Weklom bij weer een aflevering van Retecools Vrijdagmiddag Kutkoffer, waarin we op zoek gaan naar de allerberoerdste koffer van een bekend muziekliedje. Vandaag nemen we de Ierse evergreen Whiskey in the Jar onder de loep, een lied dat in de oorspronkelijke versie eind 17e Eeuw al in de TOP2000 stond, u weet wel, toen Frits Spits nog één van de presentatoren was. Moet toen ongeveer zo geklonken hebben. Het lied brak internationaal al een beetje door nadat The Dubliners het begonnen te spelen in de jaren 60. Dankzij de bloedstollende versie uit 1973 van Thin Lizzy, met Phil Lynott als midvoor, werd het nummer een stuk cultureel werelderfgoed, ergens tussen de Egyptische Pyramides en de Toren van Pisa. Klassiek is ook de uptempo versie van de altijd zwaarheersende Pogues. Ik geef het niet graag toe, maar ook zeer pruimbaar is de versie, en vooral ook het bijbehorende clipje van kutband Metallica. Ook best wel smaakvol is de uitvoering van The Greatfull Dead. In de categorie Absoluut niet te pruimen tot ronduit kut vinden we de wannabe Messias Jim Kerr en zijn glamourboys van de Simple Minds, het Eurovisie Songfestival gedrocht Johnny Logan en de tenenkrommend slechte pulp van ..eh.. Pulp! Voor de echt zwaar kutte toppertjes komen we zoals wel vaker in de VMKK terecht tussen de Hollands Hits bagger. Wie kan er bijvoorbeeld langer dan 5 seconden deze versie van Willem Duyn verdragen? De Gouden Kut van de Week gaat echter naar de zingende paling Jan Keizer, bekend als zanger van bejaarden act BZN, die de term steenkolenengels naar een compleet nieuw level weet op te tillen. Het clipje oogt als een parodie op een musical, tjokvol clichés, goedkope decors en heel veel overacting.