Maandag de 13e, dat kan maar één ding beteken: het is tijd voor oor- en oogkanker, Hollandse Hits Maandag.
Een goede maatstaf om een compositie te beoordelen, is of het werk overeind blijft na een coverversie. Midnight Special is zo’n lied. Een onverwoestbare traditional die generaties artiesten, kroegen en akoestische gitaren heeft doorstaan. Zelfs Drukwerk kon het niet kapotmaken. Maar toen was daar René van het Plein, die deze muzikale natuurwet fijntjes aan flenters penetreerde.
In zijn handen wordt een klassieker geen cover, maar bewijsmateriaal. Alsof iemand een monumentaal pand koopt, de glas in loodramen eruit sloopt en vervolgens trots meldt dat er nu kunststof kozijnen in zitten. René beschikt over de zelfverzekerdheid van een man die nog nooit door twijfel is lastiggevallen. Dat is bewonderenswaardig, maar ook hoe mensen eindigen met een tijger op hun motorkap of een eigen single op YouTube. Zijn zangstem… tja, een kapot wiellager zingt ook. Iedere noot wordt niet zozeer gezongen als administratief afgehandeld, met de emotionele souplesse van een parkeerboete. De begeleiding helpt nauwelijks. De compositie begint met het geluid van een accordeon die kennelijk jarenlang in een vochtig buurthuis heeft gelegen. Daaronder stampt een ritme dat speciaal lijkt ontwikkeld voor mensen die op verjaardagen roepen dat muziek “vooral gezellig” moet blijven.
De videoclip maakt zichtbaar wat het oor al vermoedde: niemand heeft tijdens de productie de moed gehad om René even apart te nemen. Cameraman, producent en vermoedelijke kennis met montageprogramma hebben elkaar aangekeken en gezamenlijk besloten dat eerlijkheid ook maar een mening is.
Het knappe is dat Midnight Special eeuwenlange muzikale erosie heeft overleefd, om uiteindelijk door één man op een plein alsnog te worden teruggebracht tot het niveau van een openingsact bij de jaarmarkt van Driel. René zingt niet over het licht aan het einde van de tunnel. Hij is de reden dat men de tunnel afsluit.