Home Blog Pagina 66

Vrijdagmiddag Hollandse Hits Kutkoffer – Barbera van Voorst – Liever dan lief

3

Op deze vrijdagmiddag pakken we er even een echte 1980-klassieker bij. Internetveteranen weten natuurlijk wel dat in de MSN-periode tieners vaak songteksten achter hun nickname gingen plakken – en dan had je ook nog het kaliber dat gewoon een willekeurige songtekst als nickname gebruikte zodat je sowieso niet wist wie het was die er online kwam.

Serieus. Wat dachten die mensen? Dat “*~||” genoeg was om te kunnen bepalen dat het Kim was die zich met haar meest recente boybandcrush als naam had aangemeld? Maar we dwalen af. Toen in die tijd ondergetekende van een paar decennia oudere internetgebruiker “Wat moet jij nou met die stoffige teksten van Henny Vrienten?” toegebeten kreeg, ging het zeker niet over dit nummer. In 1982 kwam Doe Maar met het liedje Liever dan lief.

Dit werd uiteraard gecoverd door GTST-mooiboy Tim Immers in 1996 als onderdeel van de enorm vreemde rage waardoor indertijd soap-acteurs en actrices niet alleen in ene liedjes gingen maken maar daar ook nog op onnavolgbare wijze hits mee scoorden. Nou is het blijkbaar sowieso het lot van dit lied om op de een of andere manier verbonden te worden aan GTST-meuk, want een andere take op dit liedje door Gers Pardoel is de soundtrack voor “Alles is Familie” en deze konden we u niet onthouden wegens de OMGWTF-lyrics “Jij bent mijn Carice van Houten en zij is niet eens mijn type”. Nee, inderdaad.

Zo, nu we voorbij de Carice van Houten drempel zijn kunnen we het over ons onderwerp van vanmiddag hebben. Nee, maakt u zich geen zorgen, zij heeft dit nummer (nog) niet gecovered. Daar zien we haar wel voor aan, hoor, en bij deze beloven we dat als ze dat doet er een plekje op de vrijdagmiddag voor  haar is. Maar van Carice naar Game of Thrones is slechts een kleine stap, want de zangeres van onze kutkoffer van vanmiddag doet ons vooral denken aan Brienne. Maar dan niet gespeeld door een lekker wijf dat lelijk gemaakt is en eigenlijk met make-up die het tegendeel moet doen lelijker.

Barbera van Voorst. Daar zou je je draak nog vanaf trappen terwijl die net besluit haar hoofd eraf te knauwen. Hij zou er maar een zwakke maag van krijgen. Barbera van Voorst krijgt het voor elkaar om een liedje dat nou toch niet bepaald uitblinkt door lange noten afgekapt te laten klinken. Als Barbera “aahaa” zingt krijg je daarvan geen seksuele opwellingen maar de moeilijk te bedwingen neiging om je geslachtsdeel in de sapcentrifuge te hangen. Bij het kijken van de clip hoor je Flepz in de redactie meezingen “Ik heb het wel gezegd, ik heb het wel gezegd. Ik heb het wel gezegd dat je beter niet kon klikken.”

Waarvan akte, maar het effect is een soort vreemde combinatie tussen het Stockholmsyndroom waardoor je moet blijven kijken (en vermoedelijk ook de reden dat de gast in het clipje, we vermoeden zoonlief, uberhaupt meedoet) en een “way to go dude”-gevoel voor de gast waar het liedje voor bedoeld is. En dan komen de special effects nog. Want Barbera vindt blijkbaar dat 1 keer Barbera in beeld niet erg genoeg is. Ze moet er 3 keer in. Tegelijk, opgenomen met een green screen zodat er een fucking geanimeerd hartje op de achtergrond kan stralen. ALSOF DAT NOG HELPT. Het grootste probleem voor Brienne is echter dat liefde wel blind maakt (en dat is nodig. Echt.), maar niet doof. Ze zingt dit lied met de passie van een snotolf en de overtuigingskracht van een politicus die zelf ook de bullshit die hij aan het verkondigen is niet meer gelooft. Enfin, genoeg gewaarschuwd. Als u het onderstaande clipje aanklikt moet u het verder ook zelf maar weten. Wij zijn de oogbleek aanvullen en aan het kijken of er nog trommelvliesdonoren door de regering te ronselen zijn.

Vrijdagmiddag Agressieplaat: Girl Talk and Freeway – Tolerated

2

Het is vrijdagmiddag. Bijna tijd voor de VrijMiBo dus, maar eigenlijk wil je nu al stoom afblazen. Dat kan! Met de Vrijdagmiddag Agressieplaat van Girl Talk and Freeway: Tolerated. Het begint vrij lafjes, maar escaleert eigenlijk vrijwel direct totaal de wok uit. Is het uw muziek niet? Helaas pindakaas, want we raden u aan om de clip toch helemaal af te kijken. En is het nou in dezelfde straat gefilmd als Unfinished Sympathy van Massive Attack?

Vrijdag Russische Stuiterdag – Little Big – Skibidi

4

Gisteren werd er tijdens de lunch op z’n Russisch gehakt met Cyka Blyat en vandaag gaan we tijdens de lunch op z’n Russisch stuiteren.

En wel met het hier inmiddels bekende gezelschap Little Big. Eerder postte kameraad Frisco al eens de diepgaande hit “Big Dick” van de jongens en meisjes van Little Big en vandaag gaan we met de voetjes van de vloer met hun nieuwste kneiter van een hit “Skibidi”. Voor wie Little NBig nog niet kent: Little Big is een beetje een combinatie van Die Antwoord uit Zuid Afrika en De Likt uit Rotterdam.

De bijbehorende videoclip past daar qua absurditeit dan ook prima bij zoals je hieronder kunt zien. Goed, genoeg geleuterd over onze Russische vrienden, het is tijd om los te gaan op Skibidi. Ноги от пола!

Vrijdag 1 september mag geblokkeerd worden in je agenda

0

Niet alleen omdat het de laatste vrijdag is voor alle kinderen weer naar school gaan en je dus weer ongestoord naar de Efteling kunt zonder andermans kutkoters om je heen, maar ook omdat je jezelf kunt opsluiten die dag en Netflix kan leegslurpen.

Want, op 1 september komt seizoen drie van Narcos uit. Augustus vorig jaar seizoen 2, dus het duurt veel kneiterveels te lang, maar hoe hard heerst een heel nieuw seizoen Narcos wegbingen dan? Nou, enorm veel dus.

En dan nu een spoileralert voor wie seizoen 2 nog niet gezien heeft. (Echt? Serieus? GA DAT SEIZOEN KIJKEN DAN!). (Vort, je leest nog steeds, tief op, ga achter de TV zitten).

Aan het einde gaat Pablo dus een potje dood en gelukkig hebben de helden van een producers bedacht dat ze dan gewoon de volgende boefkont uit de kast trekken en verder gaan. Met wat mazzel dus nog jaren Narcos plezier. Hierboven de teaser van Netflix zelf. Hieronder een kort stukje wat zich lijkt af te spelen nà seizoen twee met daarna een stukje achter de schermen.

 

Vrij spel voor illegaal knallen

1

Eerder schreven we hier al over het verschil tussen vuurwerk dat mag en vuurwerk dat niet mag in een poging de discussie omtrent extra verbieden eens in een wat realistischer daglicht te krijgen. Het nieuws van vandaag is dan ook echt absoluut wat je verwacht: de politie heeft geen tijd om het vuurwerkverbod te handhaven.

Vorig jaar werden slechts een paar honderd boetes (524) voor het te vroeg afsteken van vuurwerk uitgedeeld. Vorig jaar werd de tijd dat je vuurwerk mag afsteken verkort: officieel mag het nu pas vanaf 18:00 op 31 december. Gerrit van de Kamp is voorzitter van de politievakbond ACP en vertelde:

,Een symboolmaatregel,” zegt Van de Kamp. ,,We kunnen dit gewoon niet handhaven. Ik snap heel goed dat mensen daar boos om worden. Zij willen dat er iets wordt gedaan met de tienduizenden meldingen van vuurwerkoverlast.”

De politie heeft dus geen tijd om te handhaven, andere prioriteiten, et cetera. Het zou toch wel leuk zijn als de politiek daar op aansloot en zich niet van kansloze symboolpolitiek zou bedienen. Iemand nog een vuurwerkvrije zone?

Vrij in die hoop

14

De Passie Posse kan wel inpakken, want hier is Queen P & Band. Queen P is een reli-rapster die heel stoer en vooral boos rept rapt over wat een toffe G God eigenlijk wel niet is. Want Laat je niet binden, God maakt vrij (!). Zoals het bij echte rappers hoort heeft Queen P ook hele stoere tatoeages, een te ruime sweater en veel goudkleurig bling bling. Voor wat extra indruk heeft Queen P ook haar manen in bling bling kleur geverfd. De video “God Maakt Vrij” begint eerst met wat zijige gospel van het Pluskutse Amaze. Maar vergis je niet hoor, want na een minuut komt Queen P er hard in en ramt ze haar Twentse lyrics in een combinatie van een Amsterdams en Marokkaans accent met een mokerslag van pure ellende snoeihard je oren in. Die zijn dus helaas niet vrij. Was daar maar een God voor. Om gevrijwaard te blijven van deze geluidsoverlast.

Vriend vraagt vriendin mee naar het eindbal, maar dat gaat niet helemaal zoals gepland

0

Tja, dan verzin je een originele manier om je vriendin mee naar het eindbal van je school te vragen (een zogenaamde PromPosal), begrijpt ze het totaal niet en maakt ze vervolgens ook nog eens de absoluut verkeerde opmerking.

Wat er daarna gebeurt is misschien nog wel lulliger. Ach, het gaat om de uitkomst en die is positief voor de jongeman. En oh ja, lol!

Vretecool: Zomerse Cocktails met Sperma

3

In Foodporn kringen is de trend momenteel sterk gericht op “puur” en “natuurlijk”, en daarbinnen zie ik de laatste tijd dat het gebruik van sperma erg in opkomst is. De populariteit wordt mede ook verklaard doordat je met sperma een hele persoonlijke signature aan je gerechten kan meegeven.

Een belangrijke vraag daarbij is of Sperma wel geschikt is voor vegetariërs en veganisten, want sperma is natuurlijk verre van plantaardig. Ja, wij hier bij Vretecool hebben natuurlijk heel mindfull een scherp oog voor de ethische kant van voedsel. Zoals u weet weigeren vegans om ethische redenen terecht om dieren en dierlijke producten (zoals zuivel) te gebruiken, en is het dan niet een beetje hypocriet om in de eetkamer moeilijk te doen over een zachtgekookt eitje, terwijl je in de slaapkamer zonder enige gene de geile kwak van je bedpartner doorslikt? Want sperma is wat betreft niet anders dan melk en dus No Go voor veganisten, vegetariërs mogen het wel, al raden we daar uitsluitend biologisch geoogste Sperma aan. Anders wordt het met menselijk sperma, waarbij we eerder de vergelijking met moedermelk willen maken. Hartstikke ethisch verantwoord, dus ik zeg gewoon doen iedereen.

De volgende vraag is of het niet een beetje awkward is om sperma te consumeren? Het antwoord is denk ik dat het niet méér awkward is dan allerlei andere levensmiddelen. Melk is natuurlijk de menstruatie van een kip, eieren zijn de borstvoeding van koeien, dus waarom dan geen sperma eten? Hoeveel anders is het dan pakweg een lepel halfvolle yoghurt naar binnen laten glijden? Is het dan niet een beetje hypocriet om in de slaapkamer zonder enige gene de geile kwak van je bedpartner door te slikken, maar daar in de eetkamer heel ingewikkeld over te doen?

Met een schoon geweten kunnen we dus nu aan de slag. Nu kun je je sperma natuurlijk als een soort witte truffelsaus over allerlei gerechten heen sproeien, maar in deze episode van Vretecool willen we ons focussen op Sperma als basismateriaal voor je zomerse cocktail. Daarvoor hebben we The Semen Bartender’s Handbook aangeschaft, een werkelijk fascinerend naslagwerk dat ik in één ruk heb uitgelezen. Zo weet ik nu dat sperma qua smaak het best in kaas/wijn-jargon is te omschrijven als complex en dynamisch, en die smaak is natuurlijk ook erg te beïnvloeden door wat de producent de avond ervoor heeft gegeten. Veel sambal of gember geeft bijvoorbeeld een wat peperige smaak, perfect voor in een rokerige whisky, terwijl iets als biefstukkruiden juist een wat wrange smaak aan je sperma meegeeft, wat weer ideaal is voor in een gin-tonic.

De Sperma Cocktail van vandaag wordt echter een Cumshot Cola. Hiervoor hebben we 100 ml cola en 2 theelepels sperma nodig. Dat kan menselijk sperma zijn, maar bij een stoere Tomahawksteak van 2,5 kilo zou ik een wat vollere stierensperma nemen die je gewoon bij je lokale KI-station kan kopen. Ga je als vrouw met je vriendinnen gezellig borrelen, dan kun je bijvoorbeeld experimenteren met Dolfijnensperma of -heel bijzonder- sperma van een Unicorn. Je voegt de cola en de sperma in de blender, goed mixen, en schenk deze in een longdrinkglas. Beetje crushed ice en een rietje erbij en je zomer kan niet meer stuk!

Vretecool: WildWestLand Garlic & Herb Affair

4

Onlangs verscheen er weer een nieuwe speler in het Vega-supermarktschap, WildWestLand geheten, met een drietal Plant-based kaasjes. Leuk, maar niks bijzonders, zult u denken. Om te snappen waarom we hier al weken op het puntje van onze stoel zitten te nagelbijten van de spannning moet u weten dat WildWestLand een samenwerking is tussen de firma Westland Kaas (oa Maaslander en Old Amsterdam), en -belangrijker- een innovatief bedrijfje met de prachtige naam Those Vegan Cowboys. En bij die laatste treffen we een oude bekende in het personeelsbestand aan: Jaap Korteweg, de oprichter en verpersoonlijking van De Vegetarische Slager.

Jaap is een erkend pionier en wegbereider in vegaland, die sinds 2010 vleesvervangers van het taaie sojaschijven oostblok-image wist te ontdoen, en vleesvervangers in het algemeen een boost gaf door uitsluitend op smaak en kwaliteit te focussen. Dankzij Vegslager Jaap is vegetarisch eten enorm laagdrempelig geworden, en -ik spreek hier uit ervaring- tevens heul erg kindvriendelijk gemaakt.

Helaas heeft Jaap vorig jaar de toko verkocht aan de Monsanto onder de levensmiddelen, jawel: Unilever. Sindsdien zijn de vegaslager producten zo’n beetje wereldwijd verkrijgbaar, oa bij BurgerKing. Maar de keerzijde is dat mijn meest geliefde vegaslager product, de visvrije tonijn, sinds de overname uit het assortiment is gehaald. Ik stel me voor door een Wobke Hoekstra-achtig type, zo’n consultant-reptiel met een bidlip, gekleed in een maatpak met een excellsheet onder de arm, die dit vast een enorme efficiency naar het product toe vond, goed voor de focus van de company. Maar dankzij de consultant-reptielen is de vegaslager uit de kopgroep van de vleesvervangens teruggezakt naar de achterkant van het peleton. Het is niet innovatief of bijzonder, zoals tal van hippe bedrijfjes die de markt betreden, en het is ook verre van goedkoop zoals AH & Jumbo dat zijn met hun huismerk vleesvervangers. De Vegetarische Slager is dure mainstream in een markt vol concurrenten, en is in meerdere opzichten vlees noch vis. De Vegetarische Slager dreigt een beetje de V&D van de vleesvervangers te worden, gedoemd om op termijn te verdwijnen.

Gelukkig heeft Jaap vorig jaar de toko verkocht aan de Monsanto onder de levensmiddelen, jawel: Unilever. Daarmee had hij zijn handen vrij om aan zijn ambiteuze Plant-Based-kaasproject te beginnen, dat hopelijk ook deze markt de komende jaren tot grote hoogte zal opstuwen. Those Vegan Cowboys willen geen immitatiekaas creëren van surrogaat-grondstoffen, maar via  fermentatieprocessen gras rechtstreeks in kaas omzetten, in een soort ijzeren laboratorium-koe, zonder dat er een levende koe aan te pas komt. Toegegeven: dat klinkt nogal science-fiction. Dus of ze met hun eerste producten aan de hooggespannen verwachtingen heeft voldaan? Lees verder en je weet het! En trouwens: waarom zou je überhaupt plant-based kaas willen eten? Er worden toch geen dieren voor gedood? Hoor ik u alweer zeiken? Nou, echt wel hoor, en niet zo’n beetje ook.

Brokeback Mountainkaasjes
Brokeback Mountainkaasjes

 

De smaaktest in dit topic beperkt zich tot de Garlic & Herb Affair, een op Boursin gelijkend roomkaasje in een luxe groen doosje, 125 gram voor 2,29 euro en momenteel uitsluitend bij AH te koop. Nog voor we een eerste hap hebben genomen is de eerste indruk dat hier met grote zorg een kwaliteitsproduct is geprobeerd te maken. Het ziet er allemaal tiptop uit, en de smaak, want daar draait het natuurlijk om, sluit hier helemaal bij aan: perfect romig en perfect gekruid, en met dat laatste bedoel ik goed pittig, maar ook niet overdreven. Geen penetrante kokos-bijsmaak of andere zijdelingse ergernissen, nee, dit smaakt ronduit goddellijk. Mijn huispuber was na de eerste hap ook helemaal bekeerd, en dat is doorgaans het ultieme bewijs dat het erg goed is. Nu proef ik wel vaker kaas-vervangers en het resultaat is vaak om te huilen zo beroerd. Het varieert van een mager vijfje op het eindraport tot een voortijdig einde in de bak met restafval. Dit WildWestLand roomkaasje is daarentegen gewoon feest. Dit gaan de veeboeren van Farmers Defence Force niet leuk vinden. Vegaslager Jaap heeft een topproduct neergezet, een nieuwe norm gezet, de lat voor de achtervolgers flink hoog gelegd, en ik ben enorm nieuwsgierig naar wat er nog meer in de pijplijn zit.

Meer Vretecool? Dat kan. We hebben namelijk alle posts van Vretecool gebundeld onder een eigen url: www.vretecool.com. Hoe hard heerst dat dan! Je kunt suggesties achterlaten voor een volgende Vretecool-post, maar je kunt er uiteraard ook je eigen Vretecool-ervaring delen. Vretecool, de meetlat voor je maag.

Vretecool: Vkusno & tochka

6

Na de val van het communisme was McDonald’s een van de eerste westerse bedrijven die in het straatbeeld van Moskou verschenen. Na de start van de inval en oorlog de militaire operatie trok het bedrijf zich terug uit de Russische Federatie en de boedel werd verkocht aan een investeerder. Nu is het voormalige icoon van het verderfelijke genderfluide westen weer terug onder de naam Vkusno & tochka, vrij vertaald ‘Gewoon lekker. Punt.’

Onze mol aan gene zijde van het hernieuwde IJzeren Gordijn bracht een bezoek aan Vkusno & tochka. Inmiddels heeft ze de beelden naar buiten kunnen smokkelen, dit is haar relaas.


Lieve lezers,

Hier in Moskou lijkt de oorlog ver weg. De winkels zijn vooralsnog vol, maar de kwaliteit is een stuk minder en de prijzen hoger. Luxere goederen zijn al een stuk slechter verkrijgbaar en zijn erg duur geworden.

Mensen met een volle buik blijven rustig, dus nu is er dus weer fastfood. Vkusno & tochka is een goedkope kopie van McDonalds, letterlijk: de keuken werkt volgens hetzelfde regime, het bestellen, de tafelnummers … alleen de huisstijl is aangepast. De haastige make over laat zich soms wel aanzien. Meest sneu zijn wel de bakjes met saus waarvan het M-logo weggelakt is en de shakes zitten in haastig bestelde witte bekers (kleurendruk lijdt onder de westerse sancties).

Het eten is ook een kopie. Het is goedkoper, maar de kwaliteit is ook minder. Zo is de cheeseburger veel te klein, de Big Special niet zo big, de ‘grand’ hamburger (wij zeggen gamboerger) niet zo grand maar vooral droog en smakeloos. De frietjes zijn vervangen door aardappelstukjes, prima lekker, het kersengebakje (die ‘loempia’ op de foto) is ook vrij klein. De milkshake-automaten waren niet stuk. De vanille- en aardbeienshakes waren net als toen, zij mogelijk nog de oude mix van de Mc?

Ik geef het 2/5 sterren (McDonald’s 3/5)

вкусная еда X


En zo blijft in Moskou de oorlog ver weg. Totdat een zoon niet meer thuiskomt, of erger…

Vretecool: Vitasia Thai Noodles met Sateh sauce

3

Het is druk deze week op het makkelijk en snel front, de vretecools rollen er achter elkaar uit. Vaak in de vorm van diarree helaas. Vandaag hebben we weer wat voor u geprobeerd, van de Lidl, Thai Noodles met satehsaus.

Tijdens het boodschappen doen kwamen we ze tegen, in de aanbieding nog wel, dus makkelijk, snel EN goedkoop, dat MOET wel heersen. Thuis dus even de inhoud bekeken maar daar werden we niet veel wijzer van.

“Er zit volgens mij gyros in”

Dus dan maar de bereidingswijze opgezocht en die lijkt wel zo stuitend simpel, zo fröbelt iedere mongool nog wel een warme kledder voer in elkaar.

Dat is even kneitersimpel, alleen het voer bestaat klaarblijkelijk gezien de logo’s rechts vooral uit plastic.

Overigens is Vitasia het huismerk van de Lidl voor (je raadde het al) Aziatische producten. Nou, sticker van de klepjes gehaald, zakjes eruit gehaald en dan ziet het er dus als volgt uit. Links de noodles, rechts de sateh.

Vervolgens een stukje knippen en plakken en toen zag het er zo uit:

Vreemde is dat de noodles soort van vormvast uit de verpakking komen, dus die moet je dan, net als een millennial z’n hoop voor de toekomst, even breken. En daar krijg je in het geval van de noodles echt eng vieze handen door. Plakkerig vet, twee keer handen wassen vet zegmaar. Bovenal is het raar dat de noodles naar nat papier ruiken. Fluks de saus er opgeplettert en het aroma kom je tegemoet, want ja hoor, daar istie weer, de geur van tomatensoep! Klepjes netjes dicht, in de magnetron en 2 minuten wachten.

“Naar goed vretecoolgebruik, inclusief hulptroepen”

Ondertussen de hulptroepen klaargezet, een lekkere frisse witte, een heerlijke pittige rode en, de serveersuggestie braaf volgend, stokjes. De foto voor en na zagen hetzelfde eruit, de geur was wel anders. Het natte papier was weg, de tomatensoep overheerste en in de verte zat een pinda. Zegmaar in-het-winkelcentrum-verderop-verte. Het rondroeren van de noodles en de saus klonk nog wel het meeste alsof je een kaplaars in de zompige modder duwt en dan iedere keer voor 2 seconden probeert met laars en al weer eruit te komen.

Eet wel je bordje leeg, want er zijn kindjes in Afrika die het koud hebben. Ofzo.

Oordeel? Niet lekker. Nog steeds klef, vettig, smaak van de saus had in de verste verte niets met sateh te maken, er zat tot overmaat van ramp geen vleesch in, terwijl een paar stukjes rubberen kipfilet echt niet hadden misstaan om deze ramp tot bijbelse proporties te vergroten. Zelfs met sriracha was het nog steeds niet te doen. Nee, dit is geen aanrader. Zelfs niet als je na een avond bieren thuiskomt. Tenzij je graag wil nekken en het lukt nog niet.

Meer Vretecool? Dat kan. We hebben namelijk alle posts van Vretecool gebundeld onder een eigen url: www.vretecool.com. Hoe hard heerst dat dan! Daarnaast is er sinds kort ook een speciaal Vretecool-forum. Hier kan je suggesties achterlaten voor een volgende Vretecool-post, maar je kunt er uiteraard ook je eigen Vretecool-ervaring delen. Vretecool, de meetlat voor je maag.

Vretecool: Veggie McKroket

Spannend

Nog nauwelijks bekomen van het vorige vegavontuur, werden we nu gelokt naar de gouden regenbogen. Mekkie heeft namelijk het dier uit hun kroket wegherverbouwd.

Heel het dier? Nee, afgeleide produkten die onttrokken zijn uit die lieve warme eiwitfabriekjes, zoals melk en ei, behoren nog steeds tot de ingrediënten. Veggie is dus vegetarisch, niet veganistisch. Dit leverde wat verwarring op (“mijn piemol is meer vegetarisch”) achter het dikke beton van de redactiebunker.

… Veggie, vegetariër zijn is dus redelijk inconsequent?
Het is een soort aanloopfase zammazegge, warmpijpen zegmaar.
*noteert*
Vegetariër is zoiets als biseksueel.
En als je dan één vlees- en één vegetarische mckroket eet? Ben je dan bisnacksueel?
Minder vleesconsumptie is sowieso wel beter om meerdere redenen.
Eens, meer voor de bbq …

Gelukkig gaf het webcare team Team Gastenrelaties van McDonalds snel antwoord:

Et voila vega, uitstellen heeft nu geen zin meer, flink zijn, rechte rug! Dus togen we met de redactiehoer naar de mekdraaif om als sneue vertegenwoordigers, mét stoelverwarming, op de parkeerplaats alles in het maagdarmkanaal down te loaden. De McKroket werd zonder saus besteld om zoveel mogelijk product te kunnen proeven. Ook omdat die meeste Mc-dingen sowieso een substraat zijn voor zoveel mogelijk kledder om er nog enigszins smaak aan te geven.

Nou, daaristiedan! Hebben we er al een beetje zin in? Ziet er hetzelfde uit, smaakt ook hetzelfde. Er was oprecht geen verschil, nu is het ook maar een kleine stap van iets met slechts 9% gekookt rundvlees naar iets met vegetarisch draadjesvleeSCH (water, vrije-uitloopkippeneiwit, kleurstof E150d).

We kunnen hier lang en gevat over bloggen, maar gewoon bestellen dat ding. Kost net zoveel als de lokale franchisehouder het wil én je krijgt een kusje van de dieren. Bovendien mag je gewoon kroket zeggen.

Vretecool: Vegetarische Slager Vegan specktakel

8

Hier op de Vega-afdeling van foodblog Vretecool hebben we geen al te beste herinneringen aan Vegan vleeswaren, lees bijvoorbeeld dit artikel nog eens terug van afgelopen juli over de AH Vegan Salami, met daarin een zijsprong naar het teleurstellend optreden van het Nederlands Voetbalelftal op het EK, dat na de zeperd van afgelopen week als bijna profetisch leest. Het Nederlands Voetbalelftal is zoiets als Patty Brard naakt in de Playboy: je wéét gewoon dat het weerzinwekkend zal zijn, en toch ga je kijken.

Van een naakte Patty Brard is het natuurlijk maar een klein sprongetje naar De Vegetarische Slager aka Jaap Korteweg, die ons afgelopen week verraste op een nieuw product in zijn Unilever-lijn, de Specktakel. Hoe vet is dat? Speck-takel is een naam die in onze verknipte fantasie beelden oproept van een naakte Patty Brard die aan een hijskraan hangt, maar in de realiteit van de Vegaslager zijn het dus relatief saaie plakjes veganistische spek, soort van vagan-bacon zammazegge. Nou heeft de Vegaslager al enige tijd een onwaarschijnlijke hoeveelheid downvotes van ons in z’n bezit, om precies te zijn nadat-ie besloot met de Visvrije Tonijn te stoppen. Wie zo’n superieur product durft te cancellen verdient niet beter dan de blinde haat van een gerenommeerd Foodblog als deze. Dus: Jaap, we haten je! Enorm Lul dat je d’r bent!

Het Nederlands Elftal in balbezit! Lees het hier!

 

Niettemin, als we deze vooringenomen maar wel terechte aversie even opzij zetten, en de plakjes speck soepeltjes uit de verpakking halen, dan moeten we toch in alle eerlijkheid vaststellen dat dit er angstaanjagend echt uitziet. Dat gevoel wordt trouwens nog erger als we de plakjes speck in een bodempje olie staan de bakken, en er een niet van echt te onderscheiden baconlucht opstijgt, en we elkaar achter het redactiefornuis verbaasd aankijken: is dit wel echte namaak? En daarbij stopte het nog niet, lieve Vretecoollezertjes, want voor onze eigen ogen zien we de specklapjes langzaam goudbruin kleuren, en veranderen in krokante strips. Dit is bijna Maggi! Magie!

En tot slot de ultieme test: we gaan proeven! Na al die veelbelovende voortekenen kon het bijna niet anders dan dit een lichte teleurstelling was. Het was zeker niet slecht, maar al onze andere zintuigen hadden er meer van verwacht. Dit is een voldoende van het niveau rapportcijfer 6,5. Netjes, maar niet om nou uitzinnig over te zijn.
Bij de eerste integrale ketentest als garnering in een hamburger valt dat trouwens niet eens zo erg op in de enorme verzameling smaken waarin het opgaat. Ik denk dat in een pannenkoek verwerkt de speck het moeilijker zal krijgen. Maar de balans sluit duidelijk uit naar positief, al was het maar omdat in de eenheidsworst /seth van vegaburgers en vegastukjes dit een dappere poging om iets nieuws op de markt te proberen.

En plots besefte ik wat er mis was aan de smaak. Het vetgehalte was prima, maar wat we misten was het zoutige dat echte spek en bacon kenmerkt. Een kleine vergelijking van de voedingswaarde van de Speck met echte spek gaf ons gelijk: er is wel erg matig met de zoutpot gewerkt. In essentie natuurlijk een goede gedachte, maar in dit geval gaat het helemaal voorbij aan de essentie van Speck. Dit is alsof je friet eet zonder genoeg zout. Het smaakt raar. Uiteraard hebben we dat gefixt, door er gewoon zelf wat extra zout overheen te strooien, en we moeten zeggen: het knapt er wel van op. Onze testpuber beaamde dit, en gaf desgevraagd een 8 voor deze customized versie.

Even de wrap-up van bovenstaande: vegaspek kenden we amper, dus dit is sowieso een compliment waard. Maar het ruikt en voelt en ziet eruit als echte spek, en met een beetje zelf toegevoegd zout komt ook de smaak akelig dicht in de buurt van het origineel. Een aanrader!

Vretecool: Vegan Zeastar Zalmon Sashimi

4

V

andaag wederom een Vegablog op de Retecools. Niet dat we nou fundamentalistische die-hard Vegetariërs zijn hier, maar geen dode dieren eten heeft nou eenmaal duidelijk voordelen voor zowel je eigen lijf als voor de planeet, en bovendien geeft het je bonuspunten in allerlei dating-apps.

De Farmers Defence Force-Jugend heeft vegetarische bloggers onlangs tot hun ergste vijanden bestempeld, dus dat beschouwen we als een extra stimulans om over vegetarische dingen te bloggen, en er zelfs een scherpje bovenop te doen. De FDF-Jugend schreef onlangs letterlijk op hun (besloten) Facebook-pagina: “We gaan het leven van vegetarische bloggers ERG zuur maken. Wij hebben van veel vegetariërs adressen en nummers. Dus wij kunnen ook bij hen binnenvallen. Dit kan erg onverwacht komen.
Geen idee hoe hoog wij van Vretecool op hun targetlist staan, maar voor de zekerheid geef ik ze hierbij het adres van de Redactiebunker: Rijksstraatweglaan 14 te Rotterdam. Wel oppassen voor de hond, kindertjes!

Een andere club waar we zéker niet hoog op de targetlist staan is de Nederlandse Vereniging voor Veganisme. Want wederom zijn we niet genomineerd voor een Vegan Award in de Categorie Beste Socialmediacontent. Wel talloze andere blogs, je kent ze wel, van die volkomen uitwisselbare dertien-in-een-dozijn appetijtelijke, maar verder volkomen kritiekloze vegameisjes waarvan ik sterk de indruk heb dat ze voor eigen parochie staan de preken. Vegetarische verhaaltjes voor reeds bekeerde vegetariers, poe-poe stoer hoor, vraag me niet waarom dat een award verdient. Terwijl wij hier op de Vretecools juist in het hol van de leeuw de Vega-boodschap staan te prediken, want onze gemiddelde lezer is een extreem cynische man van middelbare leeftijd. Wij staan iedere dag met onze poten in de modder van de frontlinie notoire carnivoren te bekeren! Bovendien zijn wij niet te koop door de Unilevers en Aholds van deze wereld: als we iets ruk vinden dan zeggen we dat gewoon. Dus in 2021 willen we eindelijk genomineerd worden, lieve NVV’ers, en anders sturen we de FDF-Jugend op jullie af. We weten waar jullie huis woont!

Wie wel genomineerd was voor een Vegan Award dit jaar, in de categorie Beste Vegan Product, is de firma Vegan Seastar met hun vegetarische Zalm, bij de Jumbo te koop voor € 6,49 per 230 gram, want dat schijnen sommige lezertjes superbelangrijke informatie te vinden. Nu zijn wij redelijk getraumatiseerd door de Vegazalm van SoFish die we vorig jaar probeerden, want die was echt te smerig voor woorden. Zelfs het toilet gooide ‘m terug toen we ‘m probeerden door te spoelen, waardoor de stukken vegazalm anderhalve week later nòg op de tegelvloer door de gang stuiterden. Want het leek wel heul erg op een stuiterbal, zowel qua structuur als qua smaak. Brrr.

Kijk 'm shinen in z'n Fruittella verpakking!
Kijk ‘m shinen in z’n Fruittella verpakking!

 

Het was dus met gigantische achterdocht dat we een pakje zalm van Vegan Seastar lieten ontdooien, overigens hetzelfde bedrijf achter de Vega Kalamariz die we onlangs hier bespraken. Net als bij de Kalamariz vinden we ook bij de zalm teleurstellend weinig gebruiksaanwijzing, en al helemaal geen inspirerende recepten om toe te passen. “Laten ontdooien en dan gebruiken in sushi of sashimi of zo. Kijk maar”. Meer aanknopingspunten hebben we niet. Eigenwijs als we zijn hebben we toch een plakje heel kort zachtjes gebakken in wat olijfolie en daardoor werd duidelijk waarom dat je dit product niet moet verwarmen: al smeltend veranderde het in een roze plasje.
Een tweede plakje hebben we in redelijk gekoelde toestand geproefd, en dat deed ons qua bite erg aan gummibeertjes denken. De smaak leek erg op wortel, dus vermoedelijk zijn hier gewoon wortelsap, wat vegetarisch geleermiddel en uiteraard de nodige smaakmakers gebruikt.

Fooddesing to the Max!
Fooddesing to the Max!

 

Wordt dit dan weer zo’n horrorverhaal als die vorige Vegazalm recensie? Nee, dat zeker niet. Eenmaal op kamertemperatuur smaakt de zalm al stukken beter, en gepimpt met wat goeie olijfolie, dille en wat verse citroensap was-ie uitstekend te doen. Lekker vettig ook. Maar bovenal moeten we erkennen dat deze zalm er wonderbaarlijk smaakvol uitziet. Hier heeft een team van fooddesingers duidelijk zijn stinkende best op gedaan. Jammer dat dat ten koste lijkt te zijn gegaan van de gebruiksaanwijzing. De firma Vegan Seastar zou eens een kijkje moeten nemen op de site van de Vegetarische Schlager, die  flink wat prachtige recepten heeft laat bedenken door een aantal deskundige deskundologen.