Home Blog Pagina 64

Vrijdagmiddag Kutkoffer: Magdalena Bay – Ashes to Ashes

0

Uit de serie Like A Version, waagt duo Magdalena Bay zich aan Ashes to Ashes van den Dave.

Klinkt fris maar blijft ook redelijk veilig dicht bij het origineel. Primaleuk, maar is het ook kut? Wel, de bassist doodt het uit daar, er zijn puntige drums en fijn accentuerende klavierklanken. Maar die zang … “zwijmelend ondervoed kindvrouwtje stijgt niet uit boven het tevergeefs pretentievol niveau van een studentenbandje” (dank je Web). Die kan inderdaad wel wat grotere longen gebruiken, de pulmones dan hè, scheelt ook weer wat microfoon-fellatio.

“The shrieking of nothing is killing.”

Vrijdagmiddag KutKoffer: Lucy in the Sky with Diamonds

3
Lucy in the Sky with Diamonds

Welkom bij weer een aflevering van Retecools Vrijdagmiddag Kutkoffer, waarin we op zoek gaan naar de allerberoerdste koffer van een bekend muziekliedje. Vandaag storten we ons op de hippiekneiter Lucy in the Sky with Diamonds van The Beatles.

Drugs

Lucy in the Sky with Diamonds is het lied waarvan iedereen roept dat het over drugs gaat. In werkelijkheid vertelt het over een kindertekening die de zoon van John Lennon, Julian, op de kleuterschool had gemaakt. Vele grootheden hebben dit nummer op vinyl laten persen met alle gevolgen van dien. Elton John, Bono, The Black Crows en dan hebben we het nog niet eens over de gesproken versie van William Shatner. Stuk voor stuk niet om aan te horen.

Verkrachting

Nu hadden we al geroepen dat het nummer niet over drugs gaat. Maar er is een hele nieuwe generatie die nog nooit van Wikipedia gehoord heeft. Dus Toen Moby en Miley Cyrus het tijdens een trip bedachten dat het wel eens leuk was om ook eens een cover te maken, hadden ze beter even een paar uur kunnen wachten en niet direct aan de slag moeten gaan. Het product wat dit heeft opgeleverd kan het best worden omschreven als verkrachting van muzikaal erfgoed. Omdat het Miley weer niet gelukt is om tijdens de opnamen haar kleren aan te houden, is deze videoclip niet geschikt voor op de werkvloer. Eigenlijk is hij helemaal niet geschikt om naar te kijken. En al helemaal niet om te luisteren.

Vrijdagmiddag Kutkoffer: Let’s Get it on.

1

Geinspireerd door een kutgeintje van Reddit.com ben ik voor u eens op zoek gegaan naar welke artiest dit nummer het meest wist te verkrachten. Liedjes die over neuqsechs gaan hebben bezieling nodig. Kortom, wil je het goed uitvoeren, dan moet je geil zijn als je het zingt. En niet zomaar een beetje met een kreunstem gaan zingen. Of als vrouw een beetje het tempo gaan bepalen. En van een trompet is nog nooit iemand geil geworden. En als je echt wil dat je chicky van schrik dicht groeit, zet dan vooral deze a-capella versie op

Vrijdagmiddag Kutkoffer: Let It Be

8

Welkom bij weer een aflevering van Retecools Vrijdagmiddag Kutkoffer, waarin we op zoek gaan naar de allerberoerdste koffer van een bekend muziekliedje. En vandaag storten we ons op de Top2000 kneitert Let It Be van The Beatles. We hebben een imposante lijst te gaan dus we trappen gelijk af met Ferry Aid, een groep artiesten onder leiding van Paul McCartney, die in 1987 geld inzamelde voor de slachtoffers van de gezonken veerboot Herald Of Free Enterprise. Van een gezonken wrak is het een kleine overstap naar Jimmy Rotten, de buitenechtelijke broer van Johnny, met zijn fierdepiep techno versie. Minstens zo bijzonder is de versie van Meat Loaf, en wellicht ook die van Jon Bon Jovi. In de rubriek prachtige retro clipjes van vroeger kunnen wij u verblijden met Nana Mouskouri en Leo Sayer. En dan het topje van de ijsberg, lieve Retecoollezertjes, waar we deze week een heuse foto-finish hebben. De zeer vermeldenswaardige Runner-Up is een echte must see, vertolkt door zanger Tongo uit Peru, waar ze Joran van der Sloot voor minder achter de tralies hebben gezet. Nee, niks geen oudbakken panfluiten! Denk aan de Chanel 9 Neus van The Fast Show! Het lied heet trouwens hier heel sneaky Lady Bi en we vermoeden dat dat per ongeluk moet zijn gegaan. Tongo zou op z’n sloffen de Gouden Kut hebben gewon nen ware het niet wat de winnaar deze week van exceptionele kutkwaliteit is. Vraag me niet wat of hoe, het lijkt op een stomdronken Ivo Opstelten en het klinkt als een stomdronken Ivo Opstelten. Grote kans dus dat het Ivo Opstelten is in een matrozenpak en een paar borrels te veel op. Vell done, Komrade Ivo!

Update: Het zijn The Red Navy Singers

Vrijdagmiddag KutKoffer: Last Christmas

28

Ieder jaar opnieuw worden we rond deze tijd bedrogen door George Michael en zijn Wham! ieder jaar opnieuw geloof ik oprecht dat dit de laatste Kerst is dat we dit ongelooflijke zeiknummer massaal moeten aanhoren, maar nee hoor. Ieder jaar opnieuw wordt je er weer mee doodgegooid in Winkelcentra, op de radio, en zelfs op onze eigenste Retekoels. En u raadt het al: deze Tweede Kerstdag valt op een vrijdag, dus alom reden om deze Kerstkneitert tot lijdend voorwerp van de Vrijdagmiddag Kutkoffer te maken! Probleem alleen is dat vrijwel alle koffers die ik voorbij zag komen (u dacht dat Redacteur bij retecool leuk werk is? forget it!) heel dicht tegen het origineel aan bleven, overigens dan weer zodanig slecht dat ik al gauw begon terug te verlangen naar de uitvoering van Wham! Bekijkt u deze gladjakker, deze griezel, deze kwijlbal of dit gedrocht maar eens. Enige lichtpuntje in deze poel van ellende is de geijkte punkrock koffer, en waar beter dan bij onze Oosterburen kunnen we terecht voor een fijn stukje Metal Last Xmas? Nee, niet die uitzending van Weihnachten mit Hitler, waarin de Führer Last Christmas zingt. Echte metal! Zoals de uitvoering van Amen Am Arsch, of de winnaar van deze week, rechtstreeks uit Nürnberg, Germany: Daily Grind!

Vrijdagmiddag KutKoffer: Killing me softly

0
Killing me softly

Ach weemoed ende nostalgie. Ik zie de platenhoes nog voor me; een typisch Duitse struise blonde dame met een uitgebluste blik tegen een zwarte achtergrond. De langspeelplaat werd bij ons thuis een tijdlang grijsgedraaid. Pas jaren later toen de Fugees het nummer coverden in 1996 hoorde ik het weer.

Origineel

Het origineel van Killing me softly is in 1972 uitgebracht door Lori Lieberman. Zij schreef de tekst na het horen van het nummer Empty Chairs van Don Mclean. Het nummer werd pas een hit door de cover van Roberta Flack. De versie van Flack verschilde niet veel met die van Lieberman, maar Flack genoot meer naamsbekendheid en maakte het nummer vervolgens tot een wereldwijde hit.

De cover van de Fugees deed het zelfs nog beter, maar zorgde er wel voor dat je geneigd bent om ‘One Time!’ door het refrein heen te roepen. Van dit succes wilden natuurlijk meer mensen genieten en daarom is het nummer keer op keer driftig gecoverd. Over het algemeen waren deze versies tenenkommend (oor-ebola alert!) maar het nummer werd in 1988 pas echt volledig verkracht door Al B. Sure, a.k.a Mister Unibrow, die er een kringspierverslappend nummer van bakte. Pikant detail is wel dat de Fugees delen van zijn ad lip’s gebruikten in hun latere uitvoering en er wel mee wegkwamen.

Vrijdagmiddag Kutkoffer: Jefferson Airplane – White Rabbit (Psychedelic Electric Blues Cover) 

1

Niet dat je het vroeg, maar ik heb diepe haatgevoelens richting Jefferson Airplane. Daarom.

Lichte blijdschap dan ook dat Harm de VEO misbruikt als linkdumpplek alsof het niets kost. Want aldaar leerden we van hem dat er een niet zo kutte koffer is van White Rabbit. Kijk Luister, dit smaakt mij wel, dnaks Harm!

Vrijdagmiddag Kutkoffer: It’s Now Or Never

3

Welkom bij weer een aflevering van Retecools Vrijdagmiddag Kutkoffer, waarin we op zoek gaan naar de allerberoerdste koffer van een bekend muziekliedje. En vandaag storten we ons op de Top2000 kneitert It’s Now Or Never van de enige King die ik als Republikein kan waarderen: Elvis Presley. (neuriet Oh Sole Mio) Maar goed, het zal u niet verbazen dat er onvoorstelbaar veel koffers van dit nummer zijn, dus ik beperk het tot de hoogst opmerkelijke. We trappen vrolijk af met Rachid Taha, de Arabische King, op de voet gevolgd door Shakeel Inam, de Indische Elvis, en de compleet over the top Italiaanse koffer van Cristiano Nichelle en als afsluiter van dit eerste blokje Jack Terry, inderdaad, de Duitse en bovendien -oh horror- Duitstalige Elvis. En we blijven even bij onze Oosterburen, waar we Amanda Lear aantreffen, de voormalige natte droom van menige oudere jongere en ik moet zeggen dat zij hij zij de tand des tijds aardig goed heeft doorstaan. Waarna we even op adem komen op de vrolijke Reggase-klanken van Johnny London, wellicht de sneuste artiestennaam in de geschiedenis. In het blokje klote- en smakeloze eenheidsworst serveren wij u deze week Wet Wet Wet, Chris Isaak, en Duke of Hazzard John Schneider, wat ook al zo fout Duits klinkt. En van foute Duitsers is het natuurlijk een kleine stap naar de winnaar van de Gouden Kut van de Week: ex-LPF Minister Vreemdelingenzaken en Integratie Hilbrand Nawijn! U weet wel, die poef met dat gezicht erop getekend, die in het programma Popstars zijn versie van It’s Now Or Never ten gehore brengt. De optie Never heeft nog nooit zo aanlokkelijk geleken.

Vrijdagmiddag Kutkoffer: ik leen dit even, akkoord?

5

Vandaag kutkoffers maar dan anders, meer selectief lenen.
Want nog altijd geldt het gouden adagium “beter goed gejat dan slecht geschreven”, het is de kortste weg naar de kassa.

  • Zo rukt Jeff Lynne van ELO zo hard op The Beatles dat ie het akkoordenschema van Yesterday leende voor een eigen kutnummer.
  • Radiohead hadden ooit Sexy Sadie van The Beatles gehoord en bij gebrek aan ovenschaal gebruikte ze dat maar als bodem voor hun Karma Police (extra grappige titel nu).
  • De Jatmozen van Oasis werden zelf geript door de neppunkers van Green Day.
  • Etc.
  • Enz.

Dit alles wordt prima verhaald door David Bennett en zijn Piano in:

Plaginaat!

Vrijdagmiddag Kutkoffer: Every Breath You Take

1

Welkom bij weer een aflevering van Retecools Vrijdagmiddag Kutkoffer, waarin we op zoek gaan naar de allerberoerdste koffer van een bekend muziekliedje. En vandaag storten we ons op de Top2000 kneitert Every Breath You Take, met afstand de grootste moneymaking hit van The Police. We trappen gelijk gezellig af met een stukje Polka van “Weird Al” Yankovic, als onderdeel van een van zijn vele Polka-medleys. Snel verder naar de eveneens vrolijke pretpunk klanken van Everclear, en de zo mogelijk nòg vrolijker klinkende versie van Disco Queen Gloria Gaynor. De meest jonge Retecoollezertjes zullen trouwens de versie van Puff Daddy (uit 1997) wel beter kennen dan het origineel van The Police uit 1983. Dan wordt het stilaan tijd u in een gepaste kutstemming te brengen alvorens de winnaar bekend te maken, en dat gaat prima met de versie van Hippie Queen Melanie, een dame die de kunst verstaat om elk nummer dat zij ter hand neemt exact hetzelfde te laten klinken. En dan is het wekelijkse grote moment daar, de uitrijking van de Gouden Kut, een eer deze week te beurt valt aan de voormalige steuntrekkers van UB40. Een band die in een grijs verleden ooit 2 aardige platen maakte, maar sindsdien is verworden tot een soort Reggeaversie van James Last, door tal van prachtige liederen te verminken tot een laf, bleek stukje bloedeloze eenheidsworst. UB40 is zodanig slecht dat het ronduit tragisch is, en je hoopt dat ze maar snel een vliegtuigongeluk mogen krijgen om ze uit hun ellendige bestaan te verlossen. Het enige positieve aan UB40 is dat het wel bruikbaar is als je last hebt van voortijdige zaadlozing. Dat wanneer je zeg maar te snel te geil bent, je gewoon een UB40 nummer opzet, en het probleem is direct geweken. Verder is het als achtergrondmuziek nog best te verteren als je luidruchtig staat de stofzuigen, te drilboren of een JSF achteruit aan het inparkeren bent.

Vrijdagmiddag KutKoffer: Dedication to my Ex (Miss That)

0

Goedemiddag, het is vrijdagmiddag en we hebben weer eens een kutkoffer om je voetzolen bij af te likken.

Dedication to my Ex (Miss that) is origineel bedacht door ene LLoyd die het nummer in 2011 samen met Andre 3000 (Outkast) produceerde. Het zou wat betreft Nederland zijn enige hitje worden. Check vooral even de originele clip waarin we Stephanie Beatriz, beter bekend als de knorrige Detective Diaz in de serie Brookyn Nine Nine, van een hele andere kant zien. Later heeft diezelfde Andre 3000 hier nog een parodie op gemaakt en zo kwam The Pussy…cat song in het leven. Leuk! Dacht The Young Stage Band, een band die zichtbaar al jaren onder dezelfde naam speelt, laten we hier een cover  van maken! Helaas konden ze vervolgens niet de keuze maken of ze nu het origineel of de Pussycat versie gingen doen, of was het nu Shocking Blue? Kattengejank is het zeker.

Vrijdagmiddag Kutkoffer: De Stoopjes – ‘N kind is net ’n speeltuin

4

Jezus neuking garistus, niet dat je ooit wilde weten hoe een klaarkomende walrus in doodsnood klinkt, maar dankzij de Stoopjes mag deze toch van de bucket (it is bouquet!, boo-kay) list. 

Want het illustere duo met een hoger gewicht dan IQ is liefdevol los gegaan op:

Geen idee of dit codetaal is voor pedosensuele kinderconsumptie maar er bleken toch nog dingen erger te zijn dan het bepotelen van minderjarigen en Trump/Noord-Korea: de blije brengers van deze aubade. En dit zijn nog maar stoopjes, mag je raden als een grote stoop semi-gecontroleerd lucht laat ontsnappen uit lichaamsopeningen. Voor de liefde van Reet noggesaantoezeg, da’s toch nie normaal!?

Stoopjes kutverreke

Gelukkig kan er tegenwoordig veel, maar zelfs 14 datacenters vol stampende harde waren bleken niet genoeg om hier succesvol de autotune op te kunnen bedrijven. Zet alvast een pan met vloeibaar lood klaar, je oren en ogen zullen je dankbaar zijn.

Edit!
Omdat jullie puristen zijn:

(vocals split by lalalai)

Vrijdagmiddag Kutkoffer: Creep

2

Er wordt wel gezegd dat een muzikale compositie pas echt goed is, als ie overeind blijft wanneer gecoverd in een andere stijl. Ja vast, men zegt al zoveel. Maar het mág gezegd, Creep van Radiohead doorstaat de test zonder problemen wanneer Postmodern Jukebox en Haley Reinhart ermee weg zijn.

Vrijdagmiddag Kutkoffer: Come Together

4

Gofferdomme, lieve Retecoollezertjes! Alwéér zo’n heersende aflevering van die verrot fijne Vrijdagmiddag Kutkoffer! Nog even de spelregels uitgelegd: in de VMKK gaan we op zoek naar de allerberoerdste koffer van een bekende TOP2000 kneitert, steevast met een van-kwaad-tot-erger opbouw. Deze week richten we ons op Come Together, hitje van The Beatles uit 1969, dat afgelopen maand een totaal andere betekenis kreeg nadat Paul McCartney bekende dat The Beatles aan zelfbevrediging in groepsverband deden.

Om onze vriendelijke Retecool-huisvriend Monade het gras alvast voor de voeten weg te maaien starten we maar gelijk met de Shitty Flute versie, dan hebben we het maar vast gehad.
Snel door naar de betere kant van het spectrum, waar de spetterende Ike & Tina Turner niet mogen ontbreken! Joe Cocker is ook nog wel aardig, Michael Jackson geven we het voordeel van de twijfel, maar beter dan dit wordt het echt niet.
De Arctic Monkeys, echt serieus. Moest dat nou? Zelfde vraag ook voor de franstalige Les Rolling Bidochons, die er in deze video uit zien als het Pit-stop team van Max Verstappen. Stilaan pijnlijk worden de versies van The Eurythmics en BG & Joanna Stingray. Snel door met de OMGTWF varianten van Soundgarden, ene Junior Vasquez, Spiralmouth en het onvergetelijke duo Erik Truffaz & Sly Johnson.
Waarmee we zijn aangekomen bij de trotse winnaar vaan de Gouden Kut van de week: Aerosmith! Sowieso is dit een mega kutband van de bovenste plank, maar wat ze hier doen heeft een stuitend gebrek aan smaak, inspiratie en bezieling. Dit zou anno 2018 in America’s Got Talent hoonlachend binnen 30 seconden zijn afgeserveerd.