Via ons aller The Ed, kwam uw redacteur vandaag op de webside Mamaplaats terecht. Mamaplaats is een soort verzamelzandbak waar vrouwen Heel Erg Blij Moeder Kunnen Zijn. Martine Nanninga (geen familie, wel hetzelfde geraaskal) schreef een blog over de Echte Man.
Nu vinden wij hier dat mensen die kinderen een “klein wondertje” noemen veiligheidshalve uit de ouderlijke macht moeten worden ontzet. Wij stellen opvoedkundig wat vraagtekens bij je mentale capaciteiten, al was het alleen maar omdat het geen wonder is maar gewoon het gevolg van bloemetjes en bijtjes. Een wonder is een coherent stuk van Hanina Ajarai.
“Mijn blogs gaan over hoe ik het, te jong moeder worden heb opgepakt en ben uitgegroeid tot een ‘volwassen’ moeder met alle opstakels die elke moeder tegenkomt.. Natuurlijk komen er ook andere onderwerpen voorbij: * vrouw blijven *kids *fit (proberen te) zijn en blijven *bevallen *mode *make-up *Verschillende fases in het kinderleven en alles wat er bij het moederschap komt kijken.”
Juist. “Opstakels” Dat niveau dus. Terug nu naar de treurniswekkende letterbrij op Mamaplaats, waarin ze verbolgen is over mannen die geen scheten in haar gezicht meer laten. Persoonlijk vindt ze dat dus maar niets. Nee, Martine wil een Echte Man.
Omdat we het eigenlijk niemand willen aandoen om dat stuk te lezen (en omdat u net aan het lunchen bent en dat graag binnenhoudt) hebben wij voor u even de kernpunten van Martine op een rijtje gezet. Want wat is nou Een Echte Man? Die:
– Is geen softie, – draagt geen roze, – doet geen gel in zijn haar, – heeft borsthaar en beenhaar, – draagt geen handschoenen tijdens het afwassen, – draagt geen Crocs (hier heeft ze een punt), – praat niet over zijn kinderen, – drinken geen thee, – hebben onverzorgde nagels, – gebruiken geen draagdoek.
Zoveel onzin op een A4-tje hebben wij sinds het partijprogram van de PVV niet meer gelezen. Daarnaast wil Martine haar man ook ‘maar een paar weken zien’ en daarna mag hij weer aan het werk. Nu is het lastig om hier weerwoord op te geven zonder als een misogynist over te komen. Niet voor jouw Retecool! In tegenstelling tot Martine zullen wij haar dan ook aanspreken op haar gedrag en niet op wat ze aanheeft.
Kijk Martine, een Echte Man is niet hoe je eruit ziet maar hoe je je gedraagt. Hoe dan ook, de Echte Man bestaat niet. Hoogstens is er het onderscheid tussen Jongen en Man. Maar wat wij nog het meest stuitend vinden is dat je dergelijke waanzin op durft te schijven. Hoezo ben je minder man als je ook je gevoelens toont? Boys don’t cry, but men do, Martine! Jarenlang hebben hordes vrouwen gevochten om er voor te zorgen dat mannen beter communiceren over wat ze bezig houdt en dat mag niet van jou? Want dan ben je soft? Vrouw, alsjeblieft! En dan je gezemel over wat ze wel of niet aan- of uit hebben? De wereld is te klein op het moment dat mannen zich daar naar vrouwen toe denigrerend over uitlaten en terecht.
Martine’s Echte Man
Nee, Martine wil graag terug naar de tijd dat mannen Echt Waren en vrouwen geen stemrecht hadden. Want een echte man stinkt, verzorgt zich niet, drinkt alleen maar bier, draagt geen roze (want niet mannelijk) heeft nagels als beitels (iedere vrouw haat je nu voor dat, Martine), let niet op zijn kinderen want dat is vrouwenwerk en hebben overal haar.
Weet je Martine? Wij vinden jou een meisje dat iets te snel groot is geworden. Een Echte Vrouw laat een ander in zijn waarde.
Blijkbaar zit de Tweede Wereldoorlog nog zo onwaarschijnlijk diep bij de Amsterdamse zangeres, dat ze de rol niet wil spelen. Ook niet omdat haar 214 jaar oude tante getrouwd is met een Canadese bevrijder. Daarnaast schijnt Alberti bezig te zijn om via de Duitse ambassade de fiets van haar tante terug te vorderen.
Willeke Alberti bewaart sinds vorig jaar geen bloembollen meer in haar kelder voor het geval er een strenge hongerwinter langs komt, maar aardappelschillensoep staat nog steeds hoog op de menukaart van huize Alberti.
Gib mir mein Fahrrad Zurück!
Willeke Alberti haat Duitsers overigens niet hoor, ze heeft immers zelf in Duitsland gewoond, maar ze haat de uitwassen van Duitsers.
Welkom bij weer een editie van “Dat mag (zo) dus niet“. Want, wat lezen we, in Pekela is wegens een ophitserige Facebook-oproep een noodbevel van kracht. Burgemeester Kuin sprak over “een zekere mate van maatschappelijke onrust”, en heeft daarom een noodbevel van 12 uur afgekondigd.
Het noodbevel is echter niet gericht op specifieke personen of een specifiek aantal personen, maar een onbepaald aantal personen:
Een ieder die zich bevindt of begeeft naar het terrein en de directe omgeving van de opvanglocatie van het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers aan de Hooiweg 1 te Oude Pekela zoals aangegeven op de bijgevoegde kaart, met het kennelijke doel om daar een manifestatie te houden of te demonstreren zonder dat daarvoor de benodigde kennisgeving is gedaan als bedoeld in artikel 2.4 van de Algemene Plaatselijke Verordening Pekela 2014, of met het kennelijke doel daar de orde te verstoren of door gedrag of uitingen zoals kleding, gezichtsbedekkingen, spandoeken, vlaggen of anderszins de openbare orde en de veiligheid van anderen in gevaar te brengen of de vrees daartoe op te wekken, dient zich op de eerste vordering van een politieambtenaar direct te verwijderen uit het gebied zoals aangegeven op bij dit besluit behorende kaart en zich daaruit ook verwijderd te houden.
Nou zitten er in de redactie niet heel erg veel burgemeesters, maar kunnen wij wel uitstekend handleidingen lezen en laat er nou een soort online handleiding bestaan van het Nederlands Genootschap van Burgemeesters.
Dus we zullen het nog een keer uitleggen (wellicht is het alvast handig als Geke Faber even oplet): een bevel is dus “jij/jullie doen nu dit”. Een verordening is “deze regels gelden vanaf nu tot X voor iedereen”.
Waarom is het zo belangrijk dat dit verschil gemaakt wordt? Omdat een noodverordening een vorm van democratische controle kent. Dit kan achteraf gebeuren in noodgevallen. Een noodbevel heeft dat niet en mag daarom geen algemeen verbindende voorschriften bevatten.
Het jaar is 2017. De grijze maand maart zou moeten draaien om het thema verkiezingen, maar vrijwel niemand maakt zich druk om het poppetje om op te stemmen – sinds de avondklok is ingevoerd voelen mensen zich minder veilig op straat. Geruchten doen de ronde op sociale media, maar niemand weet waar de vermiste mensen zijn gebleven.
Het begon allemaal met een overheidscampagne. “Check uw donorregistratie”, heette het en het was bedoeld om mensen met een passieve opt-in te informeren en een actieve optie te geven om geen orgaandonor te worden. In het geval dat ze wel donor wilden blijven, waren het doktoren die een medische check deden op wijklocaties. Maar somigen kwamen na medische checks nooit terug.
Vrouwen, kinderen, volwassen mannen die in hun leven nog nooit een voet buiten het lijntje hadden gezet werd nooit meer iets van vernomen. De overheid zette zich uiteraard heftig in toen het aantal vermiste personen begon te stijgen. Er werd een avondklok ingesteld en mensen werden gewaarschuwd niet alleen over straat te gaan. Volgens de officiele bronnen was er geen aanleiding om een verband tussen de donorcampagne en de vermiste personen te vermoeden.
Toch moesten sommige mensen alleen of buiten de avondklok om de straat op. De 24-uurs economie liet zichzelf niet zomaar tegenhouden. Het aantal vermiste personen bleef echter stijgen, maar nu voornamelijk na de uren van de avondklok. Volgens de overheid kon men daar niets aan doen: tenslotte was de maatregel er niet voor niets.
Binnen de kortste keren was het donortekort opgelost. Het programma bleef bestaan, want het werkte en iedereen moest een optie krijgen om actief ‘nee’ te zeggen tegen orgaandonatie. Geleidelijk aan waren er minder donoren nodig en dat was voor de overheid een zege.
Ook daalde het aantal nieuwe vermiste personen. Overduidelijk werkte het beleid van de avondklok, concludeerde men, en dus werd de avondklok gehandhaafd. Al met al waren zowel de campagne tegen de vermissingen als het actief op zoek gaan naar orgaandonoren die eigenlijk een opt-out wilden een gigantisch succes. Maar intussen voelt niemand zich nog veilig…
Het nieuws die je wist dat ging komen is hier: de NIX18 campagne (met een x in plaats van ks, want dat spreek de jeugd aan of zo), waarin de leeftijdsgrens voor jongeren om alcohol te mogen drinken van 16 naar 18 is verhoogt WERKT NIET.
Jongeren zijn geen druppel minder gaan drinken en uit onderzoek van het Trimbos-instituut blijkt dan 14 (!) procent van de jongeren in het weekend zelfs meer dan 20 glazen alcohol drinkt. Mireille de visser van de alcoholpoli is er heel duidelijk over:
Onze ervaring is dat de NIX18-campagne niet aanslaat bij de groep 16 tot en met 18
Volgens de Visser is één van de redenen dat jongeren nog zo veel drinken het gegeven dat ouders alcohol (of “gif” zoals ze het noemt) voor hun kinderen kopen om zo nog een beetje zicht op het alcoholgebruik te hebben, daarnaast speelt groepsdruk blijkbaar een rol in de verschaffing van alcohol aan jongeren… Staatssecretaris Van Rijn onderschrift dit en vindt dat ouders het gesprek aan moeten gaan met hun kinderen over alcohol, roken en drugs.
Ergens hebben zowel De Visser als Van Rijn blijkbaar niet meegekregen dat iets veel interessanter is wanneer je het verbiedt, dan wanneer je er niet zo krampachtig mee omgaat.
Vandaag beuken we harder door je speakers dan normaal. Wel kekke melodie, maar ook dijksmavette beats. Gewoon even klikken en afwachten. Het gaat geen 30 seconden duren voor uw oren een kleine juicheruptie zullen waarnemen qua dampende bassen.
Vandaag van Advanced Dealer en Kutski de beukplaat Killscreen met enorm veel 8 bit samples. Het bracht enkelen in de redactiebunker ertoe om even de NES uit de kelder te halen (een zolder in een bunker zou een beetje raar zijn nietwaar) om even een fijn potje te gamen. We kunnen immers niet de hele dag Rive spelen. Want dat mag niet van reet.
Beukplaten, lekker! Dat doen we overigens al een tijdje. We doen wel meer muziek overigens. Ons “Je moet je muil houwe” toeroepen kan op Twitter, je favo stuiternummertjes delen mag ook op Facebook, maar dan wel nadat u onze pagina geliked hebt.
Code rood, of inmiddels diepblauw: het is zomer in Nederland! Mussen vallen gecremeerd van het dak en als je geen airco maar arko (alle ramen kunnen open) in je auto hebt, moet je met ovenhandschoenen je stuur vastpakken.
Wij Nederlanders zijn simpelweg niet gebouwd op extremere temperaturen. Er lijkt echter een verband te bestaan tussen temperatuur en gedrag…
Ja, het is zomer en dat kom je op Feestboek om de haverklap tegen. Vrienden die uit wanhoop maar Frozen gaan kijken (Let it go…) en foto’s van thermostaten die 27 aangeven vullen je tijdlijn. Nu we allemaal uit onze strings drijven en ’s middags samen met Lucifer een glas lava wegtikken, denken we met een haast nostalgisch gevoel terug aan juni toen je met lange mouwen naar buiten ging en je tuindeur open kon doen zónder dat de waxinelichtjes spontaan begonnen te branden.
“Het is ook nooit goed!” roepen mensen die schubben in plaats van huid lijken te hebben, terwijl wij Bepanthen opsmeren in plaats van zonnebrand. Nee, het is ook nooit goed! We zijn Néderlanders! Is het zoveel gevraagd dat we naar buiten willen kunnen zónder eerstegraads brandwonden op te lopen? In Nederland gedijen we het beste op een graadje of 22, met een prettig briesje. De huidige temperaturen, die ervoor zorgen dat er stoom uit de kraan komt in plaats van water en dat de baguettes de oven niet eens meer in hoeven, bezorgen ons meer overlast dan plezier. En dan bedoelen we niet alleen de speklapjes die op het bord al beginnen te bakken.
Dat de warmte ook op bepaalde importproducten uit hetere streken een tamelijk negatief effect heeft, hebben we in alle media mogelijk kunnen zien. It makes one wonder… Zou er een correlatie zijn tussen temperatuur en gedrag? Is het je wel eens opgevallen dat op de plekken in de wereld waar de status Barbecue is, de situaties over het algemeen niet bepaald pais en vree zijn? Misschien moet er eens een index gemaakt worden van gemiddelde temperatuur in een land of streek en daar de status van agressie/oorlog/korte lontjes aan koppelen. Vermoedelijk komt daar een niet heel verrassend resultaat uit.
Je kunt nog een tweede vraag stellen; is er een verband tussen de geografische achtergrond van iemand en het gedrag dat die persoon vertoont? Is heethoofdigheid gewoon genetisch geprogrammeerd bij mensen met een aardrijkskundige achtergrond van 35+ graden? Hoor je wel eens van hangIJslanders die mensen terroriseren of kansenCanadezen die buurtbewoners intimideren en bedreigen? Zou dergelijk gedrag bij importparels dan een geologisch defect zijn dat nog een paar generaties doorwerkt? Hmmm. We hebben meer onderzoek nodig. Wie durft?
Met zijn nieuwe album ‘Skeleton Tree’, komt Nick Cave zo mogelijk met een nog donkerdere sound voor de boeg dan bij ‘Push the sky away’.
Het nummer Jesus Alone is een zenuwslopende oneindige spanningsboog die de aandacht van de luisteraar afleidt van de inhoud van de tekst en, zeker bij de clip, vestigt op de dreunende ondertonen en het hoge banshee-achtige gekweel van een melodisch instrument – het geheel dat voornamelijk inspireert tot een prima nachtmerrie. Het refrein, “with my voice, I am calling you”, gaat u dan ook vanavond in uw slaap achtervolgen en indien u last heeft van ijlsymptomen vanwege de tijdelijke hitte wensen wij u veel succes met het afweren van de waandenkbeelden.
Ja, lekker dan. Weet je, joh, doen we gewoon. Verzekeraars toegang geven tot onze medische dossiers. Alsof er geen artikel 8 in het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens zit. Alsof dat niet betekent dat iedereen, z’n moeder, de kat van de buren en diens fucking cavia (m/v/lgbt+, ook parttime en eventueel aseksueel) vervolgens in je medische dossier kunnen kijken.
Alleen bij Achmea werken in Nederland al 14.000 (HOEVEEL?! VEERTIENDUIZEND JA) medewerkers, en dan hebben we de rest van het geteisemhet gespuisde verzekeringsmaffia het door de overheid verplicht gestelde zorgkartel nog niet eens gehad. Als je denkt dat je recht op privacy ook nog maar een knip voor je neus waard is na het afschaffen van het medisch beroepsgeheim als het op verzekeraars aankomt, dan heb je het gewoon zwaar mis.
Fraude opsporen, mijn reet (vergeef de expressie, oh Onze Grote Leider Wiens Ster Altijd Straalt). Dat argument werkte ook al zo lekker bij de hervorming van het PGB. In plaats van het opsporen van fraudeurs werd het een financieel zootje. Nou zal je dat wellicht hier niet zien, maar wel dat verzekeraars geld gaan uitgeven om medische checks te doen zodat je overactieve leverfunctie je voortaan uit gaat sluiten van zorg. En daar betaal je dan verplicht voor.
Want ja, dat is het. U MOET een zorgverzekering. Die straks gaat bepalen of het niet te risicovol onrendabel is om u een verzekering te geven. Om hoeveel wilt u wedden dat u dan nog steeds moet betalen? 14 EURO? Lijkt me een beter wedje dan erop wedden dat het voor u beter wordt op het moment dat de verzekeraar uw dossier in mag zien.
Weet je wat, fuck dit, we loven die 14 euro gewoon als beloning uit. Het is tenslotte een idee van Edith Schippers. Dus voor degene die ons het medisch dossier van Edith Schippers bezorgt: 14 euro, en dan hoeven we nog niet eens te weten achter welke boekenkast ze verstopt zit. Eens kijken hoe zij het vindt als iedereen mee kan lezen in haar medisch dossier. En weet je wat, we geven ook 14 voor elk medisch dossier van een Kamerlid dat voor dit achterlijke voorstel heeft gestemd. Dat zijn dus de Kamerleden van de VVD, PvdA, CDA, PVV en SGP. Kom maar op met die data, kunnen we eens kijken hoe rendabel onze volksvertegenwoordiging eigenlijk is.
Ard van der Steur kent een hoop mensen, als minister van Sorry Justitie. Zo kent hij mensen die doodgingen aan het roken van wiet, maar kent hij ook ondernemers die door zijn (of in ieder geval dat van zijn ministerie) toedoen na hun pensioen kapot mogen gaan in een Thaise cel, terwijl ze hier in Nederland niets (bewezen) verkeerd deden.
‘En JIJ gaat naar een Thaise cel omdat ik je erbij naai, en JIJ, en JIJ!’
Kom er maar in, Johan van Laarhoven. Johan, die tot 2011 aandelen had in de Grass Company, een keten van een aantal coffeeshops die in dit land geheel en al legaal zijn, verkocht in dat jaar zijn aandelen en dacht met zijn Thaise vrouw van zijn pensioen te gaan genieten. Ha! Dumbass! Want een coffeeshop hebben (of drie) en daarom wel wiet mogen vérkopen maar niet ínkopen, dat is tegen het zere been van Van der Steur en hoe heetten zijn even incompetente voorgangers ook alweer. Die ene seniel was er eentje, geloof ik.
Ah ja, deze seniel.
Sriracha
Enfin. Van Laarhoven ging naar Thailand, waar hij in 2014 prompt gearresteerd werd, omdat er in Nederland een onderzoek is naar witwaspraktijken rond de Grass Company. Waar hij niets meer mee te maken heeft, want de man verkocht dus zijn aandelen. Kan, dat zo’n onderzoek zomaar doorloopt naar de Thaise politie. Ook ambtenaren van Justitie halen wel eens Sriracha, dus dan lekt er wel eens wat. Bij ongetrainde mensen meestal hun anus, overigens.
Engste lach ooit om een grap van me die ik cynisch bedoelde.
Leuker?
De Officier van Justitie in deze zaak, Lucas van Delft, is dezelfde die niet zo gek lang geleden ‘even moest uitrusten’ nadat hij dreigbrieven naar zichzelf stuurde in een andere zaak. Redelijk stabiel mannetje dus. Die overigens nog steeds OvJ is hoor, vergis u niet. De man wist zelfs nog tegen de NRC te vertellen dat hij in Thailand was en gezeik kreeg met mensen die Van Laarhoven bijstaan, dus wat kan er mis gaan in zijn hoofd, als je hoogstens JEZELF dreigbrieven gaat sturen.
Fuck you, ik bel Jake als ik dit ontvang.
Ook zijn er verslagen van mensen in Bangkok die in de buurt waren van de zaak aldaar. Nederlandse Justitiemensen (wij kunnen er alleen maar vanuit gaan dat het kleine Teeven-, Opstelten- en Van der Steur-cosplayers waren. Of robots) die lachend roepen dat ‘ze hem toch wel pakken voor alles wat hij heeft‘. Nogmaals we hebben het hier over iemand die een vermogen verdiende met een GODDAMN LEGALE KETEN VAN COFFEESHOPS! En zeker één ervan, die langs het spoor in Tilburg, had zo’n goeie keuken dat mensen die niet van wiet hielden er kwamen eten. WANT GODDAMN LEKKER. Deze meneer ging met pensioen en in tegenstelling tot de Amsterdamse Mocro-oorlog, viel er geen enkel schot toen Van Laarhoven besloot te emigreren voor zijn pensioen. DUS moet hij kapot.
Nu
Vandaag, 13-09-2016, heeft Van der Steur erkend dat het ZIJN ministerie was dat een in Nederland niet-veroordeelde (dus vooralsnog onschuldige) inwoner van Nederland vast liet zetten voor 103 jaar in een Thaise cel. En zijn vrouw erbij. D66 is furieus, want verkiezingsjaar en Van Laarhoven boeide ze al twee jaar geen ene rotmoer.
Engste lach ooit om een grap van me die ik cynisch bedoelde.
Als Van der Steur eerder al een keer of veertien sorry moest zeggen, is het nu wel tijd om zijn hoofd kaal te scheren en hem door de straten te vervoeren op een mestkar. Van der Steur is de grootste landgenootverrader sinds WO II.
Zojuist is met een nipte meerderheid (serieus, 75 stemmen voor en 74 stemmen tegen) het donorplan van D66er Pia Dijkstra aangenomen.
Dit plan voor actieve donorregistratie houdt in dat in principe iedereen in Nederland donor is, tenzij je bewust er voor hebt gekozen geen donor te zijn. Ergens is dat een geweldig plan, maar het is eigenlijk ook gewoon om te janken dat het moet. Men is in Nederland blijkbaar te belazerd om zich een paar minuten te buigen over de vraag “Donor, ja of nee?“. Elk jaar sterven er nog zeker 150 mensen die met een geschikt donororgaan gered hadden kunnen worden.
Tot nu toe was slechts een kwart van de Nederlanders geregistreerd als donor. Dat percentage zal na deze wetswijziging (die nog moet worden goedgekeurd door de eerste kamer, dus er is nog helemaal niets zeker) hopelijk een stuk hoger gaan liggen. En ja, het is jammer dat er zo’n wet aangenomen moet worden. Beter was overigens geweest dat deze wet anders was ingericht, bijvoorbeeld: “Geen donor? Dan ook geen recht op donororganen!”. Maar dit is in ieder geval een stap in de goede richting. Hulde D66 en hulde Pia Dijkstra!
Vandaag lanceren de onafhankelijke gamemakers van het Amersfoortse Two Tribes hun nieuwste- en tevens laatste game: RIVE. De afgelopen jaren hebben ze keihard gewerkt om deze laatste hun beste game ooit te laten worden, maar hierna is de koek voor deze zelfbenoemde dinosaurussen in het huidige gamelandschap op.
Wie dacht dat het runnen van een indie gamebedrijf bestaat uit een beetje op een zolderkamertje zitten programmeren, chips eten, cola drinken, game uitbrengen, achteroverleunen, meer cola drinken en chips eten terwijl je keihard binnenloopt qua financieel geld, komt behoorlijk bedrogen uit. Zo blijkt uit het verhaal vol hoogte- en ook veel dieptepunten dat Martijn Reuvers en Colin van Ginkel -de oprichters en eigenaars van Two Tribes- ons op een zonnig terras aan het Harderwijkse stadsstrand vertelden.
Ja, ooit, honderd miljoen miljard jaar geleden, toen er nog dino’s waren en ze als jochies hun eerste games zaten te bedenken en maken, toen was het een beetje zoals hierboven beschreven. “Zeker in die begindagen was het niet zo makkelijk om een game te lanceren. Je had nog geen Appstores waar je je games in kon zetten, dus je moest het echt hebben van uitgevers die op de een of andere manier je game oppikten. Met behulp van illegale Lik Sang cartridges maakten en testten we de code en via speciale IRC-kanalen probeerden we onze games onder de aandacht van de uitgevers te brengen.”
En dat lukte uiteindelijk. Hun game werd opgepikt, meegenomen naar de E3 en kreeg de interesse van spellenreuzen als Konami en Capcom. Maar vanaf het moment dat de heren vervolgens besloten om ‘voor het eggie‘ games te gaan uitbrengen, liepen ze tegen zo ongeveer alles aan, waar je als stelletje bleue, maar enthousiaste en getalenteerde jonge gamehonden tegenaan kunt lopen.
Tegenslag die grappig zou zijn als het niet om te huilen was.
Ok, daar was dus de eerste ‘echte’ grote release van hun spel Toki Tori. Een spel dat werd ontwikkeld voor de Game Boy Color en dat werd gereleased in 2001. De champagne stond al klaar, de bank was al gebeld om extra ruimte te maken voor al het geld dat weldra zou gaan binnenstromen en de heren zaten vol spanning te wachten tot de dag van de release daar zou zijn. 12 september 2001 zou de gamechanger worden! En toen vlogen er, één dag voor die hele belangrijke releasedatum, op 11 september ineens een stel idioten twee torens in New York binnen met een paar Boeings. Weg buzz, weg aandacht, weg alles. En om de ellende nog groter te maken had Nintendo net een nieuw model Game Boy aangekondigd: De Advance. Om een lang verhaal nog langer te maken. De game verkocht nog net de eerste batch van 40.000 exemplaren, maar daarna was het over en uit. Een troost: Gelukkig was alles in vrije tijd gemaakt. “We waren natuurlijk dik blij met dat beginbedrag. Het zou alleen tof geweest zijn als er na die batch nog meer verkocht zou zijn, maar dat was niet zo. Maar qua financiën waren we uiteindelijk toch erg blij en konden we onze energie op het volgende project gaan richten.”
Van Two, naar Three Tribes
Martijn: “Na Toki Tori voor de Gameboy zijn we een spel zijn gaan maken, genaamd Three Tribes. Hier zijn we vanaf 2001 tm 2003 mee bezig geweest. Toch weer 2 jaar. Super veel aan gedaan en dat zouden we wel even gaan verkopen aan Nintendo… Dachten we. Dus een pak gekocht en hop met de trein naar Duitsland en daar een dikke presentatie gehouden. Ze vonden het super! Maar helaas. Na overleg met Japan ging Three Tribes niet door. Nintendo kon niet niet uitgeven.
Groen als we waren dachten we toen: ja shit, dan niet. We hadden het niet eens echt geprobeerd te slijten aan andere uitgevers. Dom natuurlijk, want Nintendo nam (destijds al helemaal) bijna NOOIT een spel aan van een derde partij. Na die 2 jaar Three Tribes development waren we overigens wel aardig door het beginbedrag van Toki Tori heen. Vandaar dat we ook zelfs even websites hebben zitten beunen.”
Vooral doorgaan.
Maar niet getreurd, schouders eronder en door knallen. Games op mobiele telefoons die totaal ongeschikt zijn als gamecontroller zouden het namelijk helemaal gaan worden in de lente van 2005! En zo kwam het dat Two Tribes Worms World Party mocht maken voor de Nokia N-Gage. Het spel heerste, maar de mobiele telefoon slash gamecontroller zoog zo ontzettend hard dat niemand hem kocht en het onding een paar maanden na het uitbrengen van de game, werd gediscontinueerd. Dikke pech, game weg.
Kwaliteit
Dusss. Het platform zoog harige hanenballen, maar de game heerste de steelpan uit. Dat was ook een paar Amerikanen die iets deden met Cartoon Network opgevallen. Dus die hingen op een gegeven moment aan de telefoon. Of ze even langs konden komen om wat dingen te bespreken over een nieuw uit te brengen spel voor de Nintendo DS. “Ja hoor, dat kon wel,” zo vertelt Martijn:
Aaaaah!!! Amerika aan de lijn! Ze wilden langskomen! Wij wilden natuurlijk een beetje indruk maken. Ik bedoel. ER KWAM EEN AMERIKAAN LANGS. Wij zaten inmiddels met een man of vijf in een pandje aan onze games te werken, maar dat zou natuurlijk geen indruk maken op die Amerikaan. We hebben toen een stapel vrienden en kennissen gebeld of ze hun computers wilden meenemen en bij ons op kantoor wilden komen zitten en net doen of ze belangrijke game-ontwikkelgerelateerde dingen aan het doen waren.
Een echt bedrijf
Voordat ze het wisten werkten er ineens echt 15 man en werden er spellen ontwikkeld voor de Nintendo DS en de Wii. Maar de groei had ook een keerzijde. Al dat personeel moest natuurlijk betaald worden, maar er werd niet zo makkelijk in games geïnvesteerd. Het verkoopplatform van de Wii (Wii Ware) was een regelrecht drama en de pitches die ze deden leverden ineens niet meer vanzelfsprekend opdrachten meer op. Dus werd besloten om alles zelf te gaan doen. Zo kwamen Toki Tori en Ice Age uit voor iOS en die hadden succes. Inmiddels was Toki Tori ook op Steam uitgekomen en werd er ineens gebeld door VALVE. U weet wel, van het überheersende spel Portal. Of ze mee wilden doen aan de promotie van ‘een spel’. Op dat moment was nog niet bekend welk spel, maar dat bleek Portal 2 te zijn. “Ja natuurlijk!” En zo werd de Portal 2 ARG geboren.
Op in 1 april 2011 ging met de komst van de ‘Potato Sack’ op het digitale downloadplatform Steam een nieuwe alternate reality game (ARG) van start. Dertien verschillende indie games bevatten verborgen boodschappen en puzzels die van alles van doen hadden met Portal 2. Two Tribes deed mee met Toki Tori en Rush. “We hadden in die spellen verschillende easter eggs gestopt, waarmee je op een gegeven moment de coördinaten van ons kantoor zou kunnen vinden. We hadden bij ons kantoor een zak aardappelen met een hiëroglief erop in een mast gehangen. Met deze en hiërogliefen uit de andere spellen kon weer een verborgen boodschap ontcijferd worden. We volgden het nauwgezet op IRC en ze kwamen steeds dichterbij. Op een gegeven moment zagen we dus daadwerkelijk iemand die mast inklimmen en een foto van die zak aardappelen met hiëroglief maken. En inderdaad… Enige tijd later verscheen het op het IRC kanaal. Dat was geweldig om mee te maken. Helemaal toen we later tot het selecte clubje genodigden hoorden die bij de lancering van Portal 2 mochten zijn!”
Failliete dino’s
In 2011 had Toki Tori 2 uit moeten komen, maar de ontwikkeling duurde maar liefst twee jaar. Anderhalf jaar langer langer dan gepland was. “We deden 1,5 jaar over de eerste versie (April 4, Wii U) maar die was eigenlijk niet goed genoeg. Pas een half jaar later (September 2013) was de Toki Tori 2+ versie uit op Steam. En die was wel goed. Maar helaas een maand later waren we failliet.” Omdat er niet meer in opdracht gewerkt werd stond de geldkraan verder ook dicht. Toen het spel uiteindelijk werd uitgebracht in 2013 verkocht het niet of nauwelijks. “We merkten dat de game-mentaliteit veranderd was. Mensen hadden geen zin om uren in een spel te steken voordat het echt interessant werd. Het moest snel en meteen pakkend zijn. Verder zag de game eruit als een kindergame, terwijl het dat absoluut niet was. Daardoor kochten volwassenen het nauwelijks en haakten de kinderen al snel af omdat het veel te ingewikkeld was.” De toch wel confronterende conclusie was dat de heren niet op hadden zitten letten en dat de gamewereld Two Tribes aan alle kanten had ingehaald. Er kwam geen geld binnen maar er moesten nog wel lonen aan een heel team betaald worden.” Het gevolg was onvermijdelijk: De ontwikkelafdeling van Two Tribes ging failliet.
“We werken al sinds begin 2000 in de game-industrie, waardoor we dinosaurussen, ouwe lullen, opa’s of wat je het ook wilt noemen, zijn geworden. Dat is aan de ene kant geweldig, omdat we veel ervaring hebben, maar het betekent ook dat we ons gedragen als typische opa’s: We werken met een oude engine (if it ain’t broken, why fix it?) we zijn traag en ons totaal niet bewust van wat hot is en wat not. Begrijp ons niet verkeerd: we zijn helemaal gek op het maken van games, en we hebben ook sterk het gevoel dat we goed zijn in het maken ervan. Maar vraag ons iets over de nieuwste ontwikkelingen in de industrie, manieren om te verdienen aan gratis games, het promoten op YouTube en andere kanalen en er verschijnt een groot vraagteken boven onze hoofden.”
Doorstart zonder kip.
En een laatste game: RIVE
Uiteindelijk kwam het moeilijke besluit om er na een aanvankelijke doorstart, toch mee te stoppen. “Zelf gameden we niet meer. We werden gewoon te oud voor die shit. Spelletjes waren niet meer leuk. We waren er gewoon uit gegroeid.” Maar niet voordat er een magnum opus werd uitgegeven. Een game waarin je de gamebeleving uit de 90’s weer terug zou krijgen. Een vet spel (waarin nu eens een keer geen enkele kip voorkomt) met verwijzingen erin naar andere games en films en dat alleen maar leuk zou zijn om aan te werken! En dat werd RIVE: The Metal Wrecking Robot Hacking Shooter. Met een core van drie mensen (Colin: design en concept, Martijn: programmeur met ideeën en Meinte van der Spiegel: tekenaar) is er keihard gewerkt en hebben ze er echt alles aan gedaan om de game te laten slagen.
Martijn (l) en Colin (r) na het insturen van de game voor PS4
En vanavond om 19:00 is dan eindelijk de release! De game is op allerlei gamebeurzen al heel positief ontvangen en de heren hopen dan ook dat het door het grote publiek wordt opgepikt. Dat wordt de komende dagen dus keihard billenknijpen. Want als deze game niets doet, mogen ze morgen naar het uitzendbureau om een baantje te gaan zoeken. We maken niet vaak reclame in onze potsen op RC, maar als iets heerst dan mag het. Dus bij dezen de oproep aan iedereen en z’n moeder om die game te gaan kopen! Voor iets meer dan 14 (!) eypo heb je ‘m voor de PS4, voor PC, MAC of Linux op Steam.
Wil je liever een collectors item? Bestel dan de IndieBox Collector’s Edition for RIVE. Daarin zitten naast de game, de soundtrack en een uitgebreide handleiding allerlei limited edition goodies die met de game te maken hebben.
Liever gamer dan bankier
Op de vraag wat ze na het einde van dit gametijdperk gaan doen hadden de mannen nog niet echt een antwoord. “Dat is een beetje afhankelijk van wat de game gaat doen. Maar eerst maar eens even een tijdje helemaal niks.” Aldus Martijn. En Colin zat te denken aan een wereldreis. En dan ooit als het bloed weer kruipt waar het niet gaan kan zou er misschien nog wel weer eens iets met een game kunnen gaan gebeuren. “Want echt honderd keer liever gamer dan bankier! Maar voorlopig wordt het dus in spanning afwachten en kijken wat het spel gaat doen. En dan de boel afronden, inpakken, opruimen en de deur achter ons dichtdoen.”
Het mag inmiddels bekend zijn dat de columns van AD columniste Hanina Ajarai niet het niveau van een gemiddeld Havo 4 opstel ontstijgen, maar vandaag maakt ze het extra bont.
Ongetwijfeld reagerend op de problemen in en om de pittoreske Zaandamse wijk Poelenburg denkt Ajarai DE oplossing voor Nederland te hebben: WE MOETEN ALLEMAAL MOSLIM WORDEN! Want dan verdwijnen alle problemen als sneeuw voor de Islamitische zon. We zijn als Nederland blijkbaar sowieso al behoorlijk op weg om Islamitisch te worden, want we staan op nummertje één in de Islamic Index, die opgesteld is door een tweetal islamitische professoren (wij van WC-eend):
stel je voor dat álle Nederlanders zich zouden gedragen zoals een moslim zich zou moeten gedragen
En daar maakt Ajarai een klassieke denkfout. Ze doelt natuurlijk op de manier zoals zij vindt dat Moslims zich moeten gedragen. En die denkwijze verschilt binnen de moslimwereld nogal. Soennieten haten Sjiieten en Sjiieten haten Soennieten weer. Als het even kan laten ze die haat graag aan elkaar zien, door bijvoorbeeld bomaanslagen te plegen, of flink in het rond te maaien met een AK47. Dus dat is blijkbaar volgens Ajarai de manier om alle problemen uit de weg te helpen. Dat je bepaalde problemen zo uit de weg helpt is zeker, maar ik denk niet dat Ajarai dit serieus bedoelt.
Maar laten we even naar een paar landen kijken die te boek staan als islamitisch. Saoedi-Arabië bijvoorbeeld. Het land kent geen godsdienstvrijheid, het is de Islam, of je rot maar op. Vrouwen kennen overigens ook geen vrijheid daar, net als de meeste buitenlanders. Prima voorbeeld dus voor ons. Indonesië is ook zo’n land. Grootste moslimland ter wereld zelfs. Ook niet echt een voorbeeld van het het zou moeten gaan in een land. Uiteraard kunnen we elk willekeurig land in het Midden-Oosten erbij pakken, net als alle landen in Noord Afrika. Allemaal pais en vree, oh nee, wacht.
Maar blijkbaar zijn alleen moslims fatsoenlijk mensen volgens Hanina:
Een goede moslim streeft naar vooruitgang, naar onderwijs, gezondheid, rechtvaardig bestuur, de vrijheid om te kiezen en heeft een open houding naar iedereen die anders denkt, gelooft of ís. Hij houdt zich bovendien verre van fraude, geweld, verspilling en diefstal
Weet je Hanina, als mensen zich nou gewoon sowieso eens fatsoenlijk zouden gedragen, zonder daar één of ander religieus sausje overheen te plakken. Zou dat geen oplossing zijn? Daar is geen sprookjesboek voor nodig, daar is geen verzonnen religie voor nodig. Daar is gewoon gezond verstand voor nodig.
En dat is geen dag te laat, want Gekke Faber is voornemens het hazenpad te kiezen. Ze heeft namelijk per 1 oktober haar aftreden aangekondigd, maar aangezien er zich nog geen geschikte kandidaat heeft gemeld, blijft ze in ieder geval tot 1 december aan.
Terwijl het toch niet zo’n heel moeilijk te bekleden functie is. Je zit in je ivoren torentje tot de persvoorlichter zegt dat het nu toch echt belangrijk is om je neus te laten zien om er wat bestuurlijke abracadabra er uit te flikkeren. Uiteraard om vervolgens weer zo snel mogelijk met een glaasje wijn verder te gaan pimpelen in je onschendbare PvdA paleisje.
Maar nu even niet voor Geke Faber, want het ziet er naar uit dat ze komend weekend flink aan de bak moet. Er is namelijk een gezellig Facebook-evenementje georganiseerd: “Ratten vangen in Zaandam“. En zoals iedereen zich nog wel kan herinneren, dergelijke Facebook-evenementen kunnen best gezellig worden (kijk ook even de lijst van mensen die inmiddels hebben aangegeven dat ze aanwezig zullen zijn, de gestrekte rechter armen zijn goed vertegenwoordigd). Terwijl ze nog zo gehoopt had dat ze het zonder al te veel problemen uit kon zingen tot 1 december. Maar wellicht had Faber dan eens eerder wat aan de problemen moeten doen die al (zoals ze zelf inmiddels ook aangeeft) jaren spelen.
Zo, jij bent in één klap beroemd
Maar Geke is sowieso niet zo heel erg van het doorpakken (behalve als het om haar eigen parkeerbeleid gaat). Het heeft namelijk tot afgelopen zondag geduurd voor ze genoeg puf kon verzamelen (of de wijn was op en haar man was even een paar nieuwe flessen halen) om raadslid Juliëtte Rot te bellen over de problemen in de wijk Poelenburg en de bedreigingen aan het adres van Rot. Haar eerste opmerking tijdens het gesprek met Juliëtte Rot was: “Zo, jij bent in één klap beroemd“, om vervolgens weer een zojuist ingeslagen en ingeschonken glas wijn achterover te slaan.
Dit noemen we in Rotterdam een zincsnijder
Gisteren lijkt er pas wat actie te zijn ondernomen tegen het straattuig dat al JAREN de wijk Poelenburg in Zaandam terroriseert. Tenminste, er is een blaagje van 17 opgepakt die iemand van zijn fiets heeft gemept en er zijn vier omstanders aangehouden, maar inmiddels ook weer vrij gelaten. Haakneus Ismail Ilgun en z’n gezonnebrilde batty-boys lopen voorlopig nog vrijlijk de buurt te terroriseren. Grappig als het niet zo treurig zou zijn, maar Faber denk dat cameratoezicht de boel vlot moet trekken in Poelenburg, terwijl cameratoezicht nou net iets is waar onze Anatolische helden zelf voor zorgen.
Check hier het stukje verplichte damage control van Geke Faber dat vooral verzandt in bureaucratische bla bla, waarin Faber eigenlijk alleen maar haar straatje probeert schoon te vegen. Wij kijken in ieder geval halsreikend uit naar komend weekend. In de tijd dat ik dit postje heb getikt, hebben er zich overigens al 400 mensen extra aangemeld voor het “Ratten vangen in Zaandam” evenement.
