Soms hè, soms zijn oplossingen zo geniaal eenvoudig, dat je er gewoon niet op komt. Behalve Oud Zeikwijf, die op een doodeenvoudige manier het vluchtelingenprobleem oplost EN de economie van Griekenland en Turkije een gigantische boost geeft.
Een grotere win kun je jezelf haast niet voorstellen. Hoe werkt het? Nou zo:
– heel goed tegen trauma’s
– cultureel identieke regio’s als die van de vluchteling dus geen botsing tussen culturen
– geen azc’s in onwillige Nederlandse dorpen
– voor de staatskas goedkoper dan opvang in NL
– aan de hoeveelheid reclame die over ons heen wordt gestort te beoordelen, zit de reisbranche op zwart zaad en kan ze zo’n structurele meevaller goed gebruiken.
De totale kosten komen neer op ongeveer €18.000,-, wat een stuk minder is dan de geraamde €25.000,- per vluchteling wanneer je ze in Nederland opvangt. En er is nog veel meer WIN te winnen, zoals opvang in het land van binnenkomst, de al eerder genoemde economische boost van het land in kwestie en wat te denken van minder zorgkosten. Van heel de dag een beetje aan het zwembad hangen is nog nooit iemand ziek geworden.
In het Toezichtsrapport, dat de CTIVD (Commissie van Toezicht op de Inlichtingen- en Veiligheidsdiensten) in opdracht van de ministers van Binnenlandse Zaken en Defensie maakte na kritiek over het niet waarschuwen van passagiers vóór de ramp met MH17, staan interessante dingen. Dit rapport werd op 10 april 2015, na vier maanden onderzoek, aangeboden aan de OVV en daarna op de plank gelegd. Pas op 13 oktober werd het gepubliceerd, “toevallig” op dezelfde dag als de publicatie van het eindrapport van de OVV over MH17 (“het was een in Rusland gemaakte BUK-raket!”) en daaronder dan ook als een steen begraven.
Wederom gaat de Retecool u helpen met een probleem dat iedereen kan en zal overkomen. U loopt over straat, fantaserend over twee Scandinavische stewardessen (m/v), een bus slagroom en een paar handboeien en hoort ineens iemand lispelen: “Haaai, ik ben Sim, uw barista. Wilt u vast een glutenvrije muffin voordat u bestelt uit ons uitgebreide assortiment heerlijke koffies waarvan de bonen handgeplukt zijn en in het geval van de civetkoffie door één van onze medewerkers persoonlijk uit de aars van een civetkat zijn gepeuterd?” Verschikt kijkt u op, uw erectie nog volop aanwezig, terwijl de Scandinavische stewardessen snel uit uw gedachten verdwijnen. Voor u staat een persoon achter een barretje, dat afgewerkt is met veel chroom. Een knot in het haar, een baard en een moeilijke bril kijken u aan. U vermoedt dat de persoon die u in de ogen kijkt een vrouw is en uw erectie rent direct als een dolle achter de imaginaire stewardessen (m/v) aan. Dit is het moment dat u zich in blinde paniek realiseert: “IK STA IN EEN HIPPE KOFFIEBAR!” Deze paniek is nergens voor nodig. Retecool helpt u weer vrijwel ongedeerd naar buiten.
Blijf kalm
Uw eerste ingeving zal zijn om om te draaien en weer naar buiten te lopen, achter uw erectie aan. U zult echter al snel merken dat dit geen reële optie is. Achter u staan inmiddels 141 hipsters ongeduldig te wachten tot u uw Latte Frappiachi di Buscemi con Leche met quinoa of iets dergelijks bestelt (onze kennis van moeilijke koffie laat te wensen over) en zij versperren u de weg met hun iPhones. Ga niet gillen of om u heen meppen. Uw nu al te lange stilte heeft de aandacht op u gevestigd en nog veel meer hipsters aan tafeltjes kijken vervaarlijk op van hun Macbook. De rust bewaren is het beste wat u op dit moment kunt doen.
Don’t Panic
Doe of u het bord achter de bar met de random woorden leest
In elke hippe koffietent hangt achter de bar een enorm bord, waarop volgens de baristas een selectie van de 1400 koffies die ze schenken staat, maar wat op u en ons overkomt alsof iemand random woorden naar het bord heeft gegooid. Terwijl u over uw exitstrategie nadenkt, doet u alsof u dat leest. De baristas en de hipsters zullen dit accepteren. “Dit is iemand die op het randje durft te leven”, zullen ze denken. “Deze persoon gaat iets anders drinken dan gewoonlijk”. Hiermee wint u zeker twee minuten.
Shit, te weinig koffies om 2 minuten door te komen
Wat u ook doet, bestel geen normale zwarte koffie
De grootste fout die u kunt maken, op in paniek raken na, is een gewone zwarte koffie bestellen. Dit werkt op hipsters als een rode lap op een stier. De kans dat u een Macbook overdwars krijgt ingebracht terwijl u nog stamelt: “Mag ik een normale zwa…” is groot. Vermijd dit dus als de builenpest. Laat ook vooral de barista niet kiezen. Dit is ten eerste een teken van zwakte en ten tweede krijgt u dan een vingerhoedje met op Birmees hout gebrande, zeven keer in goud gedoopte bonen die vervolgens met de hand tot koffie geknepen zijn. Hiervoor betaalt u een modaal kwartaalsalaris. Niet doen dus.
Go with what you know
Een valkuil is nu om iets van het schier onleesbare bord te bestellen. U gaat dit sowieso al verkeerd uitspreken want u slist niet en ook is er een redelijke kans dat u geen koffie aan het bestellen bent, maar een versie van een Apple Crumble Pie in het Italiaans, of de dochter van de eigenaar. Wellicht denkt u nu: “Dan neem ik een espresso, want die zijn heel klein”. Dit zou ook een enorme fout zijn, want espresso is dan wel klein, maar wordt in hippe koffietentjes geserveerd op een temperatuur waarvan een gemiddelde ster zegt: “Ho ho, kan dat niet wat minder?” U zult dan het kartonnen bekertje drie kwartier moeten laten staan voor u het zonder asbesthandschoenen kunt oppakken.
Foto: minder heet dan de espresso
Uw veiligste keus is cappuccino. Dat klinkt Italiaans genoeg om de aanwezige hipsters niet te schofferen. Het laatste wat u wilt is hen tegen de borst stuiten, namelijk. Voor u het weet heeft u ineens een geruit overhemd aan, een knotje op uw hoofd en zes Apple Watches om uw pols, waarna u wordt bijgepraat over allerhande startups. Enfin, cappuccino dus. U plaatst de bestelling bij de barista, die u vertelt dat de melk in de koffie van koeien komt die echt “lucky bastards” zijn, waarna hij uw naam (Toxteth, bijvoorbeeld) vraagt. Hierna loopt u verder langs het barretje naar achteren. Dit lijkt gevaarlijk, maar het is de enige manier om zonder kleerscheuren buiten te komen. Nu komt het afrekengedeelte.
‘Lucky bastards’ want ze zijn niet waar u bent
Reken af
Bij hippe koffietentjes moet je altijd afrekenen bij de kassabarista. Het zal u in eerste instantie niet opvallen, want baristas lijken op elkaar als de band van Robert Palmer, maar maak dus niet de fout deze barista Sim te noemen. Dit is niet Sim. Dit is Dardan, of iets dergelijks. Noem gewoon geen namen, de barista stelt zich zelf wel voor, vlak voordat er een bedrag genoemd wordt waar u een vliegdekschip van had kunnen aanschaffen. Nogmaals: blijf kalm. U bent in de minderheid. Reken gewoon af, huil van binnen en stap naar achteren om te wachten tot iemand uw naam (Toxteth in dit geval) roept. Dit betekent dat uw cappuccino met verkeerd gespelde naam op het kartonnen bekertje af te halen is bij de afhaalbarista, die waarschijnlijk Edie of Luna heet.
Wat? Geen fooi?
De eindfase
Na wat zes weken lijkt, maar wat in werkelijkheid nog geen vier uur was, zal uw naam (Toxteth dus, in dit voorbeeld) ook daadwerkelijk door de zaak schallen. “Tienster! Cappuccino voor Tienster!”, zult u horen. Hierop loopt u wederom naar het barretje, waar u uw bestelling pakt. Vervolgens loopt u, met uw beker vooruit gestoken zodat de hipsters kunnen zien dat u één van hen bent, richting de uitgang.
Eenmaal buiten flikkert u de beker in de eerste de beste vuilnisbak, gaat jankend naar huis en doucht drie uur lang met een staalborstel, waarna u uw kleding verbrandt. Dit zou u weer tot rust moeten brengen. Aangifte doen heeft geen zin, want de politie is al lang geïnfiltreerd. Ga in plaats hiervan gewoon naar Pornhub, zoek op ‘Scandinavische stewardessen’ en blijf een week binnen.
“Het enige verschil tussen een gek en mijzelf, is dat ik niet gek ben.” Aldus Salvador Dalí ooit. Die uitspraak is in zekere zin van toepassing op de hoofdpersonen uit de filmpjes van vandaag. In Kumiko, the Treasure Hunter probeert een vrouw met behulp van een geavanceerd door haar zelf ontwikkeld zoeksysteem, het geld dat in de film Fargo langs de kant van de weg werd verstopt, te vinden. En in LFO probeert een (gekke, of geniale?) man met behulp van geavanceerde geluidsexperimenten van zijn geluidsallergie af te komen. Dit heeft echter nogal wat onverwachte bijwerkingen.
Kumiko, the Treasure Hunter – VS (2014) – David Zellner
De, op het randje van een depressie verkerende, Kumiko werkt in een saai kantoor in Tokio. Op een dag vind ze een videoband waarin de locatie van een groot geldbedrag wordt onthuld. Wat Kumiko niet weet, maar wij wel, is dat het een videoband van de film Fargo is. Ze gaat op onderzoek uit en stelt een heel boekwerk met aantekeningen samen, teneinde de precieze locatie van het geld te kunnen bepalen. Ze besluit uiteindelijk de stoute schoenen aan te trekken en het vliegtuig naar de VS te nemen, om op zoek te gaan naar het in Fargo begraven fortuin. Kumiko, the Treasure Hunter is een ontroerende film over iemand die zich, in een voor haar totaal duistere wereld, onverzettelijk vastklampt aan één lichtpuntje. (Zie de EXTRA helemaal onderaan voor EXTRA meer). Drama/Sprookje – MvD 8.0 – IMDb 6.6 – RT 88% – Magnet – NL ondertitels.
Robert heeft in zijn kelder een hele stapel geluidsapparatuur staan, waarmee hij probeert een soort brainwavefrequentie te vinden die hem beter laat functioneren. Hij lijdt namelijk aan geluidsallergie. Een door hemzelf bedachte aandoening die voornamelijk opspeelt als zijn vrouw tegen hem praat of als ze weer eens haar zogenaamd rustgevende esoterische yogamuziek opzet. Op een dag vindt hij per ongeluk een frequentie die hem onder hypnose brengt. En als het bij hemzelf kan, waarom dan niet bij anderen? Hij probeert het uit op zijn nieuwe buren en dat werkt. Ze doen alles wat hij van ze verlangt. Dit opent de weg naar ongekende mogelijkheden, maar tevens naar ongekende problemen. LFO is een erg interessante en zeker ook duivels humoristische film die laat zien dat mind control nog best een ingewikkeld ding is. Drama/Science Fiction/Zwarte komedie – MvD 8.0 – IMDb 6.6 – RT N.B. – Netflix – Incl NL subs Huh? Wut? Wat? Netflix? Ja. Dit filmpje is bij geen enkele torrentboer te vinden (zo vertelde een kennis van een collega me).
EXTRA: “This is a true story.” Met die woorden begint de film (en de serie) Fargo. Ook Kumiko, the Treasure Hunter is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Namelijk dat van de Japanse Takako Konishi die werd gevonden in de sneeuw in Minnesota en waarvan gedacht werd dat ze op zoek was naar het geld uit Fargo. Dit bleek echter gebaseerd op krommunicatie tussen Takako en de politie. Tjek hieronder de interessante korte docu This Is A True Story, waarin één en ander wordt uitgelegd. This Is A True Story
Wij zijn de stemmen van blank Nederland
We staan bij demonstraties schreeuwend aan de kant
We haten moslims, mocro’s, asielzoekers daarbij
Geloven doe je niet in Nederland want wij zijn vrij
Ja, dat is mooi, mooi, mooi man.
#Kominverzet is een groot feest
Mooi, mooi, mooi man
schreeuwen over piemels en we gooien soms een beest.
Die nare immigranten, we hebben het gehad,
ze namen onze Theo en we zijn het zat,
we leren onze kinderen “erom vragen doe je zo”
en geven onze buren dan een varkenskop cadeau.
Ja, dat is mooi, mooi, mooi man
de PVV op nummer 1
Mooi, mooi, mooi man
Wij zijn oh zo zielig en asielzoekers gemeen.
Om de toenemende uitstoot in de havenstad tegen te gaan, zou het vanaf 1 februari verboden zijn door het centrum te brommen met scooters gemaakt vóór 1999
En dat zijn er nogal wat. In de havenstad, waar 600.000 mensen wonen, staan 180.000 motoren geregistreerd, waarvan het overgrote deel bestaat uit Vespa’s. Het is dit jaar precies 70 jaar geleden dat Enrico Piaggio de eerste Vespa in Genua presenteerde, dus een slechter moment voor de ban had de burgemeester niet kunnen uitzoeken.
Via de hashtag #lamiavespanonsitocca staat twitter vol met protesten en de ban is dan ook inmiddels twee maanden opgeschoven naar 1 april. Dat is geen grap, maar keiharde werkelijkheid. Wat er in die twee maanden moet gebeuren is voor iedereen een raadsel, maar ik denk dat de burgemeester nog een aardige kluif heeft aan het verbannen van dit stukje Italiaans erfgoed.
Aangezien ondergetekende ook enthousiast Vesparijder is (op een Vespa 150GL uit 1959), hebben we speciaal voor jullie en ons plezier 14 hele mooie Vespafoto’s verzameld.
De Star Wars serie heeft een enorme schare trouwe fans, die ondanks de falende delen 1 tot en met 3 nog steeds alles vreten wat uit de Star Wars koker komt.
En niet geheel onterecht, want de laatste Star Wars film is weer ouderwetsch geweldig. Sommige fans zijn nog wat meer fan dan andere fans en gaan zelfs zo ver dat ze zelf korte Star Wars films maken. Dat lukt niet altijd goed en is soms ronduit grappig, maar hieronder twee korte Star Wars fan films die wel redelijk strak in elkaar zijn gezet.
Privatisering van de verkeersveiligheid is voortaan een ding bij onze zuiderburen. Als het tenminste aan de Belgische Minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon ligt. Die heeft namelijk het plan opgevat om het plaatsen van signalering bij ongelukken voortaan uit te besteden aan een privaat bedrijf.
Daar houdt het niet mee op, trouwens, want de rekening van dat bedrijf gaat niet naar de opdrachtgever (de staat), maar naar de veroorzaker van het ongeval. Dat de kosten voor de maatschappij wegens winstbejag binnen de verkeersveiligheid in totaal wel zullen oplopen, wordt met geen woord over gerept, maar uiteraard wel over de bedrijven die vooraan zullen staan om dit extra risico aan hun activiteitenportfolio toe te gaan voegen. Juist, de verzekeraars. Maar de Belgen hebben niets om zich zorgen over te maken, aldus Jambon.
Jan Jambon (N-VA) denkt niet dat verzekeringspolissen sowieso duurder zullen worden door zijn voorstel om de signalisatie na ongevallen niet langer door de politie te laten uitvoeren.
Hier in de bunker hebben we ademloos de 10 afleveringen van Making a Murderer, een documentaire van Netflix, zitten kijken. Het verhaal van Steven Avery en zijn neefje Brendan die alles behalve een eerlijk proces kregen is zoveel WTF’s waard dat het nauwelijks te beschrijven is. Die documentaire moet je gewoon zien.
Het ontzettend gare en oneerlijke rechtssysteem in de Verenigde Staten van Alsjegeldhebtmagjealles wordt in een bizar verhaal op de korrel genomen – en terecht. Hoewel er natuurlijk altijd wel ruimte is voor Nance, is het toch wel goed dat er eens gedocumenteerd wordt hoe nuttig je rechten precies zijn – en hoe snel ze waardeloos worden als je ze niet kunt verdedigen. Maar het ging over een Netflix-documentaire. Netflix hartje Internet, Internet hartje Netflix en dus ging het internet zich met de zaak van Steven Avery bemoeien. Natuurlijk! Omdat het kan!
Niet heel lang na het uitkomen van de docu hebben fans van de serie dus al een stukje bewijs gevonden (spoilers vanaf hier): de autosleutel die het cruciale stukje bewijs vormde om de moord te bewijzen, was niet de enige sleutel die Theresa had – op een foto van voor haar dood valt te zien hoe zij een hele sleutelbos had. Die gek genoeg bij de intens lange huiszoeking nergens teruggevonden zijn. Is dit dan de sleutel tot een herproces?
