Hollandse Hits Maandag meets Vrijdagmiddag Kutkoffer, met als uitkomst dit sfeervol nummer van Sneerlands bodem. Discohen is een project van Teije Venema, die allerlei stampende disco classics in een Leonard Cohen-jasje giet.
Ik hoor psalmen en het Hooglied. Prachtig. Schlagermuziek voor de hogeropgeleiden. Ik heb nog nooit een nummer zo vaak achter elkaar geluisterd. Het is pijnlijk mooi, voelt even vreemd als vertrouwd en ik moest er een beetje van huilen. Sommige collega’s in de redactiebunker vinden het gewoon kut, maar dat mag gewoon. Anderen probeerden er op te masturberen, maar dat is niet gelukt.
Vorige week stipten we al even aan dat we het hebben opgegeven om iedere domme actie van Trump in een pots te verwerken. Er zijn er simpelweg te veel en er is te weinig over te zeggen behalve headdesken of hardop wtf’en. Dus doen we het niet.
Dat is nog steeds zo, edoch is bijgaand clipje van John Oliver van gisterenavond prima geschikt om even als lunchfilmpje te kijken terwijl u de bammetjes achter het huigje frot.
Godverdomme, herkenbaar? Eenmaal uit de verpakking blijkt het product maar vagelijk overeen te komen met de eerder getoonde foto’s. Nee, we waren niet bij de Mc of King, maar klikte op iets blonds, Lytse, want dat klinkt wel geil.
Het begint goed. Een doenbare deerne wordt wakker en kijkt lief in de camera. Maar ho, wat doet die geoliede big in beeld? Gadver, oh nee hij gaat zingen OHNOES!!! Kut-Fries met je wijvennaam, no no no no no, ophoeren van mijn scherm, godnakende!
Bij gebrek aan eigenwaarde het geluid erbij aan gezet. Zodra Wilson Fisk gaat blèren is de laatste hoop op een fijne Rammstein-kutkoffer is al snel weggevlammerwerpt. Echt, geen dozijn is groot genoeg om deze 13e erbij te doen. Het meest opvallende staat in de beschrijving: dit nummer is waanzinnig nieuw! Veel plezier ermee.
NB:
Voor wie de BINGO-kaart al klaar had liggen: obesitas, tokkie-tattoo, soft focus, kut-muziek, cliché-parade, slow motion, lopend zingen, vibrato.
Bij het Deepthroat Open Festival 2018 legde Mariska de grens bij Bubba.
Zo! Ik zijn terug van Coitus-kamp, eelt op de eikel, spataderen op de piemol en een verstuikte prostaat maar niet bruin geworden. Genoeg lijflog, hoog tijd om weer een VEO online te slingeren. Temeer omdat teringbibber de VEO van donderdag 8 november wint. Jij won niet? Gewoon opnieuw proberen! Plaats dat snoeihard zenstenende onderschrift in de reacties en dan is het maar wachten tot je geplust wordt. Intussen kan je dingen delen op ons Reetboek, of je account laten blocken op de Twitters.
Nou, Retecool gaat de uitslag van het referendum respecteren. Op een bepaalde manier. U mocht iets meer dan een jaar geleden stemmen wat voor makkelijk-en-snel-voer Uw Redactie ging opsnavelen en koos voor Crop’s Paella Valenciana.
Nu was vorige week de meerderheid van de redactie stijldansen en kon dus niet tikken noch koken, dus ondergetekende vond zichzelf met slechts één ander redactielid in de bunker met honger rond etenstijd. Dus fluks de vriezer opengetrokken en met frisse tegenzin de Crop’s Paella eruit getrokken. Die is namelijk blijkens de verpakking geschikt als volledige maaltijd voor twee. Als kritische consument meteen op de achterkant gekeken en daar bleek al uit dat ook deze maaltijd aan de zoute kant is, maar niet absurd zout, het zou kunnen passen in een gebalanceerd dieet. Dus dat stemde reeds vrolijk.
Meteen een pan op het vuur gemieterd, vet erin (1 eetlepel) en de zak opengeknipt. En ook dat leverde geen teleurstelling op. Rijst in de correcte kleur, mossel, garnalen, stukken witte vis, groente, man, dit kon nog wel eens enorm gaan meevallen.De pan en de inhoud van de zak gemengd en vervolgens de bereidingswijze gevolgd, “Verwarm op volle kracht gedurende 7 minuten en roer regelmatig om”. Nou, dat kunnen we.
De frostbite ging van de stukjes vis af, de rijst ging mooi vet glimmen en bij het omroeren werden we mild hoopvol gezien de hoge mate van zeegerelateerde voedselelementen in de pan. Maar voor we aan tafel konden hebben we regel 1 van Vretecool nageleefd, eerst even wat eten, want honger maakt rauwe bonen zoet. En we willen geen enorm positieve maar onterecht juichende recensie enkel en alleen omdat we gewoon honger hadden.
Loempia’s uit de airfryer tegen de trek.
De loempia’s achter de huig geparkeerd hebbende kon de pan op tafel.
Met hulptroepen.
De sweet chili stond er uiteraard nog van de loempia’s, want Tox had z’n manservant meegenomen, dus de tafel opruimen moesten we zelf doen. De geur was goed, het zag er zelfs prima uit en op het bordje viel het ook niet tegen. Erbij serveerden we een frisse Vinho Verde van de Lidl.
En vervolgens de smaaktest. Eigenlijk best ok, maar het was net wat aan de flauwe kant. De rijst had een goeie bite, groente was ok, stukken vis waren prima warm en goed te eten maar er miste nèt iets. Zou je zelf paella maken dan zou dit niveau toch teleurstellend zijn, nu het uit een diepvrieszak komt en makkelijk en snel is, wordt het wel acceptabel.
Vervolgens de hulptroepen toegevoegd en toen ging de wok schoon op. Eindresultaat is dus positief voor diepvriesvoer, dit kan best een noodgreep zijn als je geen zin hebt om te koken maar geen thuisbezorgdpuntenel wilt pullen. Prima vriezervulling dus.
Meer Vretecool? Dat kan. We hebben namelijk alle posts van Vretecool gebundeld onder een eigen url: www.vretecool.com. Hoe hard heerst dat dan! Daarnaast is er sinds kort ook een speciaal Vretecool-forum. Hier kan je suggesties achterlaten voor een volgende Vretecool-post, maar je kunt er uiteraard ook je eigen Vretecool-ervaring delen. Vretecool, de meetlat voor je maag.
Hoera! Het is weer herfst en dat betekent tijd voor Zondagsfilmpjes! We beginnen met Upgrade: een sci-fi thriller over de mens tegen de machine(s). En als tweede het psychologische drama Leave No Trace.
In een wereld die compleet beheerst wordt door computers en AI, probeert één man net te doen alsof het niet zo is. Zo heeft technofoob Grey Trace niks met zelfrijdende auto’s, maar sleutelt liever aan klassieke modellen en maakt hij zijn pizza’s liever zelf dan dat hij ze 3D-print. Als op een dag door een roofoverval waarbij zijn vrouw vermoord wordt en hijzelf verlamd raakt, zijn leven compleet op z’n kop wordt gezet, wil hij wraak nemen op degenen die hem dat hebben aangedaan. Om dat te kunnen doen, krijgt hij te maken met een dilemma. Want zijn enige kans op vergelding is gelegen in een implantaat: een AI-chip genaamd STEM (een soort HAL 9000, maar dan anders) die zijn lichaam upgradet en hem ongekende fysieke mogelijkheden geeft.
“Ah, leuk, een fijne B-film!” zult u misschien denken na het lezen van bovenstaande. Maar niets is minder waar. Hoewel er hier en daar best wat B-momenten zijn, is Upgrade zeker niet het filmisch equivalent van een retesnelle rendang. Integendeel: het verhaal is intelligent, de actie is bruut en de humor is scherp. Een semi-serieuze aanklacht tegen de vercomputerisering van de maatschappij en een waarschuwing om als mens de overhand over de machines te houden, verpakt in heel fijn kijkvoer. Sci-Fi/Thriller – IMDb 7.6 – RT 86% – Magnet – NL ondertitels
Will woont al jaren ‘off the grid’ met zijn dochter Tom in de bossen van Portland, Oregon. Als ze op een dag ontdekt worden, is het in een klap gedaan met hun zorgeloze bestaan. Ze krijgen te maken met welzijnswerkers en ‘het systeem’. Hoewel iedereen het beste met ze voorheeft, kan vooral vader Will, niet aarden in dit nieuwe bestaan. Ze ontsnappen en gaan op zoek naar een nieuw thuis.
Leave No Trace is geen film voor adrenalinejunkies. Het verhaal bouwt heel langzaam toe naar de ontknoping. Misschien zult u op een gegeven moment denken “komt er nog wat van?!”, maar als uiteindelijk alle puzzelstukjes op hun plek gevallen zijn, blijft de film nog zeker even hangen en biedt hij genoeg stof tot napraten. Psychologisch Drama – IMDb 7.2 – RT 100% – Magnet – NL ondertitels.
Meer zondagsfilmpjes? Klikt u dan hier! Meer van deze auteur? Lees dan ook eens zijn fijne ku(ns)tbeschouwingen, of waarom hij lutsers met een camera haat.
Retecool houdt van demense en we stellen het ten zeerste op prijs als u uw liefde voor ons laat blijken, door ons de moeder te liken op Facebook.
Normaal gesproken zijn wij hier bij de retecools niet zo erg van de Pranks en dan al helemaal niet als er achteraf wordt geroepen: “It’s a prank dude, a prank!” wanneer de stront toch echt de ventilator gaat raken.
Maar als een prank een goeie prank is, dan heerst het uiteraard weer wel loeihard en laat Vitaly Zdorovetskiy nou toevallig de koning van de pranks zijn. Het leek hem een geweldig idee om naast een willekeurig iemand in een achtbaan te gaan zitten, om vervolgens te vragen of de grote bout die hij in zijn hand heeft toevallig uit de stoel van zijn slachtoffer komt. Uiteraard vlak voordat het wagentje van de achtbaan zich in beweging zet. De reacties zijn absoluut briljant.
Goedverdoemme, we zijn gehakt! Dus het mooie FFV topic is weg! Dan nu maar opnieuw rammen. Inclusief extragratis backdate.
Wat gaan we ook alweer doen? We gaan het noodlijdende De Persgroep een handje helpen. Aan u de taak een veel betere lijst of test voor te leggen aan de redactie van ’s lands grootste dagblad. “FotoFuck de mogelijke winnaar van een door u te bedenken landelijke test of toplijst voor het AD“.
Uw bijdragen plempt u hier (alsnog) in de comments. Winnaar is degene met de meeste plusjes bij zijn of haar Fuck. Bovendien maken winnaars ooit kans op een prijs, jeweettog.
Zelf ben ik vrijwel nooit gecharmeerd van muzikale dinosaurussen die decennia na hun hoogtijdagen nog altijd op hun reeds land vergane glorie teren. Op de een of andere manier lijkt dat retro-virus geen vat te hebben op jeugdheld Morrissey, die weliswaar net als wij allen ouder en grijzer is geworden, maar niet in de val is getrapt om iedere avond in Las Vegas met een groot orkest zijn Greatest Hits te spelen. Of -nog treuriger- op Pinkpop. Of in de Top2000 draait doorrrrrrr.
Wat dan wel weer ironisch is, is dat de beste man recentelijk een nummer heeft gecoverd, uitgerekend uit het prille begin van zijn hoogtijdagen met The Smiths, want het origineel van The Pretenders stamt zo’n beetje uit 1982. Morrissey heeft regelmatig met Pretenders zangeres Chrissie Hynde samengewerkt en we moeten deze cover, die dicht bij het origineel is gebleven, volgens Morrissey zien als een eerbetoon aan iemand die hem dierbaar is. De bijbehorende vintage video ademt jaren 60 uit, en wat vooral opvalt is dat we voor het eerst sinds 1982 Morressey een gitaar zien vasthouden. Ik ben zelf geen kenner maar of-ie ‘m ook echt bespeelt ziet er hoogst twijfelachtig uit.
Vroeger toen een flashmob van de politie nog gewoon een razzia heette was echt alles beter.
Toen deelde de wouten nog gewoon boetes uit als je zonder licht op een van een junk gekochte omafiets door de stad jakkerde. Maar niets van dat alles! “Het is tenslotte al 2018 1995!” moeten ze bij de hermandad gedacht hebben. Boetes zijn maar lastig en moelijk. Laten we een leuke bewustwordingscampagne de sociale mediaas oppompen. Iedereen doet het, lekker hip naar de jeugd toe als het ware. Resultaat is een minuut vierenvijftig seconden durende pareltje ‘crashmob’ die ze voor de gein en de fuck you ‘ik wil je zien’ genoemd hebben. Want als je geen licht hebt rijdt iedereen je voor je kadaver en dat moeten we dus niet willen met zijn allen en dus trakteren we een niets vermoedende jeugdige (best use of agency mocro) op een tenenkrommend kinds zang- en dansspektakel. Dat zal hem leren. Dan krijgt ie een lampje en een schouderklopje en mag ie weg. Mazzelaar. Want fietsen zonder licht kost in Nederland gewoon 55 eypo aan financieel duurgeld. Dat is ongeveer 8 kapsalon in modern geld. Maar fuck boetes uitgeven, dat vinden ze bij de lange arm maar lastig. Die zijn immers je beste vriendje en al die tigboel bewustwordingscampagnes van de afgelopen miljoenmiljard jaar hebben inderdaad geen ene fuck geholpen want iedereen en z’n malle moer jakkerd zonder licht door de stad. Good busy pliesie, maar echt.
Woensdag, prima moment voor een portie blauwe hap naar de mensen toe moeten ze gisteren bij Culy.nl gedacht hebben.
En waarom ook niet? Nasi goreng is een prima ding en een toffe manier om zo’n beetje alles wat je van je rijsttafel van gisteren over hebt te verwerken tot een degelijke, doch voedzame maaltijd. En als je er een beetje bekwaam in bent nog lekker en snel ook. Iedereen weet dat. Iedereen? Nee, kennelijk niet dus. Want Guus Meeuwis wil er ook iets van vinden. Want naast dingen met een gitaar en zingen dat Brabant zo mooi en leuk is doet Guus tegenwoordig ook iets met eten maken. En heeft ie zelfs met een man die kok is en er uit ziet als dat droog geworden randje vet aan de kipfilet een heus boek geschreven. Met extra prima foto op de omslag. Waar Guus doet alsof ie iets snijdt en kok-de-droge-rand-vet-van-een-kipfilet zich met een bel witte wijn staat af te vragen waar het mis ging. Maar het levert, eerlijk is eerlijk, soms prima dingen op. Zoals een recept voor best wel puike frikadellen. Maar van nasi goreng moet je afblijven met je dikke witjoekelende vingertjes Guus. Helemaal als je idee van nasi goreng een hoopje laffige rijst met stukkies is die precies zo moet smaken zoals die klamme hap die je in je personeelsrestaurant in je kauwla zit te schuiven. Dit is ongeveer net zo’n grote misdaad tegen goed eetvoer om te knagen als, we noemen eens wat, rendang maken met kruidensnot van Conimex en fucking schnitzels. Dit is voor niemand leuk Guus. Doe de volgende keer maar gewoon niet.
Groots winnaar van de afgelopen FotoFuckVrijdag met ‘fijne mooie wensplaatjes’ is Weirdoinventor. Moeten jullie er ook maar op tijd bij zijn. Voor het onderwerp van morgen kijken we naar Hans Nijenhuis van het Algemeen Dagblad.
De Oliebollenlijst is nog maar nauwelijks uitgefaseerd, of er wordt bij onze collega’s in Central Post al groots uitgepakt met een Ziekenhuis Top 100. Typisch zo’n schrijven waarvan wij bij Retecool direct denken “Dat kan toch veel beter”. Wat is nu een ziekenhuislijst? Waarom geen shoarma top 50 of de Kapsalontest? De hoofdredacteuren top 40?
Dat wordt dus het onderwerp voor morgen. We gaan het noodlijdende De Persgroep een handje helpen. Aan u de taak een veel betere lijst of test voor te leggen aan de redactie van ’s lands grootste dagblad. “FotoFuck de mogelijke winnaar van een door u te bedenken landelijke test of toplijst voor het AD“.
Uw bijdragen plempt u morgen in het daarvoor bestemde FFV-topic. Winnaar is degene met de meeste plusjes bij zijn of haar Fuck. Bovendien maken winnaars ooit kans op een prijs, jeweettog.
En waarom dat maar goed ook is. Welkom bij ReteShowNieuws, waar we vandaag Mr. Berend in de studio hebben om een en ander te duiden. We zoomen vandaag in op Dave Roelvink, en dan met name z’n acties in augustus dit jaar.
Dave reed met 180 over de ring A10, was aan het bumperkleven, gebruikte grootlicht om auto’s aan de kant te krijgen, toen een motoragent hem probeerde tot stoppen te krijgen stopte Dave op de vluchtstrook (tweemaal) om iets tegen de motoragent te schreeuwen om vervolgens door te scheuren en uiteindelijk werd hij door meerdere politieauto’s klemgereden op het Surinameplein. En, wat bleek, voor de 2e keer bleek hij met veel te veel alcohol achter het stuur te zitten gepakt te zijn. En moest zelfs door meerdere dienders tegen de grond gewerkt worden. Dat zag er ongeveer zo uit:
Gisteren was de zitting van de politierechter bij de rechtbank in Amsterdam en de onvolprezen Saskia Belleman was daarbij aanwezig en tekende wat interessante zaken op:
Het Openbaar Ministerie vervolgt Dave #Roelvink voor 3 feiten: rijden onder invloed (580 microgram waar 220 is toegestaan), hinderlijk rijgedrag zoals bumperkleven en stoppen op de snelweg en 65 km te hard rijden.
Z’n promillage zou wijzen op 9-10 consumpties, uitgaande van een normaal persoon. Roelvink had in de middag opgetreden als dj en wat gedronken, daarna een paar uur thuis waarna hij naar z’n volgende optreden zou gaan, de meting is pas daarna gedaan. Dat wijst erop dat hij flink meer nog gedronken had in de middag als ten tijde van de meting in de avond zijn promillage nog steeds zo hoog was.
Op zitting betuigt Roelvink spijt en zegt naast een zelf gekozen cursus, ook een simulator gedaan te hebben en met ouders van alcoholverkeersslachtoffers gepraat te hebben. Alles bovenop de verplichte cursus van het CBR. Toch lijkt het alsof hij z’n rijgedrag bagatelliseert. En dan komt de uitsmijter, waarmee hij z’n kansen om z’n rijbewijs de komende jaren zonder voorwaarden terug te krijgen volledige vergooit:
Waarom stapte hij überhaupt in de auto als hij wist dat hij ‘s avonds nog moest werken, vraagt de OvJ? “Ik voelde me in staat om te werken. Zo voelde dat. Ik denk dat ik iets meer aankan qua alcohol dan de gemiddelde persoon. Ik zit veel in het uitgaansleven.” #Roelvink
Het is namelijk onzin dat ervaren drinkers per definitie beter zijn in autorijden met alcohol achter de kiezen, en dat standpunt toch verkondigen is een enorme rode vlag voor een organisatie als het CBR. Die overigens z’n rijbewijs ingetrokken heeft tot hij een cursus gedaan heeft en onderzocht is door een psycholoog. Nu is de vragenlijst al vrij lang en zitten er meerdere valkuilen in om te zorgen dat gewenst antwoorden lastiger wordt, maar met een opmerking als de bovenstaande kun je in beginsel het gewoon uberhaupt vergeten. De vraag is of dat stiekem niet een heel goed idee is in het geval van Dave Roelvink. Z’n advocaat vond overigens dat hij nogal belemmerd werd door het verlies van z’n rijbewijs.
De rechter hoefde er overigens niet lang over na te denken en veroordeelde hem tot 1750 euro boete, 40 uur taakstraf en een rijontzegging van een half jaar. Dat wil overigens niet zeggen dat Drolvink z’n rijbewijs na 6 maanden weer terugkrijgt. Eerst moet hij de EMA-cursus doen, vervolgens goedgekeurd worden door een psycholoog, opnieuw rijexamen doen en dan mag hij hem onder voorwaarden weer terug.
De pan en de inhoud van de zak gemengd en vervolgens de bereidingswijze gevolgd, “Verwarm op volle kracht gedurende 7 minuten en roer regelmatig om”. Nou, dat kunnen we.
Meer Vretecool? Dat kan. We hebben namelijk alle posts van Vretecool gebundeld onder een eigen url: 
