Ouw-Brabantsch worstebroodjespaipen.

ONDERSCHRIFT
duim boven het toetsenbord
alsof ik moet scoren
maar het leven is geen wedstrijd
dus ik zet eronder:
niets.

Ouw-Brabantsch worstebroodjespaipen.

ONDERSCHRIFT
duim boven het toetsenbord
alsof ik moet scoren
maar het leven is geen wedstrijd
dus ik zet eronder:
niets.

Ed Baars Valentijn aanbieding!!
Gezichts crème uit de hobbie kamer (2x)
Roze bloem en bladeren op groene steel met botte punten om je niet te prikken
Tril apparaat met motertje er in
Gezichts crème uit de hobbie kamer (2x)

Zeg iets.
Hard.
Kort.
Niet omdat het telt,
maar omdat het kan.
Eén zin tegen de leegte.
Zij wint toch wel.

Of je hebt zin om weer eens compleet naar de gedverredemme te gaan, maar je idee van een wilde avond is tegenwoordig dat je tandenborstel beneden ligt en dat je nog een keer de trap op en neer moet. In plaats van wild door de cosmos te surfen of met een gezicht als een gesmolten aardbei te connecten met wildvreemde lieve mensen. Of Asana zegt dat het morgen beter is als je brein niet de consistentie van te lang gerookte paling heeft. Wat dan? He?! Wat doe je dan?!
Nou je zou eens kunnen kijken naar de Lumenate app. Of nog beterder, het Lumenate Nova masker. Lumenate zeg je? Heeft Philips soms weer een lampjesfabriek in het Eindhovense geopend? Met meneer Frits aan het hoofd natuurlijk! Nee, die Eindhovense versie van het paradijs laat nog even op zich wachten.
Maar ik dwaal af. Lumenate is een app. En sinds kort een masker. Door stroboscopische lichtflitsen af te vuren op het gesloten ooglid, ontstaat een diepe, meditatieve of psychedelische staat van bewustzijn. De wetenschappelijke basis van Lumenate rust op een fenomeen dat al decennia bekend is in de neurowetenschap, neurale meesleuring (Neural Entrainment).
Dat gebeurt middels lichtsturing van hersengolven. Tot voor kort ging ik hiervoor altijd met mijn hoofd in een stroboscoop zitten maar met Lumenate kan dat veel simpeler dus! Wanneer je ogen gesloten zijn en worden blootgesteld aan specifieke lichtfrequenties, gaan de neuronen in je visuele cortex in datzelfde ritme vuren. Dit proces kan je hersenen dwingen van een wakkere, actieve staat (Bèta-golven) naar een diepe meditatieve of dromerige staat (Alfa- of Thèta-golven) te gaan. Slimme tip! Wanneer je hersenen op 14Hz actief zijn log je automatisch in op Retecool.
Verder blijkt uit onderzoek van de Universiteit van Sussex dat de lichtflitsen helpen de activiteit in het default netwerk te verlagen, het deel van je hersenen dat bijvoorbeeld piekert of je wel hard genoeg heerst en of je morgen niet onverwacht doodgaat enzo.
Allemaal leuk en aardig, die keiharde zen porno, maar hoe zit het met compleet naar de gedverredemme gaan alsof we midden in de 90’s zitten, maar dan vanaf je eigen bank? Nou, de flitsen dwingen je visuele cortex om kleuren en patronen te projecteren die er fysiek niet zijn. Deze tijdelijke neurologische chaos verbindt normaal gescheiden hersengebieden, wat de neurale complexiteit verhoogt naar een niveau dat vergelijkbaar is met een psychedelische ervaring.
En werkt het echt? Meditatie heb ik zelf nooit geprobeerd, maar veel mensen zijn razend enthousiast. Sommigen slapen zelfs met het masker en claimen veel uitgeruster wakker te worden. Ikzelf heb alleen geprobeerd of ik de psychedelische kleuren zou zien. En die zag ik zeker! Allerlei patronen die steeds veranderden van kleur en vorm, heel gaaf. Is het te vergelijken met een LSD-of DMT-trip? Dat moet je aan je moeder vragen, maar nee zo intens is het niet. Hoewel ik het alleen met mijn telefoon in een donkere kamer heb geprobeerd. Gebruikers claimen dat het met het nieuwe masker veel intenser en mooier is. Dat kan ik helaas nog niet bevestigen, op de launchday van het Nova masker kreeg ik een error in het betaalplatform.
Wel van belang, als jij of je neefje ooit limbodansend van de spasmes door de kamer gestuiterd zijn, dan is dit niet voor jou. Of wel, als je heimelijk verliefd bent op je neuroloog of gewoon graag keihard op de rand van de vulkaan danst natuurlijk.
Als Dick vis rook, kreeg hij altijd een enorme tent.
Foto op retecool.com? Jij: episch onderschrift. Meeste plusjes? Mr. Berend kroont jou winnaar. Hopla! Beter prut dan niks – je leven is saai genoeg.
Dus sleur je lui gat naar retecool.com of blijf loser. Simpel.

Vandaag twee compleet verschillende filmpjes. Een prachtige feel-good biodocu met een lach en een traan over acteur John Candy en een spannende, claustrofobische snelkookpan-thriller (dat is sinds vandaag dus een genre) over een nogal nerveuze situatie in een diner ergens in Arizona..
Nog steeds NIEUW: In de samenvatting onder de filmpjes vindt u geen downloadlinks meer en ook geen link naar een streamingdienst. In plaats daarvan geven we u de superhandige site Just Watch. U vult de naam van de film in en de side laat u precies zien waar u die kunt kijken. Extrasuperhandig: maak een account aan, vul de streamingdiensten in waarop u geabonneerd bent en u krijgt precies te zien of u de film bij een van uw diensten te zien is.
“Explores the life and legacy of iconic funnyman John Candy, who died of a heart attack in 1994, at age 43.” Aldus de tagline op IMDb. En hoewel dat accuraat is, doet het toch heel veel tekort aan dit mooie portret van John Candy. Aan de hand van zeldzaam archiefmateriaal, homevideo’s en verhalen van vrienden en familieleden wordt het leven van de acteur door regisseur Colin Hanks (inderdaad de zoon van) op een prachtige manier in beeld gebracht. Hij was niet alleen de gezellige dikkerd, de beroemde komiek, maar ook iemand die met zichzelf worstelde. En dat laatste klinkt dan weer cliché, maar wordt op een dusdanige manier gebracht dat u wel een klein traantje laat, maar het nergens sentimenteel wordt.
Biodocu – IMDb 8.0 – RT 89% – Just Watch
Terwijl hij met een bijna lege benzinetank bij een afgelegen benzinestation / diner ergens in the middle of nowhere van Arizona wacht op de volgende brandstoftruck, belandt een rondreizende messenverkoper in een nogal heetgebakerde situatie als twee -eveneens gestrande- bankrovers besluiten om de aanwezigen in de diner te gijzelen. Wat volgt is een Sergio Leone meets Tarantino meets Coen Brothers scenario dat zijn weerga niet kent. Langzaam en vakkundig wordt de spanning in de diner zover opgevoerd dat je anderhalf uur op het puntje van je stoel blijft zitten, om er daarna vanaf te vallen.
Met zijn speelfilmregiedebuut bewijst Francis Galluppi dat hij de kneepjes van het vak prima in de vingers heeft. Mooie shots, fijne karikaturale personages en sublieme spanningsopbouw om maar een paar dingen te noemen. We kijken dan ook reikhalzend uit naar zijn volgende film!
Mystery & Thriller/Misdaad – IMDb 6.9 – RT 97% – Just Watch
Meer zondagsfilmpjes? Klikt u dan hier! Meer van deze auteur? Lees dan ook eens zijn fijne ku(ns)tbeschouwingen, of waarom hij lutsers met een camera haat. Retecool houdt van demense en we stellen het ten zeerste op prijs als u uw liefde voor ons laat blijken, door ons de moeder te liken op Facebook.
De kosten zijn bekend: volwassenen pakken ‘m meerdere keren per jaar, kinderen nog vaker, en de schade bestaat vooral uit verloren concentratie, gemiste dagen en het interen op de permanente voorraad faptissues in elk huishouden. Het is de ziekte die niet spectaculair genoeg is voor paniek, maar wel efficiënt genoeg om de planning te saboteren.
De wetenschap deed wat de wetenschap doet: barrières bouwen (neus), ontsteking remmen (keel) en dromen van brede vaccins die niet voor elke variant apart hoeven te bestaan. Want dat is het irritante aan rhinovirussen: er zijn er veel, en ze gedragen zich alsof “diversiteit” hun core value is.
Tot zover de situatie heden ten dage. Maar wat als je het virus niet wegduwt… maar herontwerpt?
[koorstdroom]
En zo slaagde “de wetenschap” erin het verkoudheidvirus zo aan te passen dat het je niet langer ziek en ellendig maakt, maar juist opvallend opgewekt. Niet euforisch op een zorgwekkende manier, eerder: helder hoofd, lichte energie, en de mysterieuze bereidheid om die ene taak eindelijk af te ronden zonder innerlijk gegrom. De keel kriebelt nog wel, maar meer als een notificatie: “Je draait nu op versie 2.0.”
De klassieke verkoudheid is effectief, maar suboptimaal: je maakt iemand ellendig, die blijft thuis, zegt afspraken af en verspreidt minder. Prima strategie, maar weinig ambitieus. De nieuwe variant koos voor schaalbaarheid: hij maakte de gastheer sociaal. Mensen met een gewone verkoudheid sturen appjes met “ik pas even”. Mensen met de geluksverkoudheid denken: “Zal ik toch even langsgaan? Goed voor de band.” En hup, daar gaat je R-getal, maar dan met een glimlach.
Het virus werd dus succesvoller door minder schade te doen. Dat is het soort ironie waar je bijna respect voor krijgt.
Medisch is het in deze fantasie allemaal keurig. Cultureel wordt het spannend. Vergaderingen worden draaglijker. Mensen luisteren echt. LinkedIn krijgt een vriendelijkheidsprobleem. Commentsecties sterven uit door een gebrek aan woede. En ergens, heel diep, knaagt een ongemakkelijke vraag:
“Als iets besmettelijk is en je functioneert er beter door dan door koffie… bestrijd je het dan nog? Of ga je het reguleren, doseren en belasten?”
In dat universum eindigt de oorlog tegen de verkoudheid niet met een overwinning, maar met een compromis: we maakten van een hinderlijke vijand een prettige symbiose.
Zulks viel mijn koortsachtige hoofd binnen, terwijl ik het snot tegen het plafond nieste.
[/koorstdroom]
Linux-dude: ‘zal ik anders even een commando in de terminal gooien zodat jullie een ‘hacker’ foto kunnen maken?’
PR-medewerker: ‘ja, top!’
Linux-dude: ‘hoe ken jij dat?’
Dit is VEO: Verzin een Onderschrift. Wij plaatsen een foto, jij duidt die met een passend onderschrift. Het onderschrift met de meeste plusjes komt in aanmerking om door Mr. Berend tot winnaar te worden aangewezen.
Hopla! Beter slecht bedacht dan goed verzonnen. Ja toch? Nou dan. Verzin dan toch!

Het Culinair Fascisme van de Brabander
Er bestaat zelfs een ‘Genootschap’ —waarschijnlijk een clubje verveelde Boomers in corduroy broeken— dat doet alsof er een universele standaard voor dit deegmonster bestaat. Ze hanteren regels alsof het een peperdure Franse Grand Cru betreft, terwijl het resultaat bij iedere bakker even spannend is als een grijze stoeptegel. Heb je er één gezien, dan heb je ze allemaal gezien: een eenheidsworst voor een eenheidsworst.
De Grote Worstenbrood-Mashup
In die poel van stilstaand water is de firma Lekker Brabant opgestaan met een nieuw dieptepunt: Worstenbroodchips. Innovatie in Brabant betekent blijkbaar dat je twee dingen die prima zijn, samenvoegt tot iets dat godgeklaagd is. Omdat uw razende reporter de zelfbeheersing heeft van een kleuter in een snoepwinkel, toog ik naar de grootgrutter voor een empirisch onderzoek naar deze culinaire dwaling.
De Veganistische Paradox
Bij de ingrediëntenlijst begon de verwarring: het spul is vegan. Nu ben ik dat zelf ook —bespaar me de grappen, ik weet het— maar ‘worstsmaak’ claimen zonder dat er een dood dier aan te pas is gekomen, is als een pornofilm kijken voor het plot: je weet dat je belazerd wordt.
Bij het openscheuren van de zak werd het pas echt grimmig:
De Look: De chips zagen eruit alsof ze een week in de as van een gecremeerde hamster hadden liggen rollen.
De Geur: Een penetrante, chemische rooklucht. Alsof de bakker niet alleen zijn wekker was vergeten, maar de hele bakkerij gecontroleerd had laten affakkelen voor het verzekeringsgeld.
De Carla-Ervaring
De eerste hap was een traumatische flashback. Ik moest onmiddellijk denken aan Carla, een jeugdzonde uit mijn pubertijd. Carla was een schat van een meid, maar ze kettingrookte zware shag alsof haar leven ervan afhing. Deze chips proeven exact zoals mijn eerste tongzoen met haar: alsof je een overvolle asbak uitlikt terwijl iemand een natte krant in je nek uitwringt.
Het Bittere Einde
De rest van de zak was een martelgang waar ze in Alligator Alcatraz nog wat van kunnen leren. De ranzige nasmaak bleef plakken als een SOA in een studentenhuis. Uiteindelijk is het restant in de kliko gemieterd, waar het waarschijnlijk de lokale rattenpopulatie heeft uitgeroeid.
De nacht die volgde was een koortsdroom van maagkrampen en spijt. Tegen de ochtend was het probleem afgedaald naar mijn darmen, alwaar de ‘Brabantse Identiteit’ zich met de kracht van een hogedrukspuit een weg naar buiten baande. De details bespaar ik u, maar laten we zeggen dat ik die ochtend meer heb gezien van de wc-pot dan van de Brabantse gezelligheid.
6 pronouns in 1 bed, dat is altijd pret!

Dit is VEO: Verzin een Onderschrift. Wij plaatsen een foto, jij duidt die met een passend onderschrift. Het onderschrift met de meeste plusjes komt in aanmerking om door Mr. Berend tot winnaar te worden aangewezen.
Hopla! Beter slecht bedacht dan goed verzonnen. Ja toch? Nou dan. Verzin dan toch!

Eerste Hulp Bij Omgevallen

Dit is VEO: Verzin een Onderschrift. Wij plaatsen een foto, jij duidt die met een passend onderschrift. Het onderschrift met de meeste plusjes komt in aanmerking om door Mr. Berend tot winnaar te worden aangewezen.
Hopla! Beter slecht bedacht dan goed verzonnen. Ja toch? Nou dan. Verzin dan toch!

Dat in de eeuw daarna hier en daar een nietsvermoedende, noestwerkende boer het loodje legde als hij ongelukkigerwijs een Motormörser of Stokes mortier tot ontploffing ploegde, werd gezien als collateral damage. Beetje opletten dus, en als je iets vindt even het bevoegd gezag bellen – dan sturen ze een mannetje om de yperiet en fosfor lekkende roestunits veilig op te ruimen.
Maar wie vermoed dat er ergens in Frankrijk ooit een mens geboren werd, tot volle wasdom kwam, om zijn leven te wijden aan het in den reedt steken van een niet ontplofte bruinbonkige WO I granaat van ruim een eeuw oud? Natuurlijk is het genieten geblazen, tot de granaat naar binnen floept, de sphincter zich hermetisch sluit en slechts een uitermate voorzichtige gang naar de SEH rest om je mijn te laten vegen. Enfin, leest u zelf, en verwonder u slechts:
Patiënt met anaal ingebrachte WO I-granaat zorgt voor paniek in Frans ziekenhuis | Opmerkelijk | NU.nl
(red.) NB: nupuntennel-stagiar plaatst een foto van een 500 ponder (bom) en vermeldt dan toch maar even: “De hoofdafbeelding bij dit artikel is bedoeld ter illustratie en betreft niet de granaat in kwestie.”
Maar ze had nog steeds twee bruine ogen.

Dit is VEO: Verzin een Onderschrift. Wij plaatsen een foto, jij duidt die met een passend onderschrift. Het onderschrift met de meeste plusjes komt in aanmerking om door Mr. Berend tot winnaar te worden aangewezen.
Hopla! Beter slecht bedacht dan goed verzonnen. Ja toch? Nou dan. Verzin dan toch!

Fast forward naar nu: putjesschepper blijkt geen eindstation, maar een carrièrepad richting internetonsterfelijkheid. Maak kennis met Bruce, de Steve Irwin van de rioolbuis. Met het enthousiasme van een labrador op espresso sleurt hij miljoenen kijkers mee langs verstopte afvoeren, vastgelopen leidingen en ander poëtisch goor erfgoed van de mensheid. Alles moet weer stromen. Altijd.
Of Bruce een milde vorm van ADHD heeft laten we in het midden. Dat hij functioneert op pure chaosenergie staat buiten kijf.
Henk had een zweetlul

De foto hing al voordat hij de zaal betrad. Dat wist hij zeker. Hij herkende de scheve glimlach, de lichte onscherpte. Het moment waarop hij dacht dat dit onschuldig was. Dat het een spel was. De Reetisti noemden het een beproeving.
Het TL-licht zoemde boven zijn hoofd, als een insect dat niet wilde landen. De lucht was dik, stroperig, alsof ademhalen iets was wat eerst goedgekeurd moest worden. Langs de muren hingen foto’s in eindeloze rijen. Elk met een onderschrift. Geen twee hetzelfde. Sommige geestig. Sommige wreed. Sommige zo kort dat ze pijn deden.
“Geef stem aan je onderschrift,” klonk de luidspreker. Kalm. Onverbiddelijk. Hij wist wat hij moest doen. Hij hád iets bedacht. Een zin. Een paar woorden maar. Ze lagen klaar, scherp en logisch, ergens achter zijn tanden. Maar toen hij zijn mond opende, gebeurde er niets.
Geen geluid.
Geen adem.
De angst greep hem bij de keel met koude vingers. Zijn tong voelde vreemd, log, alsof die niet meer bij hem hoorde. Zijn hart sloeg te hard, te snel, en elke klap duwde de woorden verder weg. De klok begon te lopen.
Tik.
Tik.
De foto’s om hem heen veranderden. Ogen volgden hem. Lippen bewogen synchroon, alsof ze samen een zin vormden die hij niet mocht horen. Het papier scheurde open bij sommige lijsten, alsof de foto’s probeerden te ontsnappen of hem naar binnen te trekken.
“Geen onderschrift uitgesproken,” meldde de stem. Nog steeds zonder emotie. Hij probeerde te schreeuwen dat hij het wíst. Dat hij de woorden had. Dat angst hetzelfde was als geweld. Maar zijn stem was verdwenen, opgelost in de ruimte tussen hartslag en paniek. De vloer werd week. Warm. Zijn voeten zakten erin weg alsof hij in nat vlees stapte. Handen grepen hem vast. Niet ruw. Routineus. Toen hij volledig verdween, werd de zaal weer stil.
Een nieuwe foto verscheen aan de muur. Zijn foto. Nu scherp. Zijn ogen wijd open, mond half geopend in een woord dat nooit kwam. Onder de foto bleef het onderschrift leeg. Dat was voldoende. Niet iedereen verdient een plaats in de Eeuwige Eregalerij der Reetisti.
Sommigen blijven voor altijd onuitgesproken.
