Welkom bij weer een aflevering van Retecools Vrijdagmiddag Kutkoffer, waarin we op zoek gaan naar de allerberoerdste koffer van een bekend muziekliedje. En vandaag storten we ons op de Top2000 kneitert Bridge Over Troubled Water, bekend natuurlijk van Nick & Simon & Garfunkel. Oh nee, Nick was toen al solo gegaan! Alleen Simon & Garfunkel dus, maar ook voor dit duo wat het zo’n beetje hun zwanenzang. De componist Paul Simon heeft zich zowel muzikaal als qua tekst wel héél erg laten inspireren door oude gospelsongs. Gewoontegetrouw beginnen we aan de top met wat geslaagde koffers en dalen dan langzaam af tot in de diepste kelders where no man has been before. In dit geval is de start een makkie, dat is natuurlijk de merg & been versie van Johnny Cash. Ook andere zeer respectabele artiesten hebben er zeer pruimbare versies van gemaakt, zoals Elvis Presley en Aretha Franklin. Maar gaat u alstublieft nu niet denken dat we uitsluitend misdienaarkoffers hebben vandaag! Tjek de heerlijk Country & Western van Buck Owens, en schuif de stoelen aan de kant en doe die voetjes van de vloer voor de snoeihard heersende discostamper van PJB begeleid door Hannah & Her Sisters, of de gloedvolle jaren 70 Disco Classic van Linda Clifford! Ja maar Webbie, we hebben tot nu toe weinig kuts gehoord, hoe zit dat nou? Nou, dat zit dus als volgt, dat er nog een ander genre zich over dit lied heeft ontfermt en dat zijn de Goede Doelen gedrochten. Artiesten zingen voor Ramp X om geld in te zamelen, en precies in die hoek van het spectrum gaan we deze week de Gouden Kut™ uitreiken. Runners Up zijn The Children in Need Choir, een soort Hinderen voor Hinderen die geld inzamelen voor, zo vermoeden we, Kinderen in Nood. Maar de overduidelijk winnaar deze week is een groep artiesten uit Hong Kong die er een soort We Are The World gedrocht van hebben gemaakt voor slachtoffers van een overstroming in wat toen nog buurland China was. Luister en huiver!
Vrijdagmiddag Kutkoffer: Because The Night
Welkom bij weer een aflevering van Retecool’s Vrijdagmiddag Kutkoffer, waarin we op zoek gaan naar de allerberoerdste koffer van een bekend muziekliedje. En vandaag storten we ons op de Top2000 kneitert Because The Night, bekend natuurlijk van Patti Smith. Maar wat u wellicht niet wist is dat het nummer oorspronkelijk geschreven is door Bruce Springsteen ten behoeve van zijn Darkness At The Edge Of Town album, maar het uiteindelijk niet gebruikte. Zeer pruimbaar is de versie door 10.000 Maniacs, bij mij in ieder geval ook de bekendste. Maar dat terzijde, want we zoeken natuurlijk de rotte appels in de mand met koffers. Zoals de L.A. band Keel, die er een soort Final Countdown van maakten, een versie die erg op mijn lachspieren werkt. Dat deed overigens ook het steenkolenengels van het Duitse meisjesduo Ina Thomas & Julian Schlage. We blijven nog even in de hoek met nauwelijks verstaanbaar Engels, eerst bij de Duitse koffersnol Cascade, het Tsjechische Insane Ride, en aansluitend bij de Bulgaar Liter Jack, een naam die vermoedelijk gesponsord is door een bekend Whiskeymerk. Jack heeft er een zeer bijzonder soort Eminem variant van gemaakt. Rest ons nog de uitreiking van de Gouden Kut van de week, die enigszins ironisch dit keer gaat naar de zeer fraaigevormde Italiaanse Chiara Aluigi, waarvan we op het oog vermoeden dat ze al een exemplaar bezit. Ook zij scoort hoge cijfers van de jury voor de ronduit stuitend slechte Engelse uitspraak die over haar pruillippen komt. In combinatie met de bloemetjesgordijnen in haar bejaardenhuis interieur èn het amateuristische acteerwerk is het ronduit hilarisch. Al moeten we ook eerlijk toegeven dat ze twee fraaie kroonluchters heeft hangen.
Vrijdagmiddag Kutkoffer: Bad Moon Rising
U leest het goed, lieve Retecoollezertjes: de legendarische Vrijdagmiddag Kutkoffer (VMKK voor de kenners) is terug! Om uw geheugen, en ook dat van onszelf, op te frissen: in de VMKK gaan we op zoek naar de allerberoerdste koffer van een bekende TOP2000 kneitert, steevast met een van-kwaad-tot-erger opbouw.
Vandaag dus Bad Moon Rising uit 1969, origineel van Creedence Clearwater Revival, pioniers in het countryrock genre. Het nummer is ontelbaar vaak door anderen uitgevoerd maar we beperken ons hier even tot de meest OMGWTFBBQ’s. We trappen voorzichtig af met The Killers, die tijdens concerten een bloedeloze kopie van het origineel spelen. Een veilige keuze wellicht, want als je er iets aan gaat veranderen dan schiet het nogal snel helemaal de verkeerde kant op zoals bij The Country Wildcats, die er niet alleen uitzien als een zevental youtube fashion influenzers, maar ook zo klinken. Vervolgens dalen we in alle opzichten af naar Australië, waar het bandje The Reels een bescheiden hit had met deze versie. Wat is dit eigenlijk? Electro-operette? Gauw door naar Arborea, die er een Gothic Emo draai aan gaven, ideaal dus om uw polsen bij door te snijden. Dan nog even uw speciale aandacht voor de Tjechische Pavel Novák, die er gelijk in 1970 in stemmige zwart-wit beelden een soort trol-song van wist te maken, met hoogst bijzondere danspasjes!
Dan nu tromgeroffel en trompetgeschal voor de winnaar van de Gouden Kut van deze week: ons eigen ras-Amsterdamse Henny Hofstede, aka de nieuwe Manita! Hollandse Hits Horror op z’n ergst, compleet met no-budget video en steenkolen Engels! U was gewaarschuwd!
Vrijdagmiddag Kutkoffer: Africa
Welkom bij weer een aflevering van Retecools Vrijdagmiddag Kutkoffer, waarin we op zoek gaan naar de allerberoerdste koffer van een bekend muziekliedje. En vandaag storten we ons op de Top2000 kneitert Africa van Toto, deze week in het nieuws wegens het overlijden van hun bassist. Eindelijk eens wat opwinding rondom de band, want verder is Toto een verzameling suffe studiomuzikanten, en daardoor met afstand de saaiste band ter wereld. Ook hun composities zijn van een slaapverwekkende saaiheid, zo ook de VMKK van deze week, maar toch zijn er heel wat artiesten die hun stinkende best hebben gedaan een uitvoering neer te zetten die die van Toto qua saaiheid overtreft. Zoals Chris de Burgh, de man behoeft nauwelijks toelichting. Oh dat was te vrolijk voor u? Dan heb ik Subaudible Hum voor u! Ook weinig opwekkend is de emo-rock Chaos Devine, en de 13-in-een-dozijn metal van Quitdrive. Van een totaal ander kaliber is de versie van Sarah Morgann and Kirby Heyborne, dat de treurige uitstraling heeft van een verregende EO jongerendag. Ook in kringen van kunstacademici is het nummer onder handen genomen, onder andere het uiterst moderne kunstenaarskoor Vocal Evolution, en de Sloveense kunstkneiterts van Perpetuum Jazzile, en hun pijnlijk vrolijke happy happy joy joy interpretatie. Au! Dan voelt de snoeihard techno van DJ Sputnik ineens heel aangenaam, evenals de opwekkende niggah-rap klanken van Down Low. Voor de uitreiking van de Gouden Kut van de week dalen we dit keer af naar Oeteldonk Leipzig, alwaar het Feesteam van The Glitterboys er eine ganz tollen Partyabend von geht machen! Jawohl! Sofort!
Vrijdagmiddag Kutkoffer: A Forest
I’m lost in a forest
All alone
Het is weer vrijdag, bijna weekend, en dat betekent een nieuw aflevering van het Kutkoffer-feuilleton, waarin we op zoek gaan naar de meest braakverwekkende cover van een beroemde popsong. Vandaag is dat A Forest van The Cure uit 1980, een duister gekleurd stukje Gothic-rock, New Wave-classic dat tot doemdenken stemt èn tevens Top2000 kneitert (een 49e plek dit jaar!) over een ik-persoon die al zoekende door een bos loopt. Zelf heb ik ooit een blauwe maandag een gitaar in eigendom gehad, en het intro van A Forest was het eerste wat ik onder de knie kreeg. We trappen deze week af met de Finse Hardrockers van Waltari, die er een lekker stomende headbanger van maakten. Goed gedaan, jongens! We blijven in het hoge noorden, en wel bij het Noorse Carpathian Forest, die de duistere kant van het lied een oppepper geeft door er een Black Metal versie van te maken. Iets wat trouwens ook onze Russische vrienden van Infernus Presence deden. Oh u had liever 2200 bpm? De Italiaanse band Kurgaal doet dat gewoon! En de Londense Trashmetal-mannen van Creaming Jesus trouwens ook! Vandaar stappen we over op de Industrial Goth versie van Death Lies Bleeding, altijd gezellig! Dan hebben we nog wat versies van bomenknuffelende vleermuismeisjes die het origineel van al z’n dynamiek hebben ontdaan om er een soort wiegeliedje van te maken, althans ik val er bij in slaap. Zoals bij de versie van Bat For Lashes, Steven Wilson en die van Of Norway. De winnaar van de Gouden Kut-troffee van deze week is echter het Franse avant-garde ensemble genaamd Nouvelle Vague, een verwijzing naar de term New Wave vermoedelijk. Dit bloedeloze kunstacademie collectief speelt overigens uitsluitend covers, en maakt er een soort zitkuilmuziek van, of lounge zo u wilt, al heet dit officieel Bossa Nova. In het geval van A Forest hebben ze er ook nog een jeukende New Age draai aan gegeven door de opname vol te proppen met bosgeluiden. Je verwacht dat elk moment die dolfijngeluiden erbij komen, maar zo erg is het gelukkig toch ook weer niet.
Vrijdagmiddag Kutkoffer: …Baby One More Time
Welkom bij weer een aflevering van Retecools Vrijdagmiddag Kutkoffer, waarin we op zoek gaan naar de allerberoerdste koffer van een bekend muziekliedje. En vandaag storten we ons op de Top2000 kneitert …Baby One More Time van Britney Spears. U weet wel, dat lolita zangeresje waar eind jaren 90 nog massaal op gefapt werd, en dat bijna bezweek onder de massa-hysterie rondom haar persoontje. Het immense mega-succes van het VMKK nummer van vandaag, èn de tekstverwijzing naar geweld, hebben geleid dat heel wat koffers. In eerste instantie waren dat koffers gezongen door gevoelige mannen die elk moment in tranen leken uit te barsten, zoals die van Travis, Weezer en de Fountains of Wayne. De ultieme tearjerker is dan natuurlijk de Country & Western-versie van The Ugly Dog Skiffle Combo. Maar naarmate de jaren streken sinds het origineel, leken er alleen nog maar hardrock versies -of erger- te worden gemaakt. We beginnen gewoon een béétje hard met de metalfunk van de Black Ingvars, een tandje hoger met de kale oldskool punkversie van Second Floor Daycare, vervolgens wat meer gas op die lolly voor Bowling For Soup, en draaien het volume dan nog iets harder voor de mannen van Nicotine. Het gaat van kwaad tot erger met de snoeiharde black hardcore deathmetal van August Burns Red en de nog net iets snoeihardere death hardcore blackmetal van Ten Masked Men. Ja maar, Webster! Dat is toch helegaar geen kutmuziek! Hoor ik u alweer zeiken. En dan moet ik u gewoon gelijk geven. Erger nog: wie na al die snoeiharde versies het origineel nog eens opzet zal vaststellen hoe ongelooflijk slap en slecht die versie afsteekt bij onze kofferset van deze week. Alsof je na drie weken vakantie met alleen maar Belgisch Bier drinken, zonder waarschuwing vooraf een slok Bavaria neemt. Vies! Smakeloos! De VMKK-jury ziet dan ook geen andere uitweg dan de Gouden Kut van de week uit te reiken aan Britney zelf.
Vrijdagmiddag Kutkoffer Tenacious D – Wicked Game
Jack Black is, voorbij de grollen en ongein, stiekem wel één van de betere rockzangers.
Over zijn talenten als swim suit model zijn de meningen nog verdeeld. Maar laat ons zeggen dat het er toentertijd meer trek was naar de hand horeca, uiteraard met dank aan de mooie Helena Christensen (én Chris Isaac).
More wicked vicar?
Vrijdagmiddag Kutkoffer – Whiskey in the Jar
Weklom bij weer een aflevering van Retecools Vrijdagmiddag Kutkoffer, waarin we op zoek gaan naar de allerberoerdste koffer van een bekend muziekliedje. Vandaag nemen we de Ierse evergreen Whiskey in the Jar onder de loep, een lied dat in de oorspronkelijke versie eind 17e Eeuw al in de TOP2000 stond, u weet wel, toen Frits Spits nog één van de presentatoren was. Moet toen ongeveer zo geklonken hebben. Het lied brak internationaal al een beetje door nadat The Dubliners het begonnen te spelen in de jaren 60. Dankzij de bloedstollende versie uit 1973 van Thin Lizzy, met Phil Lynott als midvoor, werd het nummer een stuk cultureel werelderfgoed, ergens tussen de Egyptische Pyramides en de Toren van Pisa. Klassiek is ook de uptempo versie van de altijd zwaarheersende Pogues. Ik geef het niet graag toe, maar ook zeer pruimbaar is de versie, en vooral ook het bijbehorende clipje van kutband Metallica. Ook best wel smaakvol is de uitvoering van The Greatfull Dead. In de categorie Absoluut niet te pruimen tot ronduit kut vinden we de wannabe Messias Jim Kerr en zijn glamourboys van de Simple Minds, het Eurovisie Songfestival gedrocht Johnny Logan en de tenenkrommend slechte pulp van ..eh.. Pulp! Voor de echt zwaar kutte toppertjes komen we zoals wel vaker in de VMKK terecht tussen de Hollands Hits bagger. Wie kan er bijvoorbeeld langer dan 5 seconden deze versie van Willem Duyn verdragen? De Gouden Kut van de Week gaat echter naar de zingende paling Jan Keizer, bekend als zanger van bejaarden act BZN, die de term steenkolenengels naar een compleet nieuw level weet op te tillen. Het clipje oogt als een parodie op een musical, tjokvol clichés, goedkope decors en heel veel overacting.
Vrijdagmiddag KutKoffer – Pretty Belinda
Bij afwezigheid van ons aller Webmijter neem ik op deze bijzonder goede vrijdag de honneurs waar. De vrijdagmiddag kutkoffer is dus, hoe kon het ook anders, een soort semi hollandse hits maandag crossover. Dit keer behandelen we een nummer van Chris Andrews. Meer specifiek Pretty Belinda. Hier een laaif registratie en hier de opgepoeste HQ versie. Daar is een rasta versie van gemaakt, een nazi Duitse skihut versie, een duet met Heino (teh horror) en er zijn zelfs mensen met terminale linedance (en versie II) die het gepoogd hebben te, euhm, kofferen. Ook kwamen we nog een instrumentale hoempapa versie tegen, een versie van Uli Bastian (dit verzinnen we niet), een of andere Belgische accordeonmongool, een fucking luie Nederlandse idioot (soow, dat zijn geen hangjongeren) en zelfs een typhus Italiaan. En toen dachten we, kom, we sluiten de pots af met Rocky Vosse, bekend van “Is everybody happy“. Maar, lieve retecoolvriendjes en vriendinnetjes, niets zou ons behoeden voor de absolute wanstaltige giertank aan geluid die zanger Richard croone over ons heen zou storten. U weet wel, deze. Mocht u wel eens gedacht hebben, nou ik ga echt nooit m’n trommelvliezen doorprikken met een breinaald, vandaag kon toch wel eens die dag zijn.
Vrijdagmiddag KutKoffer – Poor Old Johny Ray…
De zomer van 1982 was Voor Kevin Roland and His Celtic Soulbrothers, a.k.a Dexys Midnight Runners. De vrolijke Ierse folk geinspireerd op muziek van Van Morrison was DE plaat die toen gedraaid werd. Come On Eileen was hun enige grote hit in Nederland en stond 11 weken in de top 40. Ook al was het geen nummer 1 hit, toch is hij bij veel leeftijdsgenoten favoriet qua memory lane, gezien er die zomer waarschijnlijk veel gebeurd is. (nutch nutch, wink wink). Come On Eileen brengt al na de eerste noten een bepaalde melancholie met zich mee waar je een warm en blij gevoel bij krijgt. Toch, als je deze nieuwe versie hoort van Save Ferris, doet het mij denken aan hoe ik met mijn fiets onderuit ging, en over het pas gestrooide grind schoof. Toen mijn beste vriend vertelde dat hij ging verhuizen. Aan hoe de tandarts nog boorde zonder verdoving, en ik toen 6 gaatjes had…
Vrijdagmiddag Kutkoffer – de AIditie
Er gaat iets rond genaamd AI en opeens kan iedereen plaatjes maken, videos faken en geloofwaardige SPAM sturen.
Maar mag het ook voor de leute zijn? Zeker wel. AI is bijvoorbeeld prima voor een gevalletje “wat als”? Hieronder vier prima gelukte kutkoffers vanuit het graf:
Vrijdagmiddag Kutkoffer – Daisy Talens – Vuile Huichelaar
Daisy Talens. We noemden haar outfit eerder die van een gedrogeerde stuiverhoer. Maar dat was op maandag, vandaag is het vrijdag. En dus tijd voor een kutkoffer.
Want man-o-man, wat kan Daisy Talens veel. Echt, we waren in één klap kokhalsoverkop verliefd op haar, euhm, kwaliteiten. Ze zingt over een nacht zó bemind worden. Iets wat we gezien de toonvastheid ons prima kunnen voorstellen. Dat een post met haar muziek vrij hard bemind gaat worden.
Het liedje dat ze zingt is “vuile huichelaar”. Hier het originelere nummer. Of vooral minder beroerd gezongen. Mocht u denken, waarom heeft ze een vuilniszak strak om d’r doos getrokken, dat is haar broek. Blijkbaar is dat een geaccepteerde manier van kledij binnen de LSES doelgroep.
Uiteraard begrijpen jullie dat we Daisy vastgelegd hebben voor meer moois. Bovenstaande video is natuurlijk een Retecool Exclusive ™, dus hou je vast voor meer moois Daisy Talens. Hieronder nog een foto van Daisy met een van haar grootste fans.
Vrijdagmiddag Katkoffer: Seven Nation Army
Een Katkoffer is -in tegenstelling tot een kutkoffer- een geslaagde koffer van een bestaand lied, maar dan uitgevoerd door katten. En andere dieren.
In dit geval een dierenversie van Seven Nation Army van The White Stripes, met dank aan collega Tox voor de ToxTip! Want als dronken voetbalsupporters dit nummer mee kunnen blaten, dan lukt dat pakweg een geit of een hond ook prima.
Vrijdagmiddag Hollandse Hits Kutkoffer: Despacito!
Mocht u dit jaar op een andere planeet hebben geleefd, dan bent u waarschijnlijk nog niet bekend met het verschijnsel Despacito. Despacito is een liedje van Louis Fonsi, niet te verwarren met de bijna gelijknamige rol van Henry Winkler in de sitcom Happy Days, en het liedje heeft dit jaar nogal wat records verbroken, zoals meest bekeken youtube filmpje ever, meest beluisterd lied op Spotify ever, en meeste weken op nummer 1 in de Top 40 ever. Maar mocht u het gemist hebben, dan siert dat u wellicht.
Helaas hebben tal van Nederlandstalige Artiesten uit de C-categorie en lager het niet gemist, erger nog: ze hebben er een vertaalde kofferversie van gemaakt. Zoals om te beginnen Party DJ Basje & Feest DJ Prestah, die de originele tekst hebben laten vertalen door een bèta-versie van Bing-translate, wat in het Nederlands dan de titel heeft: Kom Naar Mij Toe. En dat klinkt dan zo:
Maar wacht! Het kan nog erger! Kom Naar Mij Toe heet hier Als Ik Bij Je Ben, dus dat klinkt haast alsof de teksten in elkaar overlopen. Alleen het niveau daalt hier zienderogen. “Voel me aangetrokken net als twee magneten“, zingt Eduard hier, dus misschien kan iemand hem, liefst met voorbeelden, uitleggen dat magneten juist niet zo werken?
Maar wacht! Het kan nog véél erger! De onbetwiste winnaars van de Gouden Kut (SFW) van deze vrijdag zijn onderstaande Bianca Meivogel en Michael van der Plas, die u uiteraard onmiddellijk herkent van real life soaps zoals Oh Oh Cherso. Bianca’s gezicht ziet eruit als ze een ernstig Bungyjump ongeluk slechts ternauwernood heeft overleefd, terwijl Michael een buitengewoon sympathieke gast is. Michael runt tegenwoordig een Après-Ski hut in het Oostenrijkse Kirchberg, en geheel in die stijl speelt onderstaande Despacito-koffer zich af. De clip is naar verluidt gewoon opgenomen op De Uithof in Den Haag.