NOU!?
Stel je Stout voor maar dan verdund… en opmerkelijk dood.
En nu ga ik het opengescheurde blik in mijn anus frotten om nog enigszins lichamelijke pret te voelen bij dit “bier”.
Proost!
Komende week gaat er echter nog een tandje bij, want we gaan een hele week vettemeukbloggen. Aanstaande zondag is in het Groningse stadje G het jaarlijkse Frituur Festival en er zullen redactieleden aanwezig zijn! We moeten nog even zien of iedereen stijldansen kan afzeggen en diensten kan ruilen, maar ons doen ons best. Dit vetstijn wordt georganiseerd door De Bruine Fruitschaal, innovators van het grondbrekende stukje vettige mondgevoel naar demense toe. Kijken of we voor Vretecool nog een leuke scoop kunnen scoren.
De lineup is veelbelovend, dus mits de Rennie tijdig inkickt krijgt u volgende week van minstens 11 snacks een review op uw Retecool. Er wordt momenteel gewerkt aan een Vretecoolbadge, zodat u de redactieleden ook kunt herkennen aan het label in het oor om de nek. Wie van u, de lezers, ook voornemens is acte de présence te geven (er zijn nog kaartjes voor nog geen 7 eypo) meldde dat gaarne in de comments zodat we wellicht zelfs een meetup kunnen doen.
En aangezien die hamsters naast tegen de muur ook met velen zijn, is er de kans dat u misgrijpt in de supermarkt. En dan is er opeens alleen nog maar diepvriesvoer te krijgen en dat kent u als liefhebber van lekker eten niet. Prik niet uit frustratie een fork in you oogbol, want gelukkig is daar Vretecool, uw rots in de branding, ook in deze crisis.
We hebben namelijk altijd vettige meuk in de vriezer liggen en die heeft nu van al zeker twee weken quarantaine genoten, dus mocht er weer uit. We trappen af met de Aziatische Chicken Dippers:
Hebben we toch 2 weken te lang erop gewacht, want ze komen uit Duitsland en daarvoor is nog geen inreisverbod van kracht.
Nou, dat zijn flinke stukken kip, en een zakje saus dat echt tantoekoud is. Die dus even in de sous vide gelegd (waar ook de ribs al inlagen) en de kip op een bakpapiertje in de oven.
20 minuten op 210 graden. We hebben ivm de bunkeroven maar 22 minuten op 225 gedaan. (geheime tip!)
En daar zijn ze dan. De stukken kip, flinke stukken. En taffesheet.
Tot onze stomme verbazing was die gemaakt van hele stukken filet. Doorgaans is, zo is onze ervaring, dergelijk spul gemaakt van geperste drek kippenseparatorvlees, maar dit is gewoon echt vlees. En best lekker, die scoort echt prima op het onderdeel kip. Nadeel is dat de korst, ondanks 2 minuten langer in de oven, op een hogere temperatuur, nog steeds een beetje soppig is, wellicht dat die beter wordt in de erfraai.. airvraai.. de frituur.
Saus is generieke zoet-zure saus. Niet om over naar huis te faxen (als u niet al thuis zat), dus die kan prima vervangen worden door mayo, of srirachamayo. En speciaal vanwege de quarantaine hebben alle maaltijden een extra criterium, hebben we liever Corona dan dat we dit nog een keer moeten eten. 5 sterren betekent “lekkerder dan corona krijgen” en een halve ster is “doe ons maar de bapaoblaf”.
Het Culinair Fascisme van de Brabander
Er bestaat zelfs een ‘Genootschap’ —waarschijnlijk een clubje verveelde Boomers in corduroy broeken— dat doet alsof er een universele standaard voor dit deegmonster bestaat. Ze hanteren regels alsof het een peperdure Franse Grand Cru betreft, terwijl het resultaat bij iedere bakker even spannend is als een grijze stoeptegel. Heb je er één gezien, dan heb je ze allemaal gezien: een eenheidsworst voor een eenheidsworst.
De Grote Worstenbrood-Mashup
In die poel van stilstaand water is de firma Lekker Brabant opgestaan met een nieuw dieptepunt: Worstenbroodchips. Innovatie in Brabant betekent blijkbaar dat je twee dingen die prima zijn, samenvoegt tot iets dat godgeklaagd is. Omdat uw razende reporter de zelfbeheersing heeft van een kleuter in een snoepwinkel, toog ik naar de grootgrutter voor een empirisch onderzoek naar deze culinaire dwaling.
De Veganistische Paradox
Bij de ingrediëntenlijst begon de verwarring: het spul is vegan. Nu ben ik dat zelf ook —bespaar me de grappen, ik weet het— maar ‘worstsmaak’ claimen zonder dat er een dood dier aan te pas is gekomen, is als een pornofilm kijken voor het plot: je weet dat je belazerd wordt.
Bij het openscheuren van de zak werd het pas echt grimmig:
De Look: De chips zagen eruit alsof ze een week in de as van een gecremeerde hamster hadden liggen rollen.
De Geur: Een penetrante, chemische rooklucht. Alsof de bakker niet alleen zijn wekker was vergeten, maar de hele bakkerij gecontroleerd had laten affakkelen voor het verzekeringsgeld.
De Carla-Ervaring
De eerste hap was een traumatische flashback. Ik moest onmiddellijk denken aan Carla, een jeugdzonde uit mijn pubertijd. Carla was een schat van een meid, maar ze kettingrookte zware shag alsof haar leven ervan afhing. Deze chips proeven exact zoals mijn eerste tongzoen met haar: alsof je een overvolle asbak uitlikt terwijl iemand een natte krant in je nek uitwringt.
Het Bittere Einde
De rest van de zak was een martelgang waar ze in Alligator Alcatraz nog wat van kunnen leren. De ranzige nasmaak bleef plakken als een SOA in een studentenhuis. Uiteindelijk is het restant in de kliko gemieterd, waar het waarschijnlijk de lokale rattenpopulatie heeft uitgeroeid.
De nacht die volgde was een koortsdroom van maagkrampen en spijt. Tegen de ochtend was het probleem afgedaald naar mijn darmen, alwaar de ‘Brabantse Identiteit’ zich met de kracht van een hogedrukspuit een weg naar buiten baande. De details bespaar ik u, maar laten we zeggen dat ik die ochtend meer heb gezien van de wc-pot dan van de Brabantse gezelligheid.
Want godallejezus wat was dit kut. Nou, laten we beginnen bij het begin. De doos zag u hierboven, vol goede moed jakkerden we de oven aan op 210, scheurden de doos open en toen WHAT THE ACTUAL FUCKING FUCK.
HOE DAN. HOE KAN DIT HETZELFDE ZIJN. HIER! KIJK NAAR DE CLOSEUP:
Helaas zouden we Vretecool niet zijn als we het niet toch (tegen beter weten in) in de oven gerammeld hebben en na 14 minuten eruit gehaald en op een bord gelegd. Want, zo zult u denken, dan zal het *na* bereiding toch wel meer op de doos lijken? WHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA *huilt*
Hap genomen. Keihard. U kent dat wel, u wordt ook wel eens wakker met een staalharde ochtenderectie waarmee, mocht die afschroefbaar zijn, bij wijze van spreken de Kanaaltunnel nog een beetje uitgeboord kan worden, maar dit sloeg echt alles.
En de onderkant, die fire roasted moest zijn, die zal hoogstwaarschijnlijk met een paintbrush ingekleurd zijn, echt wat een bagger.
De beloofde pepperoni was nergens te vinden, de structuur was kut en het had een nog zuurdere nasmaak dan die spontane befbeurt na een week survivallen. Deze komt echt in de buurt van de mensenrechtenschending die de Aldi ons serveerde met de diepvriessaté.
Ingrediënten:
Vla, yoghurt, frambozenlimonade, (alles gewoon huismerk, want lekker makkelijk en snel), Vodka, rum, Hennessy, goeie gin, tonic, vlees, eventueel wat groente, maar voor een vlaflip is dat niet echt nodig. De drank daarentegen…
Bereidingswijze (Blijf hierbij vooral kalm!):
Vul een pitcher ongeveer halfvol met tonic. vul dit aan met gin. Goeie Nordés Atlantic Galician Gin, of huismerk van de Lidl, kijk maar wat je zelf het lekkerst vindt. Citroen is een soort groente, en dat past per schijfje best in je glas. Een hele citroen daarentegen is echt kut. Vooral als deze tegen je hoofd gegooid wordt.
Korea
Enfin, ondergetekende maakte dus een vlivla.. Vlavli.. Moeilijke shit met vla. Maar Noord-Korea en Trump zijn veel beangstigerender, dus zo is het ook weer.
Na het drinken van de pitcher gin-tonic gaat u verder met het bereiden van de vlaflip. U breekt nu dus de vodka aan. Dingen met vodka. Meer. Ik heb Victoria Koblenko al jaren niet gezien. Die deed ook iets met.. Wat zegt u? Vlavlip? Oh ja.
Wijn
Mik vla in een bakje. Scoor limonade, drink een liter wijn. Rode. Want dat lijkt op limonade. Dan whiskey (of whisky, dat mag u zelf weten). Daarna yoghurt. In dat bakje. Niet de drank hè, die gaat in de kok.. Waar waren de vla en yoghurt? Hadden we al yoghurt?
Supermarkt
Whatever, drink wederom een pure vodka. In een longdrinkglas. Vul dat tot de rand. Drink het leeg. Bedenk je daarna dat je helemaal niet naar de supermarkt bent geweest. Ga naar de supermarkt voor yoghurt, wat je helemaal niet in huis blijkt te hebben. Schreeuw in de supermarkt hard dat u ‘een vlaszak’ gaat maken. Of een ‘Flierpflizzle’. Succes gegarandeerd. Vergeet de frambozenlimonade niet. Koop voor de zekerheid een fles wijn. En vodka. Want je wilt niet zonder komen te zitten.
Vlaflip!
Gelukt? Mooi. Slinger uw Pornhub Platinum account aan en vermaak u een minuut of veertien. Vergeet de doekjes niet. Hierna gaat u verder met het bereiden van de vlaflip.
Snel en makkelijk gooit u de vla en yoghurt in een bak, waarna u een gin gin gin-tonic maakt. Die smaakt, dus maakt u er nog één. Of zes. Of niet, wat u zelf het fijnst vindt. Hierna is het tijd om de vlaflip af te maken. Limonadesiroop. Dus eerst giet u per ongeluk wat in uw vodkaaaaaaaaaa, HOMOOOOSSSSSS!!! Victoriaaaaaaaaa!!
Nadat u blackout-dronken in elkaar stortte en 14 uur later wakker bent geworden met de smaak van kinderlijkjes in uw mond, neemt u een wijntje. Wit, want dat is lekker fris.
Hierna mikt u de yoghurt bij de vla, een scheutje frambozenlimonade er overheen en klaar is uw vlaflip.
Meer Vretecool? Dat kan. We hebben namelijk alle posts van Vretecool gebundeld onder een eigen url: www.vretecool.com. Hoe hard heerst dat dan! Daarnaast is er sinds kort ook een speciaal Vretecool-forum. Hier kan je suggesties achterlaten voor een volgende Vretecool-post, maar je kunt er uiteraard ook je eigen Vretecool-ervaring delen. Vretecool, de meetlat voor je maag.
En dat viel niet mee, want op de één of andere manier zijn kant en klare cheeseburgers voor in de magnetron (dat lijkt wel een Bert Aars titel) niet in de fysieke winkel van bekende grootgrutters te verkrijgen. Dus hebben we ons moeten vervoegen tot de online shop van de supermarkt. Deze toch wat omslachtige werkwijze had overigens wel als voordeel dat ik èn geen gezichtsverlies bij de kassa heb opgelopen (ergens voel ik altijd een stukje schaamte naar demense toe wanneer ik ranzig blikvoer moet afrekenen) èn de cheeseburgers gewoon netjes thuis worden gebracht. Win – win dus!
De supermarkt in kwestie had twee verschillende soorten voorverpakte, kant en klare cheeseburgers voor in de magnetron beschikbaar, dus heb ik die allebei in mijn winkelmandje gesleept: twee broodjes cheeseburger van de Albert Heijn zelf voor €1,24 en twee Rustlers Cheeseburgers van het merk Rustlers (duh) voor €2,80. De Rustlers zijn dus ruim twee keer zo duur, maar daar krijg je dan ook 40 gram meer product voor. 280 gram tegenover 240 gram bij de Albert Heijn. Ruim 16% extra product voor ruim twee keer zo veel euro’s. Dan moeten de cheeseburgers van Rustlers wel echt heel veel beter zijn. De eerlijkheid gebied me overigens te vertellen dat er bij de Rustlers cheeseburgers ook nog een zakje saus zit: speciale signature sauce.
Het was extra spannend toen de Appie de spullen kwam afleveren. Normaal gesproken is het een kwestie van de boodschappen in de voorraad- of koelkast plempen en weer over tot de orde van de dag. Maar deze keer dus niet, want nu zaten er dus twee te vergelijken producten voor Vretecool in! De bezorger keek me dan ook wat verwonderd aan toen ik met haast satanische blijdschap de boel stond af te rekenen, waarna ik de deur met een ferme zwaai dicht klapte. Snel de boel opruimen en cheeseburgers kanen!
Wat direct opvalt is dat Rustlers aanzienlijk meer aandacht aan de productverpakking heeft besteed. Maar wat ook opvalt is dat de cheeseburger van Albert Heijn zich niet beter voordoet dan dat ‘ie is. Gewoon een broodje met een plakje kaas en een hamburger er tussen. Bij Rustlers zie je ook nog tomaten en knapperige sla. Dat werkt uiteraard niet in een kant en klare verpakking, dus wordt er tevens bij vermeld dat het om een serveersuggestie gaat. Oftewel, erg kant en klaar is het eigenlijk niet. Maar om Albert Heijn niet bij voorbaat al op achterstand te zetten, gaan we de boel bij Rustlers niet verder opleuken.
Wanneer we op de achterkant van beide producten kijken, zien we dat Albert Heijn twee bereidingssuggesties geeft: bijna een minuut per burger in de magnetron, of 10 minuten in de oven op 170 graden. Rustlers houdt het bij de magnetron. Maar aangezien ik per versie twee burgers heb, doe ik de tweede Rustlers cheeseburger ook in de oven. Dat betekent dus dat ik met de bereidingswijze in de magnetron begin. Daar gaat het ook eigenlijk om. Het moet makkelijk en snel zijn. Zeker wanneer je na een avond stappen bijna omvalt van het klotsende bier in je maag.
Zo gezegd, zo gedaan. Even de verpakkingen opentrekken en de burgers in de magnetron jassen. De cheeseburger van Albert Heijn ruikt naar een saucijzenbroodje en de cheeseburger van Rustlers ruikt zowaar naar een hamburger. Punten voor Rustlers dus. Bij de cheeseburger van de Albert Heijn valt op dat het plakje kaas er al op zit, lekker makkelijk en snel dus. En bij de cheeseburger van Rustlers moet je het plakje smeltkaas er achteraf op plakken. Daar scoort Albert Heijn weer punten. Tevens bij de cheeseburger van Rustler vind ik een zakje saus, signature sauce, zoals ze het dus zelf noemen. Klinkt wel zo lekker gourmet namelijk (uit te spreken op zijn Amerikaans als koermee).
Op de achterkant van de verpakkingen staat uitgebreid uitgelegd wat er allemaal in de verpakking te vinden is. Hierbij valt op dat in het Rustlers product wat meer hamburger zit dan in het Albert Heijn product, maar dat het eigenlijk vrij weinig verschilt. Wat tevens opvalt is dat Rustlers ook nog een verwijzing naar de website van Rustlers heeft, waarop te vinden is hoe je de cheeseburger kunt pimpen. Bij nader onderzoek op de webside van Rustlers zijn deze pimpsuggesties overigens niet te vinden. Maar daar hebben we al bier klotsend sowieso helemaal geen tijd voor. We gaan immers voor makkelijk en snel, dus voor het product zoals het in de verpakking zit.
Maar goed, bereiden dus. Hopla, magnetron open, twee burgers naar binnen en op de hoogste stand 50 seconden nuken. Ping! en de burgers zijn klaar. Wel zo makkelijk en snel. Nu nog even de cheeseburger van Rustlers afstylen en we kunnen eten. Kwestie van de smeltkaas er op jassen en de signature sauce uit het zakje knijpen. Die saus ruikt overigens opmerkelijk sterk naar de saus die bij een Big Mac zit. En je kunt lullen wat je wilt, maar de saus bij een Big Mac is koning. Punten dus voor Rustlers. De Albert Heijn burger steekt hier nu een beetje karig bij af, want hij is niet alleen wat kleiner, maar er zit dus ook geen saus bij.
Het moment die je wist dat ging komen is eindelijk daar, want ik mag mijn tanden zetten in de twee cheeseburgers. Eerst die van de Albert Heijn en daarna de Rustlers variant. Wat opvalt bij de Albert Heijn cheeseburger is dat het broodje wat plastic zompig aanvoelt, zowel in je handen als met je tanden. Het broodje van de Rustlers burger doet niet onder voor een broodje van de McDonalds, dus ook hier weer punten voor Rustlers. Qua smaak liggen de burgers niet heel ver uit elkaar. De Rustlers cheeseburger smaakt iets beter, maar het is vooral de signature sauce die het werk doet. Dit smaakt gewoon naar een Big Mac, zonder sla en andere garnituur. En dat is eigenlijk helemaal niet zo erg, want de smaak zit hem vooral in het vlees en de saus. Ja, je leest het goed, dit is best lekker! Best lekker… dit is eigenlijk gewoon prima te nassen. Zelfs de cheeseburger van de Albert Heijn is binnen te houden en zeker met een kwakje ketchup is het puik dronkenmansvoer voor thuis. Punten voor allebei de burgers dus.
Nu is dus de tweede bereiding, zoals Albert Heijn suggereert op de verpakking, aan de beurt. Oven op 170 graden voorverwarmen, broodjes er in en tien minuten heet laten worden. Hopla, er in, even wachten en tijd om de broodjes er uit te halen. Wat bij allebei opvalt is dat de broodjes uiteraard redelijk hard zijn geworden. Je kan er nog niet iemands hersens mee ingooien, maar vooral de bovenkant en de onderkant van de broodjes zijn behoorlijk stevig en dat hoort eigenlijk niet bij zo’n hamburger. We zijn immers niet één of ander hip ding aan het maken, we zijn met kant en klare hamburgers bezig. Daarbij, bij de McDonalds of Burger King zijn de broodjes ook niet loeihard en deze twee toko’s lijken mij voor de cheeseburgers in kwestie een prima referentiepunt. Nu nog even afstylen en het smullen, deel 2, kan beginnen.
Hmmm, valt dat even tegen. Hoewel de broodjes inderdaad knapperig zijn, hoort dat eigenlijk niet bij dit soort hamburgers. Wat overigens best opmerkelijk is, is dat de cheeseburger van Albert Heijn de ovenbereiding beter lijkt te hebben doorstaan dan de cheeseburger van Rustlers. Ergens ook wel weer logisch, er staat op de verpakking van de Rustlers cheeseburger immer niet voor niets geen ovenbereiding geadviseerd. In ieder geval, het broodje van de appieburger is dus wat beter te nassen en de burger lijkt het ook qua smaak beter te doen dan die van Rustlers. Verder is er niet zo heel veel verschil met de magnetronbereiding. Maar deze bereiding is dus absoluut te adviseren voor beide burgers.
Valt dat even niet tegen. Beide cheeseburgers zijn gewoon best binnen te houden. Maar waar de cheeseburger van Rustlers het vooral op wint, is de signature sauce die er in een zakje bij zit. Maar goed, daar betaal je dan ook grif voor. Ruim het dubbele voor twee zakjes saus is op zijn minst enthousiast te noemen. Maak je de burgers nog extra af met een blaadje sla, wat uitjes en een tomaatje (en misschien zelfs wel een klodder sriracha), dan heb je voor na een avondje stappen gewoon best een prima burger in handen. Verwacht geen hip, eigen gemaakt bbq-ding, maar voor een vreetkick is dit puik spul.
Bij deze Vretecool helaas geen sterren, want dat kan helaas maar voor één product.
Meer Vretecool? Dat kan. We hebben namelijk alle posts van Vretecool gebundeld onder een eigen url: www.vretecool.com. Hoe hard heerst dat dan! Daarnaast is er sinds kort ook een speciaal Vretecool-forum. Hier kan je suggesties achterlaten voor een volgende Vretecool-post, maar je kunt er uiteraard ook je eigen Vretecool-ervaring delen. Vretecool, de meetlat voor je maag.
En van de volksoproer die dan ontstaat tussen onze darmflora en het Make Action Great Again voedsel doen we hier op uw Retecool verslag van. Gelukkig voor onze hartvaten is de Action nu al weer een paar weken dicht en begint zelfs Amber Labohm een beetje in paniek te raken. Gelukkig zijn er in het hogere segment wel producten die kk zijn (kant-en-klaar) en daar gaan we dus in arren moede maar voor zitten.
We hadden toevallig na de kerst nog stokbrood over en bestelden dus een kaasfonduepakket. Maar aangezien iedereen wel kaasfondue kan maken, moest het wel met truffel zijn.
Nou, 10 gram truffel zit erin. Dat is mooi.
Je kunt ze dus online bestellen, 20 eypo voor het blik. Nou, lekker boeiend allemaal, nu alleen nog hopen dat het zo eenvoudig te berijden is als Anouk.
Dat is even een vieze tegenvaller! We mogen pas na 15 minuten bezig met een teringheet blik opensleuren door het met een blikopener aan te vallen en de keukenkoelie hadden we al naar huis gestuurd. En dan nog 15 minuten in de geur van lauwe kaas en warme wijn zitten wachten voordat we onze broodbaguette erin mogen hangen.
Maar nu had de persoon die dit blik georganiseerd had, niet ontoevallig ondergetekende, naast een blik kaas ook niet ontoevallig een bijpassende fles wijn meebesteld. En die bleek niet ontoevallig prima te hachelen te zijn, dus dat compenseerde een beetje voor de ondoenlijke bereidingstijd.
Terug naar de inhoud, kaas.
De smaak was op zich prima, maar de textuur was veel te dun voor een degelijke kaasfondue. Je wil lange draden kaas en dan draaien om het stukje los te krijgen. Dit was meer een stevige soep, maar zou de erwtensoeppollepeltest niet halen. De truffel is lekker maar halverwege de bak begint het een beetje saai te worden. Gelukkig is het niet zouter dan een gemiddelde kaasfondue (die al vrij zout is), dus dat is een positief puntje, maar het is 20 eypo voor een blik kaas. Doen we dit nog een keer? Vermoedelijk niet.
Het ging daarbij om Gentse mosterd van Tierenteyn, aangelengd met Gulden Draak bier. Lekker bier, voor de kenners. Of “niet, kijk maar” voor de Deen Soeppakketfetisjisten.
Dan terug naar de bitterballen. Ze zijn raar gevormd, net als de meeste Belgen. Mooi bruin, zoals veel nieuwtijdsBelgen. Krokante laag, maar te krokant, dikke korst. Alsof die gedubbelcoat is.
En dan de smaak. Nul komma nul mosterdsmaak, wel hele lichte biersmaak, tot bitterbal 8, daar zat een sterke biersmaak aan.
Kleverig mondgevoel, soort pindakaasachtig, zou best een drogere ragout mogen hebben. Niet vies, maar ook niet automatisch weer meenemen.
Kinderen lusten het ook, er waren om redenen die geen uitleg behoeven enkele minderjarigen in de bunker en die vonden de bitterballen “boemlauw” en “lekker”.
Blijkt dus dat die magiers van Rustlers gewoon MEER producten produceren, kwamen wij op uit tijdens een stukje Googlen. Wij natuurlijk meteen geprobeerd de Gourmet Classic Burger proberen te vinden, de Monsigneur onder de burgerdominees, maar helaas had de lokale Jumbo slechts de Deluxe with Bacon & Cheese burgert.
Boel uit de verpakking op een bord. En uit reflex de buns uit elkaar getrokken. Dat was, tsja, flets. Wittere bollen dan een Ierse pinup-girl, bacon die eruit ziet alsof die daar ook niet wil zijn en een burger waarop door een onzeker snolletje met Edding strepen zijn getrokken.
Verpakking omgedraaid en lezen. Nou, die scoort wel punten op de makkelijk-en-snel-o-meter: 110 seconden nuken, 30 seconden wachten, kaas en saus erop en knagen. Hier geen uren ontdooien voor je kunt knagen, dus krap 2 minuten afgewacht en bordje naar de tafel dragen. Echter besloeg ons de bril omdat de hele magnetron vol stoom zat. Dat is ook nog wel te zien op de foto hieronder:
Vervolgens de tengels gebrand, zelfs na 40 seconden wachten en ook na ruim 2 minuten. Kost toch een ster bij het makkelijk en snel beoordelingspunt, vervolgens de kaas uit het plastic gehaald (let op, niet het plasticje erop doen, heeft ongeveer dezelfde consistentie) daarna de saus op het broodje gesquirt. Het gaatje was nogal nauw dus de brokjes (geheime inhoud: augurk) kwamen met gutsen met de saus mee. En dan heb je dus bijna al geen honger meer, want het zijn nog twee handelingen en opleuken is moeite.
Dan happen. Nou, de kaas is wel lekker vet, maar dit heeft natuurlijk net zoveel met kaas te maken als de gele hesjes met inhoudelijke maatschappijkritiek. Nog een hap genomen en vertwijfeling maakte zich van me meester. Dat stuk bacon met intense droefheid in de ogen ligt dwars en daar moet je echt goed doorheen bijten om een hap te nemen. Naast dat het de mondervaring verpest proef je de bacon vervolgens amper en wordt de hele burger een soort weeiige blob. Hij was dan wel warm, met saus die niet onaardig smaakte en de vetheid van de kaas was goed, maar die zo kenmerkende sappigheid van de burgers van onze eigenste Lavendel miste hier volledig. Moet je dus goed voor gezopen hebben om het te waarderen.
Zo dus eerst een stuk in de kraag zuipen en dan opnieuw proberen. For science.
Meer Vretecool? Dat kan. We hebben namelijk alle posts van Vretecool gebundeld onder een eigen url: www.vretecool.com. Hoe hard heerst dat dan! Daarnaast is er sinds kort ook een speciaal Vretecool-forum. Hier kan je suggesties achterlaten voor een volgende Vretecool-post, maar je kunt er uiteraard ook je eigen Vretecool-ervaring delen. Vretecool, de meetlat voor je maag.
En dat is vandaag Prawns in Asian Style Sauce van de Lidl.
Diepgevroren garnalen met groente in zoete chilisaus. Dezelfde sperziebonen als gisteren, en extra opgeleukt met waterkastanje, ananas en judasoor.
Maar eens even kijken wat er in het doosje zit:
Een zak aangevroren garnalen en een zakje saus met brokjes groente. Hmmm, ziet er lekker uit zullen we maar zeggen.
Dan terwijl de garnalen met de groentefantasie in de pan spartelen kijken we nog even naar de inhoud. Het is vooral suiker en zout, naast de garnalen.
En dan het resultaat. De sperziebonen zijn middelmatig, de garnalen merkbaar goedkope rommel, de waterkastanje nog wel knisperig en judasoor geeft een fijne afwisseling. Maar is dit te vreten? Nee. De saus is zoet, overheersend en mist iedere nuance. Ook deze heeft na één hap per recensent de weg naar de uitgang gevonden.
Het moet in de over (zet hem 5 graden hoger, dan zijn ze eerder klaar en gebruik je dus minder energie!) dus na wat wachten konden we bezig.
Ziet er niet heel apetijtelijk uit direct uit de vriezer:
Mooi in de over geschoven, beetje afkoelen en dan weer kijken.
Het ziet er behoorlijk authentiek uit. De bodem is wat zompig waar die in Lisboa flaky zou moeten zijn, maar de custard komt beangstigend dicht in de buurt van het origineel aan de Taag. Wellicht dat zonder de zilveren bakjes de bodem ook krokanter wordt.
De ene helft van de proevers vindt de custard te melig en te kleiachtig. De andere helft denkt terug aan die donkerharige Portugese schone die een week lang hen voorzag van te veel pasteis de nata bij de ochtendkoffie.
Volgens de toonaangevende receptenwebsite spoonme is de pasteis de nata een balance between smooth and firm. De stevigheid lijkt aldus meer door toevoeging van bloem te komen dan het toevoegen van eigeel. Wat zou verklaren waarom het niet bij de betere detaillist in de vriezer ligt maar bij de laaidol.
De protip was om er wat kaneel overheen te strooien. En hoewel dat lastig doseren is (na 14 bier) voegde de kaneel erop echt een dimensie toe. Deze wil je in de vriezer hebben liggen!
Spoileralert: “Gadverdamme’. We trekken dus met goede moed het blik open en storten het in een pannetje.
Er zit dus echt kneiterweinig zout in. De vraag is of het te beuken is. Bereidingswijze was al onderweg, maar voor de administratie:
Na het opwarmen van de bavianenballen in de magnetron gaan we voor 3 minuten tijdswinst niet het pannetje terzijde laten.
Dan op een bordje storten en kijken wat het is:
Doorbijten om te zien wat de inhoud is:
En dan de smaak. Die is volstrekt afwezig. Dit is zegmaar de TROS Muziekfeest op het plein van de ingeblikte pasta. Dit is de Kim Holland van de romantiek. Dit is de forkyou onder de receptenwebsites. De Maggie de Block onder de Rubensmodellen. Affijn, u begrijpt wat we zeggen.
Maar is het dan lekker als je er Parmezaan overheen knalt? (want je steunt Italië ermee). Nee. Net zo smakeloos maar dan met Parmezaan.
De inhoud is een soort meel in water geroerd. En dan missen we oprecht het zout. Ongezouten kopkaas. De saus smaakt mild naar tomaten maar voor de rest is het helemaal niets. Was dit blik maar vóór de lockdown in Frankrijk gebleven. Nondedieu.
En zeker bij het openingssalvo van deze week aan gerechten kunt u uw knuistjes dichtknijpen. De bereidingswijze is namelijk als volgt:
Kenker de aardenwerken bakjes vanuit de vriezer de oven in op 200 graden (of 180 als je een heteluchtoven hebt en 220 als je de klep niet goed dicht doet (geheime tip)). Aan de topica kon u reeds zien hoe enorm smakeloos dat eruit zag.
Dan kijkt u hieronder eerst naar de doos (zoals het hoort) en daaronder hoe het werd.
Op de verpakking gerealiseerde plaatjes bieden geen enkele garantie qua resultaat.
En dit was enorm muf. Olijven smaakten zuur en zonder structuur, de tomaatjes hadden zoveel met tomaten te maken als een pot witte saus met een croque en dan die gore aidskaas. Zelfs de goedkoopste nepfeta heeft meer structuur dan deze zompige kopkaas. Dit is wat er geoogst kan worden als Vindicat een weekend in de ardennen gaat survivallen zonder te douchen maar dan smaakt deze kaas nog steeds slechter. Denken we.