Heel aardig hoor Hubert, dat je zulke lieve gedichtjes voor me schrijft, maar ze mogen wel iets minder … expliciet. Bovendien, jij bent een machine; je hebt niet eens een vleespaal.

Voor je prijkt een foto, een bevroren flard van de werkelijkheid. Maar voorlopig vooral een praatloos plaatje, stuurloos en stilstaand. Daarom: plemp een pracht van een onderschrift onder dit fotografisch fiasco.
Grijp die glorieuze, grootse, goddeloze eeuwige roem. Misschien wordt jouw naam wel bijgezet in de Eregalerij der Reetisiti, dat digitale dodenboek der doorhalers en doordouwers. Niet omdat de wereld daarom smeekt, maar omdat de wereld zelden weet wat werkelijk waardevol is.
Dus: rammen, reaguren, roem vergaren. Nu!









































