Korps Mariniers. Voor mensen die niet goed weten wat ze willen klinkt dat echt als een enorm stoer ding. Beetje lekker door de modder kruipen, met water spelen op het strand, dingen aan stukken blazen, levens redden, beetje vrede brengen, kijk maar.
Maar een nieuwe methode voor de selectie van medewerkers, recent in gebruik genomen bij Defensie, heeft uitgewezen dat een groot deel van de mariniers achteraf toch gewoon klamme tosti’s blijken te zijn. Marinewoordvoerder Pedro Ang vertelt: Ja, we moeten toch zorgen dat we alleen mensen uitzenden naar oorlogsgebieden die niet als een jankende snowflake in elkaar zakken bij de eerste keer dat ze schrikken. Zo hebben we diverse methoden gebruikt om onze manschappen hard te maken, we hebben de mariniers nog een maand op een regime van enkel Jong Soep Erwetensoep gezet, niets, iedereen doorstond zelfs die hel als, euhm, nou een marinier dus.
Niet iets onverwachts voor de naar eigen zeggen hardste militairen van het leger. Maar wat begon als een grap heeft toch een zenuw blootgelegd. Toen we voorstelden dat we de kazerne naar Vlissingen gingen verhuizen bleek de helft van het peleton uit jankende special snowflakes te bestaan. Ja, want wat zou dat doen met de waarde van hun huis en zouden ze dat ooit nog kunnen verkopen, en zouden hun partners (m/v) wel een baan vinden in Zeeland?
Volgens de persvoorlichter van het Ministerie van Defensie was de grap om naar Vlissingen te verhuizen ontstaan omdat geklaagd werd dat de bestaande kazerne zo klein was. Volgens de persvoorlichter is dat vermeende probleem nu ook opgelost, omdat de mannen nu van de jongens gescheiden zijn en het korps mooi uitgedund is.
Mark Rutte liet weten dat de Mariniers ongelofeloos belangrijk werk doen en dat als je claimt met een mes tussen je tanden door een oerwoud in Colombia te kunnen trekken terwijl de kogels om je heen zoeven, dan ben je volstrekt ongeschikt als de enkele gedachte aan naar Vlissingen verhuizen je doet twijfelen aan je levenskeuzes. “Pleur op”, aldus de Minister-President.