Terwijl ondertussen besloten wordt in de Eerste Kamer of uw RCredactie vanaf volgende maand zonder gezeur terug kan keren in Nederland van buitenlandse Vretecoolonderzoeken is er goed nieuws, want de IKEA gaat nu ook in hete happen.
Makkelijk en snel, want al in de winkel en meteen aan te schaffen maar de hamvraag garnaal/kipvraag is of het ook heet is. U moet er even voor naar de Verenigde Arabische Emiraten vliegen, maar daar zijn ze al op 115 prikken per 100 mensen, dus dat zal binnenkort wel een gele bestemming worden. Toch? Hugo?
Bij de IKEA hadden ze dus in de warmhoudbak spicy chicken strips voor 4 Arabische Rupees per stuk en Spicy Popcorn Shrimp voor 19 Rupees voor een degelijk ondergekwakt bakje vol.
Die saus zou heet zijn. Dat viel mee. De garnaal is aardig, hoesje knapperig, maar de saus was niet echt heet. Soort Samuraisaus.
De chicken strips dan, die zouden spicy zijn. Nou, we hebben wel eens door OGL zelf gefermenteerde sriracha gegeten en die afterburner is de laatste 12 maanden aan het afkoelen geweest. Dus kom maar op met je spicy.
Belangrijk dingetje om te melden is dat ze goed krokant zijn, werm en van echte filet gemaakt. Dus niet de kipkarkasblokjes van de Lidl.
Nou, dat was al een stuk beter dan de shrimps. Dit gaf een lekker pittig mondgevoel, maar hield maar een minuutje of wat aan. En de kip was aan de droge kant. Dat kan aan de niet aflatende warmtelamp erboven leggen of dat ze mogelijk al een uur of 14 lagen door het ontbreken van Europese HACCP standaarden.
Onder de shrimps bleek nog een stukje coleslaw naar de mense toe te zitten en die was prima te tsjappen, dus dat tilt het gemiddelde cijfer weer iets omhoog.
Meer Vretecool? Dat kan. We hebben namelijk alle posts van Vretecool gebundeld onder een eigen url: www.vretecool.com. Hoe hard heerst dat dan! Je kunt suggesties achterlaten voor een volgende Vretecool-post, maar je kunt er uiteraard ook je eigen Vretecool-ervaring delen. Vretecool, de meetlat voor je maag.
In de categorie “Pomodori-tomaten” vandaag een verhandeling over Hongaarse Goulash. Want we hebben weer een Bicro-blik gescoord. En zoals vaste lezers inmiddels weten staat Bicro over het algemeen niet bekend om haar smaakvolle gerechten. Perfect voor Vretecool dus.
Nu is Goulash het nationale gerecht van Hongarije, dus de toevoeging “Hongaarse” op het blik lijkt ons overbodig. Wat minstens zo merkwaardig is dat er op het blik staat dat het om een mediterraan stoofpotje gaat. Ik was op school behoorlijk goed in aardrijkskunde, maar dat Hongarije aan de Middellandse zee ligt is volledig aan mij voorbij gegaan. Je ziet, Vretecool is er niet om je te waarschuwen, maar ook om je topografische kennis bij te spijkeren. Gyurka schreeuwt hier overigens net door de redactiebunker dat zonder het Verdrag van Trianon er wel degelijk een Hongaarse haven aan de Adriatische zee had gelegen. Ja, en als Hitler de Tweede Wereldoorlog had gewonnen, was bier en vlees hier in Nederland aanzienlijk goedkoper en konden we overal hard rijden. Is ook niet zo.
Dus, Hongaars Mediterraan Stoofpotje vandaag op jullie Vretecool. We gaan gelijk door met merkwaardige wetenswaardigheden die we op het Bicro blik kunnen vinden. Goulash is namelijk geen stoofpotje, maar een goed gevulde soep. Wat Bicro bedoelt met Goulash heet eigenlijk Pörkölt. En uit eigen ervaring kan ik vertellen dat Pörkölt echt kneiter lekker is. Zeker wanneer je het op een warme zomerdag met een grote pot koud bier aan het Balaton naar binnen zit te harken. Bicro raadt aan om het met friet te eten, maar dat is een extra handeling en dus niet makkelijk en snel. Hier gaat de inhoud van het blik regelrecht in de Creuset stoofpan. Flepz heeft gisteren al een blik genuked, dus vandaag doen we het op de ouderwetsche manier.
Geheel in het kader van makkelijk en snel is het blik met een lipje in no time opengetrokken. Dat heerst, want nu kunnen we fluks de inhoud ervan in het bewuste stoofpannetje plempen en opwarmen. Volgens de aanwijzingen op het blik, die wij uiteraard altijd getrouw opvolgen, mag de boel niet koken. Ook dat is weer makkelijk en snel, want in een minuut of twee staat de drassige inhoud te walmen en kan het opgediend worden.
Hulptroepen er voor de zekerheid bij gepakt en een koud IPA plopje in de hoop die warme zomermiddag aan het Balaton na te bootsen. Die koude plop deed het destijds in Hongarije ook enorm goed. De substantie op het bord ruikt voor de verandering niet eens zo enorm slecht. Ergens heeft het wel wat weg van het gerecht dat wij hier in Nederland Goulash plachten te noemen. Even met de lepel opzoek naar vlees en zowaar kom ik wat stukjes tegen. Maar geheel in de traditie van Brico bestaat ook dit gerecht weer uit gebonden water met een kleurtje en hier en daar wat verdwaalde stukjes vlees.
En dat is best zonde deze keer. Want de smaak is, op de enorme lading zout na (daar kom ik later op terug), niet eens heel slecht te noemen. Er zou alleen ongeveer 14 keer meer vlees in moeten zitten. En naast minder zout zou er ook 14 keer minder zetmeel in moeten zitten. Want waar de smaak niet eens zo slecht is, is de mondervaring totaal bizar. Het lijkt alsof je een soort korrelige mayonaise met brokjes naar binnen zit te slurpen. Dat klinkt niet alleen vies, de ervaring is ook bijzonder onprettig.
Er staat op het blik twee keer vermeld dat er geen suiker in het gerecht zit en het dus enorm gezond is. Bij de ingrediënten zien we echter karamel staan. En Karamel is uiteraard niets anders dan verhitte suiker. Een keiharde leugen dus. Tevens wordt er vermeld dat het laag in zout is, maar in een blik van 400 gram zit 4 gram zout. Een gerecht dat voor 1% uit zout bestaat zou ik niet laag in zout willen noemen. Het laatste leugen op het blik is dat het boordevol mals vlees, groente en specerijen zit. Neen, het zit boordevol gebonden vocht en ongeveer 10 procent bestaat uit vlees en groente.
Tijd voor de conclusie. Wil je dit? Nee, dit wil je niet. Want ondanks dat het voor €1,- (in de aanbieding) een koopje lijkt, is het natuurlijk nog steeds te veel voor ongeveer 20 gram vlees en verder gebonden water, een stukje “Remi, alleen op de wereld” ui en een eetlepel zout. Pro-tip: gewoon in het schap van je lokale grootgrutter laten staan dus.
Het is inmiddels alweer even geleden dat ondergetekende zich heeft vergrepen aan een aflevering Vretecool. Mijn lichaam is weer op orde, dus het kan wel weer een keer (vergis je niet in de impact die deze rommel op het menselijk lichaam heeft). Daarom heb ik vandaag bij de Jumbo een zak Hollandse Bami Speciaal uit het diepvriesvak getrokken.
Hollandse Bami Speciaal? Hoor ik jullie hardop vragen. Ja, Hollandse Bami Speciaal, je weet wel, Chinese Tagliatelle. Dat is net zoiets als Oegandese Stamppot Boerenkool met pindasaus. De enige Hollandse Bami hoort in een gepaneerde schijf uit de frituur en niet in een zak om vervolgens in 6 tot 8 minuten op te bakken in een koekenpan. Maar goed, daar denkt de Jumbo dus duidelijk anders over. Die heeft een paar bamiroosjes met 200 gram groente, een paar kruimels kip en wat hoisinsaus (zeggen ze) in een diepvrieszak gestort en het geheel vervolgens Hollandse Bami Speciaal genoemd.
Zo zout heb ik het nog niet gegeten, maar wacht…
Ik ben er alleen nog niet helemaal uit wat er nou zo Hollands en zo speciaal aan is. De groente (“allerlei verschillende groentes”) die door Jumbo in de zak zijn geflikkerd zijn niet specifiek Hollands (denk aan sugarsnaps en gefrituurde uienringen) en het ingrediënt “speciaal” heb ik al helemaal niet kunnen vinden. Nee, ook geen zakje curry, mayonaise en gesnipperde ui. Wat ik wel heb kunnen vinden is bijna 50% van de dagelijks aanbevolen hoeveelheid zout.
Koken dan maar (nou ja, koken…)
Nu ja, genoeg gemekkerd, tijd om de zak open te maken. Dat gaat met een schaar opmerkelijk makkelijk. Het is immers een vrolijk gekleurde plastic zak en een beetje schaar heeft daar natuurlijk geen enkele moeite mee. Ook de schaar in kwestie jast door de plastic zak als een heet mes door de boter. Bij het openen van de zak komt er zowaar een redelijk fatsoenlijke geur naar boven. Geen tomatensoepgeur, zoals andere fabrikanten plachten te bewerkstelligen, maar een oosters aandoende geur van bami goreng. Geen Hollandse bami, maar gewoon bami zoals bami hoort te zijn.
Lekker makkelijk en snel
Het bereiden is minstens zo makkelijk als het openen van de zak: men flikkert het bevroren geheel rechtstreeks uit de zak in een pan waarin boter of olie in opgewarmd is. Olie dus, want bami met boter is net zoiets als Hollandse Bami… Oh wacht, nu ja, arachideolie het is, om toch nog een beetje in oosterse sferen te blijven. Vervolgens verhit je de boel afgedekt op een middelmatig vuur en af en toe roer je de boel om, zodat alles gelijkmatig ontdooit. Ook nu weer komt er een prima geur vanaf. Dat belooft dus wat!
Na 8 minuten is het gerecht klaar om uit de pan op een bord gejast te worden, waarna je het kan opdienen. Weer makkelijk: pan boven bord en schuiven maar. Voor de zekerheid heb ik een fles sriracha en een fles hoisin bij de hand, want Jumbo kan wel zeggen dat ze er hoisinsaus in hebben gedaan, maar dat moet ik eerst nog maar eens zien/merken/proeven. En om de boel weg te spoelen trek ik er deze keer een 2015 Renommée Bourgogne van Remoissenet Père & Fils uit Beaune bij open. Dan is er in ieder geval gegarandeerd nog iets lekker.
Nou, daar gaan we…
Tijd om te proeven
Het moment is aangebroken om te proeven. De flessen sriracha en hoisinsaus blijven nog even dicht, want uiteraard wil ik het gerecht proeven zoals de chefs van de Jumbo het hebben bedoeld. Tja… Het laat zich raden, dit smaakt eigenlijk gewoon naar bijzonder weinig. Het gevoel in mijn mond is overigens prima, zo zijn de sugarsnaps knapperig en is de bami perfect qua structuur, maar het is bijzonder knap hoe je met zo’n berg zout een gerecht zo flauw kan laten zijn.
Tijd om de hulptroepen erbij te halen: er gaat zowel sriracha als hoisin overheen. En ja, dan is het prima te hakken. Geen hoogstandje, maar ook niet bijzonder goor. Ik denk zelfs dat dit op het randje is voor de gemiddelde hork die een bak bami van de gouden muur/gouden draak/gouden tempel-afhaalchinees naar binnen harkt (Lees: met mes en vork alles kort snijden, mes neerleggen, vork naar de rechterhand, en scheppen maar! Liefst met een kommetje jus of mayonaise).
“Ja, zo maak je alles lekker”. En inderdaad.
Conclusie
Is het dan lekker en of aan te raden? Tja, het is niet vies, de groente is knapperig en er zit zelfs voldoende kip in, waarvan de helft gemarineerd zou moeten zijn in hoisinsaus, maar dat heb ik niet kunnen ontdekken. Met de nodige toevoegingen is het prima weg te zetten, maar zie dit niet als een vervanger van een eigen gemaakte verse maaltijd. Voor €2,50 kan je dan ook niet echt zeuren, want er zit zelfs de aanbevolen hoeveelheid groente in: 200 gram.
Het begint een beetje een herhaling van eerdere Vretecools te worden: sriracha of andere smaakmakers toevoegen en het is te nassen, maar de eerlijkheid gebied met te zeggen dat dit verder best een fatsoenlijke maaltijd is voor het geld. Niet veel maaltijd overigens, want ik had na het naar binnen lepelen van 475 gram bami nog steeds honger. Wil je voor weinig dus veel redelijk smakelijk vreten naar binnen harken dan ben je nog steeds aangewezen op de lasagne van de Aldi, maar als reservevoedsel is het geen ramp om een zakje Hollandse Bami Speciaal in je vriezer te hebben liggen. Ik ben er helaas alleen nog niet uit wat er nou zo Hollands en/of zo Speciaal is aan deze bami.
Meer Vretecool? Dat kan. We hebben namelijk alle posts van Vretecool gebundeld onder een eigen url: www.vretecool.com. Hoe hard heerst dat dan! Daarnaast is er sinds kort ook een speciaal Vretecool-forum. Hier kan je suggesties achterlaten voor een volgende Vretecool-post, maar je kunt er uiteraard ook je eigen Vretecool-ervaring delen. Vretecool, de meetlat voor je maag.
Saté. Die maak je het liefste zelf, want saté uit blik of de vriezert is doorgaans niet te nassen waarbij opgemerkt moet worden dat de diepvrieszakjes snel lek gaan en je dan kapotgekookte brokjes vlees hebt in een pan gevuld met bruin water.
Die diepvrieszakjes worden dus sinds het aflopen van de studententijd vermeden en bij genoeg tijd wordt zelf iets degelijks in elkaar gedraaid. Nu waren we onlangs in de Aldi, en zagen daar in de vriezer twee varianten saté liggen die in de magnetron kunnen. Dus wij zowel de big als kip juichend in het mandje gelegd en bunkerwaarts getogen om dat fluks te gaan uitproberen.
Thuisgekomen alle conimex van het aanrecht in de prullie geveegd en eerst maar eens gekeken wat voor vlees we in de kuipjes hebben.
36% gegaarde varkensvleesbrokjes en 64% satésaus. Prima, door naar de bereidingswijze.
Nou hebben we dus de schurft aan lang wachten op voer, het is hier immers Vretecool, dus we gaan voor de magnetron. Moet je gaatjes prikken. Nou dat kunnen we wel, dachten we.
Zelfs subtiel stabben gaat door het maagdelijke vliesje heen als een horde op hol geslagen olifanten. Het plastic is een beetje zoals de administratie op donoren bij de spermabank in Barendrecht, heel dun. Affijn, we hebben de verpakking wel gevolgd, er zitten immers gaten in, dus 3 minuten en rammen met die magnetron. En u zag het al aan de foto bovenaan de pots, dat zag er echt holstrontverklonterend goor uit. Wij de verpakking gecheckt, blijkt dat je de shit nog moet omroeren. Zo geschiedde.
Yep, dat ziet er minder goor uit dan eerder. Maar dan de belangrijkste vraag, is het te beuken. Nou, hoe gaan we dit subtiel omschrijven. Vretecool is ook wel de meetlat voor de maag, maar hiervoor hebben we een nieuwe meetlat nodig. De aangekoekte korsten drek die voor rookworst moesten doorgaan van Jong Soep waren minder vies. We gaan liever met de gehele redactie gehaktballetjes van de Ikea eten met batterijzure sauvignon-blanc om de tanden te bleken dan dit te moeten proeven. Het is letterlijk wat er gebeurt in je mond als je een droog geel sponsje in stukjes uitsteekt en in schimmelende reuzel opbakt (niet alle recepten hebben Retecool gehaald zegmaar).
Dit is de textuur van stinky tofu, aangebakken in afgewerkte motorolie, dit is de ovenschaal onder de pizzabodems, de gele hesjes onder de saté, dit is de Claudia de Breij van de humor. Als je veertien gerechten met conimex maakt, ze pureert in de blender en dan linea recta in de kliko giet geeft dat NOG STEEDS een beter vullend gevoel dan deze saté.
Aldi, ga je goedverdomme schamen, dit is een misdaad tegen de menselijkheid.
Meer Vretecool? Dat kan. We hebben namelijk alle posts van Vretecool gebundeld onder een eigen url: www.vretecool.com. Hoe hard heerst dat dan! Daarnaast is er sinds kort ook een speciaal Vretecool-forum. Hier kan je suggesties achterlaten voor een volgende Vretecool-post, maar je kunt er uiteraard ook je eigen Vretecool-ervaring delen. Vretecool, de meetlat voor je maag.
Het mag hier inmiddels bekend zijn; Aldi staat op eenzaam hoog niveau als het gaat om kant en klaar voer. Op de één of andere manier krijgen ze het keer op keer voor elkaar om redelijk fatsoenlijke maaltijden voor te schotelen, met als hoogtepunt de spotgoedkope kilobak lasagne.
En zoals al aangegeven in mijn recensie van de varkensvleesballetjes in BBQ saus met rijst, stonden er nog drie Aldi-blikken kk-voer te trappelen om verorberd te worden. De keuze bestond uit varkensvleesballetjes in tomaat-mozzarella saus en pasta (spatie is bewust), varkensvleesballetjes (weer) in uien honing saus met aardappelen (ook hier weer spatie bewust) en 2 gevulde koolrolletjes in pikante saus. Aangezien de vorige Aldi-recensie al over varkensvleesballetjes betrof, leek het me een goed idee om deze keer aan de koolrolletjes te gaan. Boy, was I wrong.
De blikken staan al enige tijd werkloos in de proviandkast van ondergetekende te wachten tot het lid opengetrokken wordt en daar moest ik me serieus even overheen zetten. Waar ik normaal gesproken ergens wel plezier weet te putten uit het verorberen van een kk-maaltijd, zijn de varkensvleesballetjes in BBQ saus met rijst dusdanig slecht bevallen, dat ik mijn spijsverteringskanaal eerst wat rust heb gegund.
De keuze is dus gevallen op de koolrolletjes. Want naast geen varkensvleesballetjes, is het ook nog eens een enorm vrolijk blik! De Aldi noemt het zelfs SUPER TOLL! En naast SUPER TOLL is de boel ook nog eens gevuld met heerlijk vlees. Dat treft, want laat ik nou helemaal gek zijn op heerlijk vlees! En laten we wel wezen; heerlijk vlees is super lekker! Toch?
Een nadere inspectie van het blik vertelt ons ook nog dat de boel in een pikante saus is gedrenkt! Wauw! Dit moet de heilige graal van kk-voer zijn: heerlijk vlees in pikante saus! Zoals ik eerder al aangaf; ik ben gek op heerlijk vlees, ik eet dat namelijk enorm veel liever dan goor vlees. En zoals algemeen bekend mag zijn durf ik mijzelf wel een pikante saus connaisseur te noemen. Denk aan hete saus, dan denk je aan Reet (en inderdaad, de volgende ochtend aan ring sting, maar dat terzijde).
Tijd om het blik open te trekken en de geur op me in te laten werken. Verrassend genoeg ruikt de inhoud van het blik niet naar tomatensoep, maar naar tot snot gekookte kool. Nu bestaat de inhoud voor een groot gedeelte uit koolrolletjes, met als één van de belangrijker ingrediënten kool, dus ergens kan je verwachten dat de boel naar kool ruikt. En dat doet het dan dus ook. Verder is het vooral, volgens de omschrijving, pikante saus. Ook in de pan is het voornamelijk saus, met daarin twee niet al te strak gerolde koolrolletjes.
De inhoud van de koolrolletjes wordt nog niet echt vrijgegeven tijdens de bereiding van deze maaltijd. Hoewel een blik op het blik al weggeeft dat er dus ongetwijfeld heerlijk vlees in moet zitten. Maar zoals de aanblik van de koolrolletjes in de pan niet overeenkomt met de aanblik van de koolrolletjes op het blik, kan je er gevoegelijk van uit gaan dat de inhoud van de koolrolletjes ook niet echt overeen gaat komen met de beloofde inhoud volgens het etiket.
Het is dat mijn Le Creuset pannen niet in opstand kunnen komen, want anders had ik nu een gigantische buil op mijn hoofd, wegens pannenrechtenschending. Gelukkig doet de pan in kwestie onverstoord zijn werk en langzaam maar zeker warmen de koolrolletjes in vloeibaar zetmeel pikante saus op. Zodra de boel begin te koken en de bellen door het taaie oppervlak proberen te breken is het tijd om op te dienen. Aangezien het deze keer ook weer om pikante saus gaat, heb ik er geen hulptroepen bijgehaald, anders dan een heerlijk koude Kwaremont. Je bent immers een kopman of niet dan?
Twee koolrolletjes onder een onbestemd glimmende laag saus liggen me toe te huilen vanaf het bord dat voor mijn neus staat. Ik heb er voor de zekerheid een mes bijgelegd, maar dat was uiteraard tegen beter weten in. Het handvat van m’n mes is namelijk scherp genoeg om de boel te splijten. Bij dat splijten blijkt er zowaar een behoorlijk dikke vulling van “heerlijk” vlees in de koolrolletjes te zitten.
Na enige tijd moed verzameld te hebben, schep ik een stuk koolrolletje met heerlijk vlees in pikante saus op mijn lepel om vervolgens de substantie mijn kauwla in te schuiven. Nog voordat de saus de binnenkant van mijn mond raakt, lijkt het alsof de boel strak trekt en instant kurkdroog slaat. ZOUT! ZO! VEEL ZOUT! Er blijkt bijna 11 gram zout in te zitten. ELF GRAM! Zeg maar twee keer de dagelijks aanbevolen hoeveelheid zout. In een blik rommel, waarvan 55% bestaat uit zout saus.
Zelfs m’n Kwaremont in één teug naar binnen gieten helpt niet tegen de tsunami van dorst die me snoeihard in m’n gezicht slaat. Naast zout proef ik verder vrijwel niets (waarschijnlijk voor de komende 24 uur. De bavette die op kamertemperatuur ligt te komen voor vanavond kan ik ook wel wegkieperen), ook geen pikante saus. Er zit sowieso geen ingrediënt in dat er voor zou kunnen zorgen dat de saus het predikaat “pikant” mag dragen. De mondsensatie van de koolrolletjes gevuld met heerlijk vlees is gelukkig niet afhankelijk van smaak, maar wel van kwaliteit en ook die ontbreekt volledig. Een zoute half verteerde spons met tot snot gekookte koolbladen er om heen komt nog wel het meeste in de buurt. Dit is Goor met een hoofdletter G. Dit is de Sharon Dijksma van ranzig voer.
Waar ik normaal gesproken tracht om alles naar binnen te lepelen, is het me met dit blik kk-voer ook niet gelukt. Hopla, in het ronde archief. Nu hoef je van 800 gram voor €1,99 niet veel te verwachten, maar met de Lasagne is het ze ook gelukt. Wellicht komt het omdat het tot nu toe elke keer de “specials” van de Aldi zijn waar het fout gaat, maar de kant-en-klaar-voedselhegemonie van de Aldi lijkt langzaam af te brokkelen. Goed in de gaten houden dus, want dat zijn blijkbaar de krenten in de pap voor Vretecool.
Lalalalalalalagehaktbal. En die zit nu weer even in uw hoofd. Graag gedaan. Wat uw redactie echter in hun hoofd heeft gestoken, daar lusten de honden geen brood van.
We waren namelijk onze voorraad sirtaki ouzo aan het aanvullen bij de lokale Lidl hier naast de vakantiebunker en daar hadden ze gehaktballen in blik. Nu zijn we redelijk roekeloos geworden in het in de winkelwagen schuiven van bij voorbaat oneetbaar geacht voedsel, dus gedachtenloos (want we wilden terug naar het strand, foto’s maken) eindigde deze op het aanrecht.
10 minuten in een pannetje op laag vuur. Zolang wachten dan kun je bijna rendang maken, maar fine, pannetje op het vuur en blik opengetrokken.
Nu riepen mensen meteen “HONDENBROKKEN!!1!EINZ!”, maar laten we nou niet meteen oordelen, dus blikje 9 x heftig geschud en toen lagen er 9 balletjes in het pannetje. De aanblik van het opwarmende pannetje leek overigens een beetje de PvdA Tweede Kamerfractie. Er zit een onbestemd rood sausje overheen, het stinkt als je in de buurt komt, het pruttelt onbestemd, alleen maar gehaktballen en ze zijn met 9.
Tien eindeloze minuten later (oh, het rook overigens WEER als tomatensoep, maar allee, er zit ook tomaat in) konden we het eindelijk serveren. Op basis van ervaring en een goeie dosis wens tot overleving meteen maar een emmer sauvignon blanc aangerukt, om daarna de tanden te kunnen schoonmaken.
En dan, net als met de redactie wanneer de kwaliteit of kwantiteit tegenvalt, het mes erin:
En dan de smaak. Het komt nog wel het dichtst bij het verkiezingsprogramma van Schorum voor Demogagie, het is samengeperste inhoudelijke leegte. Tox vergeleek het met een vel op de melk. En dan opgerold en in de vorm van een balletje gekneed. De textuur ontbrak volledig, het woord dat het dichtste bij komt is nog wel zompig.
“Een aanslag, op je goede smaak, je tanden, en dit pannetje.”
Als je dit blik koopt, sta je gewoon met stront in je hand. Dit moet nooit meer op de redactie geraken. Het was niets, het is niets, het wordt niets, doe het niet.
Hoi! Ik at onlangs negi-ramen en Vretecool vond het tof als ik daar wat over ging delen. Negi-ramen is een typisch Japans ramen-gerecht, dat bestaat uit bouillon, noedels, varkensvlees, bosuitjes en EEN FOKKING BAL VUUR!!
Japanse eetcultuur sijpelt in zoverre door het westen heen, dat zelfs een boerelullegat als Noordwijkerhout zijn eigen sushirestaurant heeft. Maar er zijn verschillen met wat we hier als typisch Japanse eetcultuur ervaren en wat men in Japan zelf doorgaans in zijn of haar mik schuift. Sushi is in het Japanse dagelijkse leven ongeveer net zo algemeen als de bitterbal in NL. Dat maakt sushi weliswaar onmiskenbaar Japans, maar zeg eens eerlijk: hoe vaak eet jij doorgaans bitterballen? En als je antwoord daarop “dagelijks!!” is, zou je daar dan niet eens mee kappen, jij pauper.
Japanse cuisine is kortom breder dan de all you can eat-vreetschuren die we hier kennen. Als je daar zelf nog niet achter was, dan benijd ik jou. Er ligt namelijk nog een hele wereld aan culinaire indrukken op je te wachten. Okonomiyaki, yakitori, curry ramen, het is allemaal awesome. Afhankelijk van hoe je in Japan je restaurant uitzoekt, kost uit eten gaan in Japan bovendien geen drol. Ik ga later vanavond een heerlijke bak gyoza en kara-age eten en ik ga daar ongeveer 750 yen voor kwijt zijn (pak hem beet iets meer dan 6 euro).
Fugu
Dat gezegd hebbende zijn sommige Japanse gerechten naar mijn mening overrated. Fugu bijvoorbeeld. Fugu is een ontieglijk giftige vissoort die uitsluitend door speciaal hiervoor gediplomeerde koks mag worden bereid, en zelfs dan vallen er jaarlijks nog wat slachtoffers. Eenmaal veilig bereid laat de smaak van fugu zich beschrijven als “mja, gewoon als vis, eigenlijk”. De enige unique selling point van fugu is zodoende niet meer dan dat je er mogelijk niet dood aan gaat.
Dus, Japanse gastronomie is breed en als je weet waar je moet zijn spotgoedkoop. Ik speculeer nu, maar volgens mij zorgt dat binnen het Japanse restaurantwezen voor een enorme concurrentiestrijd. Horeca-gelegenheden moeten zich onderscheiden. Zo ook de ramen-toko Menbakaichidai in Kyoto. Menbakaichidai specialiseert zich al ruim 30 jaar in negi-ramen, oftewel “fire-ramen”. Die titel dekt de lading vrij goed. Negi-ramen is een maaltijd op basis van noedels, bouillon en bosuitjes die wordt afgeblust met een friggin’ metershoge steekvlam.
Obey
Ik ben op huwelijksreis in Japan en mijn vrouw en ik horen net op het moment dat we in Kyoto zitten van het bestaan van Menbakaichidai. Komt dat even mooi uit. We besluiten in een vooravond naar het restaurant te gaan in de wetenschap dat er mogelijk een wachtrij voor ons staat. Het restaurant werkt namelijk niet met reserveringen. Bij de deur treffen we inderdaad een oproepsysteem met bonnetjes aan, maar we hebben geluk. Er zijn maar twee wachtenden voor ons. Ook vinden we een Engelstalig informatieblad, waarop vermeld staat dat er in 30 jaar tijd tot nu toe niemand is overleden aan negi-ramen. Ik vraag aan mijn voorganger of ik met mijn baard geen verhoogd risico loop. Zijn antwoord komt neer op iets als “ふざけんなよ、ばか！危なすぎるんだぞ！”, dus ik vermoed dat het wel snor zit.
Handig! In dit restaurant ga je in principe dus niet dood.
We worden vanuit de deur binnengeroepen door eigenaar Masamichi Miyazawa. Masamichi-san is een ontiegelijke badass. Uien moeten huilen als Masamichi-san ze snijdt. Masamichi-san poetst zijn tanden met grind en spoelt zijn mond met accuzuur. Masamichi-san is de hoogstpersoonlijke reden waarom Chuck Norris een carrière-switch heeft moeten maken van topkok naar filmster. Kortom, je fuckt niet met Masamichi-san en dat zullen we weten ook.
Masamichi leidt ons samen met een derde klant na ons naar onze plek aan de bar waar òf wij onze vuur-ramen gaan consumeren, òf de vuur-ramen dat met ons gaat doen. Graag willen we deze ervaring in een filmpje op onze telefoon vastleggen. Geen probleem voor Masamichi. Hij kent elk model mobiel telefoon ter wereld uit zijn hoofd, inclusief passwords. Hij pakt zodoende iedereen’s telefoon af en monteert ze op speciaal daarvoor opgestelde hangers.
Zoals gebruikelijk bij restaurants in Japan krijgen we een glas water en een handdoekje aangereikt. Ook krijgen we een papieren schort dat we om moeten doen. Papier is brandbaar. Ik krijg zometeen een vuurbal geserveerd. Ik realiseer me ter plekke dat ik eigenlijk net zo goed voor deze exercitie ben voorbereid als een Vindicat-feut voor een gesprek met een vertrouwenspersoon. En ik heb er zin in! Denk ik!
Veiligheid boven alles
Masamichi-san laat met verbeten gezicht in een stuk of tien verschillende talen de veiligheidsinstructies zien voor wat komen gaat. “Hou je handen op je rug en leun achterover”, staat er in perfect Nederlands. Hoe dan, ik heb helemaal geen leuning, noch houvast!? Desalniettemin worden de glaasjes water geëvacueerd en worden voor ons de kommen met ramen neergezet. Dan komt Masamichi-san aan met een lepel brandende olie. Ik zeg iets als “ok” en heb daar eigenlijk meteen spijt van. Hij giet het spul over mijn kom met ramen en godverdetyfus, wat een vlam! En ik leef nog! すごい！！
Ik breek opgelucht mijn eetstokjes los en proef van de ramen. Dan staat ineens Masamichi-san voor me.
Whut?
“ヌードル！アップ！”
Ik ben even bang dat ik een culinaire fauxpas heb begaan, maar ik snap niet direct hoe of wat.
“ヌードルアップ, BLANKE AARTSDEBIEL! IK PRAAT GODVERDOMME TOCH GEEN CHINEES!!”
Mijn vrouw die naast me zit snapt iets eerder dan ik wat de bedoeling is. Ze zegt me gauw met de eetstokjes een hap noedels hoog te houden. Ik doe dat en vervolgens maakt Masamichi-san met tevreden grijns een foto van ons. Daarna herhaalt hij dit protocol bij mijn vrouw en dan bij de persoon die na ons binnenkwam, die toevalligerwijs inderdaad een Chinese achtergrond heeft.
En nu lekker naar binnen ramen!
Negi-ramen!
En dan nu de hamvraag: hoe smaakt dat nou, vuur-ramen? Mja, gewoon als ramen eigenlijk. Het is een prima ramen, met beetgare noedels en een lekkere stevige bouillon. Er is helemaal niks mis mee, maar het is tegelijkertijd niet de beste ramen die wij tot nu toe op onze huwelijksreis hebben gehad. De grote hoeveelheid bosuitjes, die een cruciale rol spelen bij de steekvlam, geven een hartige indruk, maar verder is er vrij weinig dat de negi-ramen doet onderscheiden van meer conventionele ramen. Ook is de negi-ramen verder niet per se scherper qua smaak, zeker niet in vergelijking met een goede curry ramen.
Tot slot krijgen we van het personeel nog een persoonlijke reisgids van Masamichi-san mee, waarin hij zijn favoriete tempels van Kyoto aangeeft. Als we niet als de gesmeerde bliksem al die stukjes sereniteit opzoeken, zoekt hij uit waar ons huis woont en steekt hij persoonlijk ons bed in de fik.
Move over Chuck.
Tekst en foto’s door Peter Duivenvoorde. Behalve de headerfoto, die is door Lily Crossley-Baxter gemaakt onder CC.
Meer Vretecool? Dat kan. We hebben namelijk alle posts van Vretecool gebundeld onder een eigen url: www.vretecool.com. Hoe hard heerst dat dan! Daarnaast is er sinds kort ook een speciaal Vretecool-forum. Hier kan je suggesties achterlaten voor een volgende Vretecool-post, maar je kunt er uiteraard ook je eigen Vretecool-ervaring delen. Vretecool, de meetlat voor je maag.
Eerst even een klein voorstelrondje: Garden Gourmet is natuurlijk de nieuwe naam van Tivall sinds het door Nestlé is overgenomen. En wie in oude jaargangen van dit Vreetblog terugbladert zal concluderen dat de godsgruwelijke inferieure producten van Tivall de trigger waren om met dit Vreetblog te beginnen. Het is tegenwoordig allemaal een heel klein beetje minder verschrikkelijk slecht, maar ook de nieuwe bedrijfsnaam staat voor ons synoniem aan liefdeloos gemaakte, naar natte karton smakende industriële troep.
Met die mindset verraste Garden Gourmet ons onlangs door met een nogal afwijkend product te komen: een glazen potje Vuna, wat waarschijnlijk een afko is voor Vegan Tuna. En dat heet tegenwoordig natuurlijk heel hip Plant-based Tuna, want vega(n) klinkt teveel naar jaren 70 wollen sokken. Met de term Plant-based kunnen we nog leven, maar we vinden Vuna niet echt een appetijtelijk productnaam, Vuna klinkt namelijk een beetje als Vagina in het Bosnisch. On the other hand: na het gedwongen afscheid van onze geliefde Visvrije Tonijn van de Vegaslager waren we natuurlijk maar wat blij dat er een partij in dit gat in de markt durft te stappen. Ondanks de scepsis tegen Garden Gourmet uit het verleden, en het feit dat Nestlé natuurlijk een joekel van een kutbedrijf is, treden we de Vuna enigszins welwillend tegemoet.
We openen het potje en deinzen gelijk drie stappen terug. Godallemachtig wat een meur! In een reflex checken we de THT datum, maar die verloopt pas ver in 2022. Als dit de bedoeling is dan ruikt dit hoogst onaangenaam naar gefermenteerd budget-kattevoer. Als je ooit met een rioolprobleem te maken hebt gehad, dan zal de Vuna-lucht je vertrouwd voorkomen. Als je een treincoupé voor jezelf wilt moet je dit in je bagage stoppen. Precies zó ruikt de Vuna van Patty Brard als ze net een Marathon gelopen heeft, zo stellen we ons voor.
Allemachtig, wat een Vuna-lucht hangt er hier!
Nou hebben sommigen van ons ook wel eens te maken gehad met Rommedoe, een kaasje uit Zuid Limburg dat eufemistisch wordt aangeprezen voor z’n “complexe aroma”. Oftewel Stinkkaas, zoals toeristen het zo fijnbesnaard noemen. Feit is dat deze kaas aanzienlijk milder smaakt dan dat-ie ruikt, en met die ervaring op zak besloten we de Vuna nog een kans te geven. Met een wasknijper op onze neus haalde we de Vuna uit z’n glazen potje, maar het werd er niet bepaald beter op. Het zijn nogal grove stukken “tonijn” die qua structuur nogal aan plastic, en daardoor ook aan de borsten van Patty Brard deden denken. En geloof me, dat is niet echt bevorderlijk voor je eetlust. Je moet nogal wat kracht uitoefenen om de Vuna wat kleiner te snijden, mocht je het wat met mayo en kappertjes tot een tonijnsalade willen omkatten.
Voor deze test maken we een tonijnquiche, we bakken wat ui en tomaat, voegen de Vuna doe, mikken het in een taartvorm met bladerdeeg en overgieten het met een eimengsel. En net als met de Rommedoe blijkt de smaak van de Vuna inderdaad niet zo beroerd als de lucht die er van opstijgt. Het is eigenlijk niks, maar er is simpelweg niks anders. Vergelijk het maar met het prostitutieaanbod in Veendam op een dinsdagochtend. Het haalt het sowieso in de verste verten niet bij de niet meer bestaande vegatonijn van de Vegaslager, maar we moeten het er voorlopig maar mee doen.
Uit de serie – In De Voortdurende Zoektocht Naar De Juiste Vleesvervanger Want Ik Wil Best Wel Dieraardig Eten Maar Vleesvervangers Blijven Toch Een Soort Van Zintuiglijk Masturberen – leggen we vandaag de Future Burger van het Braziliaanse Future Farm op het bord.
Het is een plantaardige burger op basis van soja, erwt en kikkererwt. Wordt dit weer een teleurstelling, imitatie is altijd slechter, of gaat het nu eindelijk een keer lukken om de dodedierenburger te verslaan?
Liefde begint met verleiding In de supermarkt moet de consument verleid worden tot het vleesloze tijdperk, dus de hulp van de marketing is gewenst. Daarom staan er “grappige” dingetjes op de verpakking zoals lithografische nerdyness en een claim dat in tweeduizend 30 alles veul beter zal zijn. Opvallend is ook het meegedrukte stickertje “plan based” (sic). Nou I love it When a plan comes together, maar welk plan? Plan B, 9, for Nigel? Vaag!
Wokken is uit, woken is in We tikken af:
100% vegan
glutenvrij
antibioticavrij
non-GMO gecertificeerd
biologisch afbreekbare verpakking
HALAL
Prima Thunburgers dus! Verder lezen we “revolutionaire burger gemaakt van planten met de textuur en smaak als vlees”. Oh mama, hoog tijd om de inductieplaat te gaan voorgloeien!
Bakken We strooien louter wat peper en zout over de burger, een goede koeieschijf heeft immers ook niet meer nodig. Olijfolie in de pan, burgert erbij klappen en al snel stijgt de geur op van gebakken noten en heel even een wufje van de eeuwige leverpasteilucht die vega burgers zo vaak produceren. Oei, zure déjà vu. Geen vermaak met nepbloed en dat soort gekkigheid. De burger deed wel erg zijn best om aan de bodempan te blijven kleven. Een koe kijkt wel beter uit maar planten kunnen nu eenmaal niet rennen dus blijven rondtikken die puck.
Eten Als het snijdt als vlees, kauwt als vlees, dan is het nog geen vlees. Mechanisch is ie top, de smaak is echter slechts OK-achtig. Nee, op eigen merites gaat deze burger het niet winnen, het is allemaal wat vlak met de overheersende (na)smaak van gebrande noten, best binnen te houden hoor maar Betsy 14 proefde toch anders. Waarschijnlijk komt de burger beter tot recht verstopt in een broodje met garnering en saus (is life™Reet).
Vonnis Koop dit rustig ter afwisseling, we kunnen iedereen aanraden om er eens een full blown burger mee te bouwen. Een Angus burger wint soeverein, maar voor wie geen vlees wil eten is de Future Burger één van de betere uit kamp vega. Bij het natafelen bleef de vraag oprispen hoeveel de eter er beter van wordt, afgezien van een volle spaarkaart met woke-punten. Waar zijn bijvoorbeeld vitamines A en B, en sporenelementen als zink en ijzer? Qua verzadigde vetten en eiwitten lukt het wel, maar daar word je niet groot van.
Na het glorieuze festival van de ravioli is uw testpanel van Vretecool onversaagd verder gedoken in de wondere wereld van de buitenlandse cuisine. En vandaag testen we een lekkere bak zuurkool uit blik.
Er zitten stukjes varkensvlees in, hele (knak)worst en plakjes grove worst.
Superieur alsmede royaal. Dat belooft wat. De vraag is of het Stephen Hawking superieur is of Pepijn van Houwelingen “superieur”. En “toeslagenouders compenseren royaal”. Dat zal snel duidelijk worden. Is de vrees.
Zo ver, zo goed zou u zeggen. Behalve dat de helft van de 4 testers kokhalsreflexen kreeg van de geur die uit de pan opsteeg.
De stukjes varkensvlees zijn met afstand het minst goor. De knakworst is kapotgekookte C worst die zo smakeloos is dat die zelfs bij een hongersnood in de binnenlanden van Tsjaad nog terug de zee ingeflikkerd zou worden. En dan moet u er wel rekening mee houden dat dat nog een pleurseind lopen is om bij de dichtstbijzijnde zee te komen.
Dan nog de grove worst, die heeft een mondgevoel van nat zaagsel. We hebben even gebeld met de Gamma om dit te bevestigen.
Maar gelukkig is er nog zuurkool. Oh nee, toch niet. Als je ijsbergsla versnippert en een uur in kokend water gooit hou je nog meer structuur dan wat hier voor zuurkool door moest gaan. Dit is misschien wel het slechtste wat Frankrijk ooit heeft voortgebracht. En dan nemen we slavenhandel en kolonisatie ook mee in de vergelijking. Ken je nagaan.
Dutch Classic zet Flemmings, Vleems Food BV, trots op de verpakking. Nu gaan we er best prat op dat we onze klassiekers enigszins kennen, zeker deze. Daarnaast gaat een kadaverstaaf er altijd in, hoog tijd dus om die dingen in het microgolfslagbad te mikken.
Wat is Het?
Twee fletse worsten (48% kippen- en 28% varkensvlees) in paspopkleur, de bijbehorende voorgesneden witte hotdogbroodjes en een duo glijmiddel (Heinz mayonaise en tomatenketchup). Het totale netto consumeerbare gewicht bedraagt 217,5g.
Hoe lang sta ik in de Keuken?
Haal de broodjes frik uit de verpakking, oh die weeë geur, en bestook ze minimaal 60 seconden in een magnetron van 750W, ping! Makkelijker en sneller dan een frietpan of zo’n avontuurlijke luchtbraaier. Knijp de saus erbij, de serving suggestion nodigt je uit om er nog ui bij te snipperen, en happen maar.
Slikken of Spugen?
Zoals elk brood uit de magnetron is ook dit tandplakkend klef. De delletjes zelf waren niet vet, dat is een minpunt, en wat ielig vergeleken hun broertjes van de vetshop om de hoek. Na het eten nog steeds honger en in de aantekeningen stond HEBBEN WE RENNIES? Verder geen idee waarom je dit zou willen eten. De Heinz-prut erbij is een geinige gimmick, maar dat gaat je vreet-kick niet satisfactieëren.
Een snackje om op te warmen, niet meer of minder.
Anders nog Iets?
“Ondanks alle zorgvuldigheid kunnen harde deeltjes in het product aanwezig zijn.”
Dit setje zet je €1,79 terug, maar dan is jij hier nu wel de snackbar.
Meer Vretecool? Dat kan. We hebben namelijk alle posts van Vretecool gebundeld onder een eigen url: www.vretecool.com. Hoe hard heerst dat dan! Daarnaast is er sinds kort ook een speciaal Vretecool-forum. Hier kan je suggesties achterlaten voor een volgende Vretecool-post, maar je kunt er uiteraard ook je eigen Vretecool-ervaring delen. Vretecool, de meetlat voor je maag.
Er werd al enthousiast naar gevraagd, het resultaat was een tandje minder. De flamingo-nuggets. Allereerst om een stukje fake news naar de mensen toe te ontkrachten, ER ZIT HELEGAAR GEEN FLAMINGO IN! FALSE ADVERTISING!
Toen we over die teleurstelling heen waren hebben we het doosje opengescheurd.
Uiteraard de currydip aan de kant gelegd, want die smaakt naar dezelfde schimmelende Indiase vrouw die al drie weken dood in de Ganges ligt als de vorige, en de zoetzuur zijn we ook al op vergast.
Dus fluks overgegaan tot de crematie van de krengen:
Het zijn dus gewoon kipseparatorvlokjes in een flamingovormpje geperst. Wat natuurlijk een voorzichtige voorbode is voor de smaaksensatie die wellicht zomaar in lijn zal liggen met de reguliere vorm nuggets.
Nou, daar gaan we dan, een *plop* erbij want je vreest het ergste. Hier geen popcornlucht, maar weer echt onderaan de makkelijk-en-snel-o-schaal. 17 minuten is te lang voor snel bikvoer. Het was warm, dat wel, wat hard langs de randjes, alleen gek genoeg was de paneerlaag zelfs voor de doorgeschoten stukjes raar korrelig. Niet krokant maar een soort bipolaire net gescheiden kortpittige vrouw, het pleurt uit elkaar als je er naar kijkt.
Protip, want ze liggen op dit moment bij de Lidl in Nederland in de vriezer, DOE HET NIET, laat deze hosmonuggets aan je voorbij gaan, tenzij je de kinderen waar je het aan serveert haat.
Meer Vretecool? Dat kan. We hebben namelijk alle posts van Vretecool gebundeld onder een eigen url: www.vretecool.com. Hoe hard heerst dat dan! Hier kan je suggesties achterlaten voor een volgende Vretecool-post, maar je kunt er uiteraard ook je eigen Vretecool-ervaring delen.
Vretecool, de meetlat voor je maag.
Nou, vrijdag, vette muil en wat is er lekkerder dan een baal loaded fries met een goeie hete burger? Nou, exact. En dan dus niet die goreschoffelzooi van de Lidl. Gelukkig komt daar de Burger King om de hoek met z’n Bring The Heat menu.
De Fiery Fillet burger hadden we HIER al eens getest maar deze was schijnbaar NOG heter. Fluks een bestelling geplaatst voor de geheel vernieuwde Fiery Fillet Burger en een Dynamite Cheese Fries die als we de side mogen geloven binnen 40-45 minuten dampend op de stoep staan.
Eerst maar even de administratie, want wat kost dat geintje nu? 46 AED inclusief bezorgkosten is ongeveer precies 11 euro.
Dan maar het papieren zakje opengescheurd en kijken wat er inzit.
Ketchup is natuurlijk volstrekt ongeschikt voor welk doel dan ook tenzij je een tomatensaus wil aanzuren (aldus Reet, dus dan is dat zo). De friet ziet er wat witjes uit, de burger is lekker onaantrekkelijk ingepakt. Uitpakken dus!
De patty is wat verstopt, misschien een beetje schuchter kipje. Broodje is net als de vorige keer potatobread. De patty stak vorige keer overigens aan alle kanten eruit, dus hij is inderdaad anders, maar niet ten goed. MEER IS BETER!
De burger is dit keer net zo lekker pittig maar het zoete is van dat aardappelbroodje af. Dus dat is dan wel weer een pluspuntje. Over naar de frietjes!
De kaas erop is natuurlijk niet te rammen, maar dat was te verwachten, want het is ook geen kaas. De frietjes zijn zoals al opgemerkt wat licht maar wel lekker. Iets te zompig qua structuur, maar dat kan het bezorgen zijn geweest. De ui erop is fijn en blijft mooi zitten met de “kaas”. Het is jammer dat je zelf de jalapenos moest verdelen over de happen, maar overall prima te beuken!
De Fiery Fillet Chicken burger krijgt dit keer een 4.6! Vooruitgang! De friet ziet u hieronder.
Alweer vega-dingese? Yeps, het mocht van Reet en hij is ons universum dus einde discussie. Vega-burgers doen me denken aan mijn verleden als date slet: de kwaliteit en smaak van het roze “vlees” liet zich vooraf soms maar lastig peilen.
Zo schreef broeder Web vol lof over de Beyond Burger maar was een zekere Toxteth minder te spreken over de Moving Mountains burger (“De mense die dit gemaakt hebben moeten keihard in hun kruis geschopt worden, net zolang totdat ze dood zijn gebloed”).
Vandaag gaan we kijken of er een klik is met de Ereburger van De Vegetarische Slager; een veganistische burger op basis van soja en tarwe, verrijkt met vitamine B12 en ijzer. Dus een smint op de tong en lebberen maar? Nee, in tegenstelling tot andere redacteurs op dit blog is deze mens een bikkel, dus geen hulpmiddelen als kkhete saus, bier, wijn en ander slapjanusgedrag. Slechts een wit broodje met beetje mayo en ketchup (edit: het kontvocht van de duivel! – Web) want dat is wel het minimum voor een brooike ‘amburger.
Wat is het?
Van achter het plastic wordt je toegelachen door een duo Madame Tussauds’ burgers, van elk 113g. De dingen zijn voornamelijk gekleid van soja en tarwe-eiwitten + nog een trits aan dingen om de transformatie van plant naar burger-incarnatie (/Seth) compleet te maken. Inderdaad, een koe kan dat veel beter, maar dat heeft ook een grotere impact op onze leefomgeving en dieren hebben het niet best in de voedselindustrie. Aan de andere kant staat deze neppert wel erg ver af van whole foods.
Bereiden
Maar je bent hier niet om de nuance en voor een recept ga je wel wachten bij andere websites. De dingen klaarmaken is niet veel moeilijker dan bij de dierlijke evenknie; 9 minuten afjakkeren in (plantaardig) vet. “Door en door verhitten tot in de kern voor consumptie” staat er in de kleine letters. Eh ja duh, na consumptie gaat een stuk lastig worden, maar thanks man voor deze geheime tip. Oe gaaf, er loopt “bloed” uit, net echt. De oermens in mij is blij.
Wat werd het?
Het ziet eruit als een gebraden schijf SMAC en het ruikt naar leverpastei, euch! De mechanische eet-ervaring is als die van een frikandel of mexicano (ook dingen met heel weinig vlees lol).
Het ziet er wel verdomd echt uit. Helaas zitten de smaaksensoren in de voerschuif en snuffel maar niet op het netvlies.
Beoordeling
De kans is reëel dat u deze post heerlijker vond dan ik de Ereburgers. En daarom richt ik me even tot de vegaproductenproducentpersonen:
Stop nou eens met het namaken van het origineel, de kopie is altijd slechter. Vega eten is dermate lekker dat het genoeg is om daarvan midden in je kracht te kunnen gaan staan. Het imiteren van dierlijke producten is geheel overbodig. Maak gewoon eigen heersende vega dingen die ik evenlief naast de dappeltjes opdien dan warme stukken dood dier.
Meer Vretecool? Dat kan. We hebben namelijk alle posts van Vretecool gebundeld onder een eigen url: www.vretecool.com. Hoe hard heerst dat dan! Je kunt suggesties achterlaten voor een volgende Vretecool-post, maar je kunt er uiteraard ook je eigen Vretecool-ervaring delen. Vretecool, de meetlat voor je maag.
Dus, Hongaars Mediterraan Stoofpotje vandaag op jullie Vretecool. We gaan gelijk door met merkwaardige wetenswaardigheden die we op het Bicro blik kunnen vinden. Goulash is namelijk geen stoofpotje, maar een goed gevulde soep. Wat Bicro bedoelt met Goulash heet eigenlijk 
Meer Vretecool? Dat kan. We hebben namelijk alle posts van Vretecool gebundeld onder een eigen url: 
Er zitten stukjes varkensvlees in, hele (knak)worst en plakjes grove worst.
De stukjes varkensvlees zijn met afstand het minst goor. De knakworst is kapotgekookte C worst die zo smakeloos is dat die zelfs bij een hongersnood in de binnenlanden van Tsjaad nog terug de zee ingeflikkerd zou worden. En dan moet u er wel rekening mee houden dat dat nog een pleurseind lopen is om bij de dichtstbijzijnde zee te komen.
Dan nog de grove worst, die heeft een mondgevoel van nat zaagsel. We hebben even gebeld met de Gamma om dit te bevestigen.
Eerst maar even de administratie, want wat kost dat geintje nu? 46 AED inclusief bezorgkosten is ongeveer precies 
