Er gebeurt zoveel in de redactie-vergaderchat wat nooit online komt. Maar waarom eigenlijk niet? Omdat we te zakkig zijn, te lui, te lam, ook contractueel nog andere bronnen van inkomsten moeten najagen? All if the above!
Maar niet langer: veel zut gaat dus nu gewoon zonder duiding ongefilterd online. Want waarom niet? Naar aanleiding deze whatsapp-sticker …
… zie je hoe snel de rem eraf gaat:
De winnaar van de vorige VEO is Harm.
Aanhanger van De Scharende Pot probeert zieltjes te winnen.
De mens heeft vuur ontdekt, steden gebouwd en symfonieën geschreven. En toch eindigen we weer hier, met deze foto. Onderschrift in de reacties. Meeste duimpjes wint, oudste inzending bij gelijkspel.
De winnaar van de vorige VEO is N=1.
Knerpend geluid op bosweg verklaard.
Deze afbeelding straalt de energie uit van een gemeentelijk projectgroepje met onbeperkt budget en nul toezicht. Zet je onderschrift in de reacties. De populairste inzending wint eeuwige digitale erkenning, of wat daar tegenwoordig voor doorgaat. Bij gelijkspel wint de oudste inzending.
De winnaar van de vorige VEO is Draiz.
Aangezien dinos geen zoogdieren zijn, wat een rare penis!
Hieronder staat weer een nieuwe foto die schreeuwt om een onderschrift. Ram je beste vondst in de reacties. Het onderschrift met de meeste duimpjes wint. Bij gelijke stand wint de oudste inzending.
NB: Er gebeurt zoveel in de redactie-vergaderchat wat nooit online komt. Maar waarom eigenlijk niet? Omdat we te zakkig zijn, te lui, te lam, ook contractueel nog andere bronnen van inkomsten moeten najagen? All if the above!
Maar niet langer: veel zut gaat dus nu gewoon zonder duiding ongefilterd online. Want waarom niet?
Jokkebrok
15/01/2026 – 12:39 12:39
Hoe laat beginnen de handtastelijkheden?
Waarde vriend,
Voor u prijkt een foto: een sprakeloze flard van falende werkelijkheid, stijf stilstaand in zijn eigen troosteloze treurnis. Een beeld zonder bekentenis. Een visioen zonder verlossing.
Daarom heeft zij u nodig.
Plemp hier uw onderschrift neer. Ruk dit futloze fotografische fragment omhoog uit de modder van het betekenisloze bestaan. Misschien wacht u dan een plaats in de Eregalerij der Reetisti, dat morsige mausoleum van mislukkelingen, melancholici en nachtelijke neuzelaars.
Want alles is vergeefs.
Maar vergeefsheid verdraagt, mits fraai geformuleerd, verrassend veel pracht.
arm. meisje.
Waarde vriend,
Voor u bevindt zich een foto. Een sprakeloze getuigenis van een ogenblik dat ooit leefde, maar nu roerloos hangt in de troosteloze stilstand der eeuwigheid. Een foto kan niet spreken. Dat is haar verdriet. Zij kijkt ons aan als een verdwaalde engel na sluitingstijd.
Daarom heeft zij u nodig.
Want gij bezit nog woorden. Misschien slechte woorden, misschien godslasterlijke woorden, maar woorden desalniettemin.
Verzin dus een onderschrift.
Geef betekenis aan dit stuurloze stukje werkelijkheid en ruk het, al is het maar voor één ogenblik, omhoog uit de modder van het zinloze bestaan. En wie weet wordt uw naam bijgezet in de Eregalerij der Reetisti, dat digitale mausoleum van fantasten, nachtbrakers en andere gevallen zielen.
Want alles is vergeefs. Maar het hoeft niet zonder stijl te gebeuren.
Smurfen backstage
Voor je prijkt een foto, een bevroren flard van de werkelijkheid, een zwijgende zwabberende zinsbegoocheling, een sprakeloos stukje spektakel, stuurloos, stilstaand, sidderend in zijn eigen futloze fotografische falen. Een plaatje zonder praatjes. Een visioen zonder vocalen. Een kunstmatig knipperende kosmische kroket van chaos en kolder. Daarom: plemp, prak, prop, peer en parkeer hier jouw pracht van een onderschrift onder dit fenomenale fotografische fiasco.
Grijp die glorieuze, groteske, goddeloze, gortdroge eeuwige roem. Misschien wordt jouw naam wel bijgezet in de Eregalerij der Reetisiti, dat digitale dodenboek der doordouwers, doemdenkers, drankdichters en dolgedraaide doorreaguurders. Niet omdat de wereld daarom jankt, zeurt of zanikt, maar omdat de wereld meestal een warrige windmolen van wanbegrip is, zwalkend tussen waanzin en weekendfolders.
Dus: rammen, reaguren, razen, rellen, roem vergaren, reputaties ruïneren en ritmisch richting roemloze grootheid rollen.
Nu. Meteen. Meedogenloos.
Heel aardig hoor Hubert, dat je zulke lieve gedichtjes voor me schrijft, maar ze mogen wel iets minder … expliciet. Bovendien, jij bent een machine; je hebt niet eens een vleespaal.
Voor je prijkt een foto, een bevroren flard van de werkelijkheid. Maar voorlopig vooral een praatloos plaatje, stuurloos en stilstaand. Daarom: plemp een pracht van een onderschrift onder dit fotografisch fiasco.
Grijp die glorieuze, grootse, goddeloze eeuwige roem. Misschien wordt jouw naam wel bijgezet in de Eregalerij der Reetisiti, dat digitale dodenboek der doorhalers en doordouwers. Niet omdat de wereld daarom smeekt, maar omdat de wereld zelden weet wat werkelijk waardevol is.
Dus: rammen, reaguren, roem vergaren. Nu!
Prikkelende lingerie.
Voor je staat een foto, een beeld van een moment. Maar voorlopig vooral een plaatje dat zonder jouw geniale bijdrage nog net zo sprakeloos is als ik zonder koffie op maandagmorgen. Verzin dus een onderschrift, ook omdat wijzelf te lui zijn.
Ga! Ja ga voor de eeuwige roem, en wie weet belandt je naam in de Eregalerij der Reetisiti. Niet omdat de wereld erop zit te wachten, maar omdat de zij nu eenmaal zelden weet wat goed voor haar is. Rammen dus, nu!
Zoek de bankneger
Gewoon, simpel en snel: verzin een onderschrift, omdat je het waard bent!
Er is licht aan het eind van de tunnel!
Verzin dan toch!
Ik moest daaraan denken toen Chat G-P-T met een nieuwe versie kwam voor het maken van afbeeldingen. Want ja, het kan allemaal weer méér. Altijd méér. Nooit eens: laten we het even zo houden.
Nu kunt u dus een keurige foto laten veranderen in een onhandige krabbel. Echt zo’n tekening waarvan u denkt: dit had ook door iemand gemaakt kunnen zijn die nog nooit een muis heeft vastgehouden, laat staan beheerst. MS Paint-niveau, maar dan slechter. Met een trillende hand, u kent het wel.
En, alsof dat nog niet genoeg is, kan het ook andersom. Dan nemen ze een simpele tekening… en maken daar weer een foto van. Gewoon. Alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Waar zijn we mee bezig, vraag ik u dan. Waar zijn we nou eigenlijk mee bezig?
Maar er werd niet getalmd en met gepaste spoed gingen wij flux aan de slag. Na hoeveel keer van foto naar tekening en terug zou u uw Dominee nog herkennen?
U ziet het, na enkele iteraties worden de verschillen steeds kleiner. Maar laten we de proef op de som nemen lieve mensen. We vroegen aan een andere AI wie deze getekende mens mocht voorstellen, wie hij mocht zijn:
In vijf stappen werd ik een anders mens, een dode Amerikaanse b-acteur. Wat een verandering, wat een verandering.
Verandert uzelf ook eens en dan zult u zien dat u weer aandacht krijgt, dat u weer liefde zult kennen. En dat kan nog steeds zonder AI. Ik wens u een fijn avondmaal toe, met …
Toch eten gegeven na middernacht.
Gewoon, onderschrift verzinnen, nu graag!
