‘Pregnant’. Het blijkt een nogal moeilijk woord. Je gelooft bijna niet dat deze mensen zich dus ook daadwerkelijk voortplanten… Toch is het zo. Facepalmen en/of in een onbedaarlijke lachbui uitbarsten in drie, twee, een…
In dit “liedje” stak Annemiek haar liefde voor de PVV en de grote blonde leider niet onder stoelen of banken. Helemaal prima, want dat moet wat ons betreft gewoon kunnen. Was het alleen al omdat wij meerdere keren een schone onderbroek hebben moeten aantrekken wegens het lachen. En een niet dag gelachen, is een dag niet geleefd.
Maar niet iedereen was gecharmeerd van de zangkunsten van Annemiek. Blijkens dit bericht in het Algemeen Dagblad wordt Annemiek en haar familie namelijk door Jan en alleman bedreigd en dat zuigt enorm. Haar kinderen hebben Annemiek zelfs gevraagd om familiefoto’s van haar Facebookpagina te verwijderen, omdat ook haar kinderen en kleinkinderen de moeder bedreigd worden.
Ik vraag me altijd af hoe zo’n bedreiging er uitziet. Wellicht iets van “Hee koekwaus, ksla u op uw muil als ge hier mee doorgaat!” of zoiets. Helaas laat Annemiek zich hierdoor niet uit het veld slaan. Nu hoor ik jullie hardop vragen: “Hoezo helaas dan Reet? Vrijheid van meningsuiting is toch gelukkig een groot goed in Nederland?”. Ja, dat klopt, maar ook die vrijheid van meningsuiting heeft grenzen en die grens heeft Annemiek opgezocht en overschreden. Het hele voorval heeft mevrouw Ottenoff namelijk op een nogal ongelukkig idee gebracht:
Toch ga ik door met het verspreiden van mijn boodschap. Dit doe ik juist voor mijn kinderen, want zij moeten opgroeien in een omgeving waar vrijheid voor meningsuiting een belangrijk goed is. Deze week duik ik in Breda de studio in om van het lied een leuke carnavalskraker te maken
…
Speciaal, omdat Annemiek haar Kernafvalkraker offline heeft gehaald, hieronder speciaal nog een keer haar kneiter van een hit.
Want wat dat betreft is de titel van dit artikel treffend genoeg. Maar toch gaan we niet al te veel woorden vuil maken aan deze lofzang aan de PVV. Annemiek Ottenhoff aka Omamiek steekt haar pollertieke voorkeur namelijk niet onder stoelen of banken: ze stemp op Greet! En om dat heugelijke feit te vieren, heeft ze een liedje geschreven dat ze met groot plezier aan ons wil voordragen.
Meer willen we er niet over kwijt. Kijk onderstaande video maar.
Er is iets aan de hand met ons land. Hoe komt het toch dat we als land zo ontwikkeld zijn, maar sommige mensen zich zo stupide gedragen? Mensen die in toenemende mate het beleid in ons land aan het bepalen zijn. Die bereid zijn om alles waar Nederlanders zo hard voor hebben gewerkt, omver te gooien. Dat laten we toch niet gebeuren?
Verreweg de meeste van hen zijn leugenaars. De stille meerderheid is stemvee. Ze hebben het beste met zichzelf voor. Ze verdienen veel, helpen elkaar (aan baantjes) en vinden Nederland best een gaaf land. Maar wij maken ons wel grote zorgen over hoe ze met ons land omgaan. Soms lijkt het wel alsof niemand meer normaal doet.
U herkent het vast wel. Politici die zich steeds asocialer lijken te gedragen. In de EU, in het Parlment en als premier. Die problemen bij gemeentes dumpen. Die schandalen buiten schot laten. Die in achterkamertjes besloten debat voeren en geen openheid van zaken geven. Niet normaal.
We voelen een groeiend ongemak wanneer mensen ons systeem misbruiken om hier de boel te verstieren, terwijl ze juist de politiek in zijn gegaan vanwege dat systeem. Mensen die hun ideeën aanpassen, afgeven op “andere” groepen burgers en doen alsof er een monogame set Nederlandse normen en waarden zou bestaan. Die burgers lastigvallen, privacy schenden en gewone Nederlanders zien als bron van belastinginkomsten. Ik begrijp heel goed dat mensen denken: als je ons land zo fundamenteel als je speeltje ziet, heb ik liever dat je weggaat. Dat gevoel heb ik namelijk ook. Ga maar gewoon weg.
Dit gedrag mogen we nooit normaal vinden in ons land. De oplossing is niet om dan maar op extreem-rechts te gaan stemmen, onzinreferenda te gaan houden of politici simpelweg om te leggen. Zo bouwen we toch geen samenleving met elkaar? De oplossing is vooral een mentaliteitskwestie. We moeten glashelder maken dat integriteit en betrouwbaarheid belangrijk zijn. Dat politici die overduidelijke onzin verkopen niet normaal zijn.
In Nederland is het namelijk normaal dat je elkaar de hand schudt en de waarheid vertelt. Het is normaal dat je van opleidingskansen afblijft. Dat je mensen respecteert en niet de armoede in duwt. Het is normaal dat je eten kunt betalen en een baan kunt vinden. Elkaar helpt als het even moeilijk gaat en een arm om iemand heen slaat in zware tijden. Het is normaal dat je je inzet en niet wegloopt voor problemen. Dat je fatsoenlijk naar elkaar luistert. In plaats van elkaar te overschreeuwen als je het ergens niet mee eens bent.
De komende tijd is bepalend voor de koers van ons land en dan doen sommige politici alsof er slechts één vraag voorligt: wat voor land willen we zijn? Terwijl dat natuurlijk onzin is. Een directe leugen en een waarschuwing voor iedere stemmer dat een politicus probeert complexe zaken te reduceren tot een overoveroversimplificatie. Niet normaal.
Laten we ervoor strijden dat ons mooie land niet ten onder gaat aan headlineretoriek. Laten we duidelijk maken dat dit soort minachting voor de kiezer niet normaal is. Ik weet niet zeker of we dit voor elkaar gaan krijgen (want, in tegenstelling tot Mark Rutte heb ik geen UWV-cursus paranormale gaven gevolgd). Of we alles wat we met elkaar bereikt hebben tegen de kracht van zoveel domheid overeind kunnen houden. U, ik, een ieder die nog niet gevallen is voor de holle retoriek over wat ‘normaal’ zou zijn. Dat soort geouwehoer maakt ons land niet beter. Want we zijn een ontzettend gaaf land, maar een land waar Rutte wel voor mensen bepaalt wat ‘normaal’ is? Daar woon ik liever niet.
Groet,
Ome Mc
Ome Mc is alles behalve normaal en concludeert dat dat voor de meeste leuke mensen geldt. Hij is dan ook niet van plan normaal te gaan doen en nodigt Rutte uit om zélf weg te gaan.
Kaye werd vooral bekend door zijn rol in de eighties comedy ‘Allo ‘Allo!, waarin hij een cafébaas in de Tweede Wereldoorlog speelde. De dikke, kalende Fransman was op onverklaarbare wijze onweerstaanbaar voor de vele vrouwen in zijn café. Tussen alle affaires door moest hij ook nog de Duitsers én het verzet te vriend houden. Op de meest ingewikkelde manieren werden om de haverklap twee Engelse piloten zijn café uit gesmokkeld. Ook moest het schilderij the Fallen Madonna with the Big Boobies worden vervalst om na de oorlog voor grof geld te verkopen en probeerde René zijn slippertjes voor zijn vrouw Edith geheim te houden. De kracht van de serie zat in de herhaling van grapjes. De stokoude vervalser die zichzelf elke keer weer superherkenbaar vermomde, maar dan: “It is I, LeClerc.” fluisterde, bijvoorbeeld. Het mooie van René Artois als personage is natuurlijk het feit dat hij van de ene ingewikkelde scheme naar de andere ging, maar tegelijkertijd vooral zijn eigen hachie probeerde te redden.
Gorden Kaye begon in 1967 met acteren en heeft voornamelijk in televisieseries gespeeld. Na ‘Allo ‘Allo heeft hij niet veel meer gedaan qua acteren. In 1989 kwam zijn autobiografie uit: ‘René and me; a sort of autobiography’. In dit boek vertelt Gorden over de ervaringen uit zijn jeugd als homoseksuele jongen met overgewicht. In 1990 was hij bij een auto-ongeluk betrokken toen het stormde en er een reclamebord door de voorruit in zijn voorhoofd kwam. Wonder boven wonder herstelde Kaye volledig, al bleef er een zichtbaar litteken op zijn hoofd achter. Hoewel de serie ‘Allo ‘Allo al in 1992 stopte, is hij ontelbaar vaak herhaald op de Nederlandse televisie. Kaye zal in ons collectieve geheugen achterblijven als de schavuit René Artois. Bonjour, monseigneur.
Maandverband is gadver wegens redenen, er een soort wattenstaaf in moeten proppen ook, wegens weer andere redenen, dus dit zou dan het Ei van Columbus moeten zijn voor de massaal bloedende wijvon. Gelooft u mij maar dat het niet bepaald juichwaardig is om elke maand weer die chagrijnopwekkende bende te ervaren, maar gelukkig zijn er alternatieven. Er bestaat bijvoorbeeld iets spiralerigs, maar voor de ladies die nog wèl druipen is er dus nu de OrganiCup. Het klinkt al als linksdraaiende ecomeuk, maar het schijnt mee te vallen. Het concept blijkt in de jaren 1930 al te zijn verzonnen, maar toen stonden de dames nog niet te springen om er een bakkie in te schuiven. Raar.
Nu is het echter 2017 en we zijn met z’n allen zó waanzinnig progressief dat de OrganiCup nu écht de toekomst is. Echt. Want milieuvriendelijk, economisch en makkelijk. Oh, en gezond trouwens ook. Blablabla, lijm, bleekmiddel, chloor. En niet meer aan je partner hoeven te vragen of hij/zij maandverband of tampons wil kopen. Dat staat dus echt vermeld als een argument waarom de OrganiCup de shit is! Wat voor asshole ben je als je gewoon weigert absorberende producten voor je wederhelft mee te nemen? Dat is een non-issue, lijkt me, maar soit. Redenen. Argumenten. Okay, laten we het erop houden dat de meeste vrouwen er liever andere dingen in stoppen dan een BAKKIE, maar wie weet gaat de OrganiCup helemaal de bom worden dit jaar.
Ik was eens bij een optreden van een puik bandje in een zaaltje met voornamelijk senioren in het publiek. Na afloop sprak ik een van de muzikanten en hij uitte zijn blijdschap over de staande ovatie die gegeven werd. “Maar publiek gaat toch sowieso altíjd staan?” merkte ik op. Hij verzekerde me ervan dat het best wel bijzonder is als het publiek opstaat. Ik hield mijn snarky opmerking in, maar ik ging toch nadenken. Kon ik mij ook maar één optreden in welke categorie dan ook herinneren dat er géén staande ovatie gegeven werd? Nee. Echt niet. Jij?
De eerste staande ovatie die ik zelf bewust kreeg moet in 2004 geweest zijn, toen ik voor het eerst in een toneelstuk speelde. Het betrof een wazige klucht en toen mijn medespelers en ik het applaus in ontvangst namen, stonden de 120 aanwezigen op. Ze. stonden. op! “Wauw! Wat cool, we moeten wel goed geweest zijn dan…” dacht jonge en naïeve Terra die avond. Ik had immers geleerd dat een staande ovatie een eer is, dat mensen dat alleen doen als een optreden heel goed of bijzonder geweest is. Pas toen ik erop ging letten, merkte ik dat in Nederland het publiek dus gewoon standaard een staande ovatie geeft! Of het nou een bedroevend slecht amateurtoneelstuk of een hoogwaardige musical betreft; je gaat gewoon staan met je kadaver. De staande ovatie is in hysterisch nuchter Holland dus snoeihard aan devaluatie onderhevig, wil ik maar zeggen. Het kan zijn dat staande ovaties in sommige landen nog wèl betekenis hebben, maar hier is het niets meer dan een gewoonte geworden.
Zitten we vanavond al in DEFCON 1? Het zal zo’n vaart niet lopen, maar een rit in een open auto door Dallas zou een mooie oplossing zijn. We vragen ons dan ook af:
Aan het laden ...In de comments mag je kwijt hoe je Trump versneld zijn zuurstofabonnement wil beëindigen (of waarom juist niet, mag ook). Stil zit ie in ieder gevel niet. Eén record heeft de tweeter in chief namelijk al te pakken: hij is bij zijn aantreden de onpopulairste president ooit. Great!
Jan, Jans en de KinderenDit pisburgerlijke Nederlandse doorsneegezin bestaat uit vader Jan, moeder Jans, opa Tromp, en eerst twee dochters, Karlijn en Catootje, maar later ook baby Gertje. Dit Bonagezin beleeft elke week mierzoete avonturen, maar hun huisdieren, de Rode (jeweetwel)Kater, Siamees Loedertje en teckel Lotje hebben weer hun eigen verhaallijnen. Als je in Nederland bent opgegroeid heb je de familie Tromp haast niet kunnen missen. Gelukkig nam een groep tekenaars onder de naam Studio Jan Kruis het werk al rond de eeuwwisseling over toen Jan zelf met pensioen ging. Hoewel Jan Kruis maatschappelijke ontwikkelingen behandelde in zijn strips, bleef hij altijd respectvol en nuchter van toon. Tof, Jan.
In de strips roept Jeroentje, het kameraadje van Catootje, met regelmaat: “Hoi pipeloi!” Zoals dat gaat met catchphrases sloeg deze groet ongeveer net zo hard aan als “Goeiesmorgens.” of “Goedemorgen deze morgen.”, maar vandaag zeggen we allemaal “Doei Pipeloei.” Of je de tekenstijl en humor van Jan Kruis nu leuk vond of walgelijk, hij was en zal altijd een icoon zijn.
We betreuren het dat 2017 door lijkt te gaan waar 2016 beroemd mee is geworden. Ook VPRO hoofdredacteur Karen Bok is overleden en vanmiddag vindt de inauguratie van Donald Trump plaats. Het zijn gekke tijden, mensen. Intussen zijn de we bunker aan het verstevigen met betonblokken, maar ter ere van Jan Kruis worden er vanmiddag pannekoeken gebakken. Met kaas.
Als u dacht dat Ard van der Steur een genadeloze prutser was, think again, zijn onderknuppels aan de Graadt van Roggenweg in Utrecht hebben het goud stevig in handen, op dat vlak in ieder geval.
Van onze vaste juridische tipgevers bij Boetecontrole kregen we weer een beslissing van dat onderdeel van het OM in handen die naast bizar ook dwars door het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens heen banjert.
Wat is er nu gebeurd? September 2016 beroep ingesteld tegen de CJIB beschikking, daarbij gevraagd om de processtukken (foto’s, zaakoverzicht e.d.) en een termijn voor het indienen van de gronden tegen de beschikking, December 2016 stuurt de CVOM een verdagingsbericht, ze hadden 10 weken meer nodig dan de 16 weken die ze al hadden.
En dan ploft bovenstaande beslissing op de mat. Er is driemaal iets gepoogd. Gemakshalve gaan we er vanuit dat ze lopen te doelen op een hoorzitting houden.
En dat ken dus helegaar niet. Je zult (artikel 6 EVRM indachtig) eerst het procesdossier moeten verstrekken, dan een redelijke termijn moeten geven voor het bestuderen daarvan en het dan voeren van de verdediging. Dat is niet iemand klaarblijkelijk drie keer bellen en daarom maar geen procesdossier verstrekken of nadere termijn geven. Een hoorzitting is (naast verplicht) bedoeld om de beroepsgronden mondeling toe te lichten, niet om ze voor het eerst in te dienen. Dus ook in dit geval (net als hier) gaat er een volstrekt onnodig maar nu verplicht rondje langs de kantonrechter gemaakt moeten worden omdat de Officier van Justitie z’n werk niet bijster serieus neemt.
Beide kunstwerkjes waren tot stand gekomen op verzoek van het Winters stadsfestival Explore The North, geheel volgens de werkwijze waarmee de honorable gentleman van PSB vermaard zijn. De Kenners begrijpen dan onmiddellijk dat dit een ingenieus samenraapsel is van elektronische instrumenten, samples en gesproken woord, een soort van moderne swingende versie van Kraftwerk. Een muzikaal rockende spin-off van Andere Tijden. Steevast voorzien van een evenzo ingenieuze complementerend clipje, met heerlijk oubollige Polygoonjournaal beelden. In onderstaande clipjes zelfs letterlijk, maar dankzij de keuze door relatieve buitenstaanders als PSB resteert een frisse nieuwe kijk op wat voor ons inmiddels meer dan vertrouwd lijkt.
Stel je voor, een echtpaar aan afstammelingen van die oorspronkelijke Calvinisten heeft miljoenen te besteden en doet dat door al een jaar of 18 een politieke campagne te voeren om publieke, non-religieuze, scholen in Amerika een slecht imago te geven ten faveure van privéscholen. Christelijke privé-scholen, uiteraard. Stel je ook voor dat er in die tijd tientallen miljoenen via verschillende routes naar Christelijke scholen en instituten is gedoneerd.
Stel je voor dat zo’n persoon als doelstelling heeft om de “cultuur te confronteren op manieren die God’s koninkrijk uitbreiden”. En stel je nu toch eens voor dat zo’n relifundamentalist niet alleen rijk en onaangepast is, maar ook nog eens de nieuwe Secretaris van Onderwijs van de Verendigde Staten van Amerika wordt. En dat haar missie om religieuze privé-scholen voortaan met belastinggeld te gaan financieren daarom gewoon dreigt te gaan lukken. Stel je voor. Hahaha. Absurd toch?
Dus toen ik onlangs in de buurtsuper een nieuwe variant, namelijk Grolsch Winterbok, zag staan, was ik natuurlijk buitengwoon nieuwsgierig naar het resultaat. Gierig als ik ben heb ik één flesje gekocht en een nachtje in de koelkast gelegd. De volgende dag, na een zware dag in de redactiebunker, spoedde ik me richting Winterbok, om snakkend naar alcohol overmoedig een slok Grolsch Winterbok te nemen.
Nadat ik het gelijk weer had uitgespuugd was mijn eerste gedachte dat het aan het flesje lag, maar de THT datum was bij lange na niet overschreden. Want echt! Zelden zulke bagger gedronken. Ondanks de walging was het ook wel weer ergens vertrouwd: de Winterbok smaakte namelijk zoals de toiletzeep van mijn oma rook. Of was het de luchtverfrisser op het toilet in mijn oude studentenhuis? Of smaakte het toch meer naar Tjolk Banaan? Stoofperen met draadjesvlees? Al mijn zintuigen waren even in de war.
Na de teleurstelling verwerkt te hebben, heb ik het etiket nog wat aandachtiger gelezen en verdomd! Daar stond het: “met de zachtzoete kruidige smaak van honing en speculaas” WTF! Bier met honing en speculaassmaak! Waren die gasten dronken toen ze dit bedachten?!? Gatverdamme! Nou weten we dat Grolsch al enige tijd in Japanse handen is, maar welke zichzelf respecterende brouwerij denkt er überhaupt over na om dit serieus te gaan maken. Bah! En wat komt hierna nog voor vreselijks? “Gluhbier”? Cheese Onion-Duvel? Leffe met sambal-garnalen smaak? Heeft Grolsch wel door hoe hard onze zuiderburen ons nu zullen gaan uitlachen?
Testuitslag: Niet doen. Gewoon niet.
Meer Vretecool? Dat kan. We hebben namelijk alle posts van Vretecool gebundeld onder een eigen url: www.vretecool.com. Hoe hard heerst dat dan! Daarnaast is er sinds kort ook een speciaal Vretecool-forum. Hier kan je suggesties achterlaten voor een volgende Vretecool-post, maar je kunt er uiteraard ook je eigen Vretecool-ervaring delen. Vretecool, de meetlat voor je maag.
Niet dat het meeste qua muziek in de woensdag gehaktdag niet al Nederlands was, maar deze is ook Nederlandstalig en met rap erin. We hebben namelijk laatst al Yellow Claw met Thunder in de RCLNM, maar dit keer gaan we vol gestrekt erin met een dot lijpe mocro flavour.
Vandaag is EZG (Even Zonder Grappen) aan de beurt. Giuliano Parinussa voor z’n moeder, al schijnt hij het niet boemlauw te vinden als je daar grappen over maakt. Hij komt uit Vlissingen maar woont in Utrecht. Giuliano wil dus rellen, zuipen en snuiven want in de hemel is geen hardstyle. Nog afgezien van de juistheid van de kennis waarop zulkse stellingen gebaseerd zijn is de vraag of in de hel wel hardstyle zou zijn. De hel moet immers niet leuk zijn aldus het grote sprookjesboek en hardstyle is dat wel.
Het is zo jammer dat EZG tussen de beukende beats door op ritme loopt te praten. Dat was echt nergens voor nodig. Wat zegt u? Meer of minder minder minder?