Onze fascist thuis was kapot, dus moesten we een nieuwe. Geld werd geteld, wensen geïnventariseerd en vervolgens sloegen we aan het shoppen.
Overigens heet het ding officieel ‘conservatieve politicus van de rechterflank’, maar wanneer we ergens mee leven zoals we doen, verdienen die dingen een bijnaam. Het spaart tijd in het huishouden. “Hé fascist, gooi het vuil buiten.” “Hé fascist, maak alles zuiver.” “Hé fascist, geef ons een drogreden zodat we niet met onze eigen ontoereikendheid hoeven af te rekenen.”
Maar shoppen dus. Oef! De keuze was reuze toegenomen. Het aanbod schier oneindig, mijn Reet, het aanbod. In de vorige eeuw, toen liberalisme nog iets betekende, koos je uit twee modellen. Twee! Nu strekt het schap zich uit als een oneindig gangpad in een hypermall. Neoliberalisme heeft ons dit gegeven: keuze als illusie van vrijheid. We liepen langs de vakken als toeristen in Boijmans, zonder eigenlijk iets te begrijpen wat we zagen.
Ah, de goede oude VVD. Die hadden we al eens gehad. Maar het 2026-exemplaar rook niet meer naar sigaren en bitterballen. Het klonk nu als een hysterische Barbie op helium en bleek ‘made in Turkey’. De sticker zei “Meer rechts met minder zetels.” Een merkwaardige marketing-aanpak. Alsof afname een feature is. Toch maar niet.
JA21, dat was een van de opkomende merken. Maar was het ook echt nieuw? Toen we aan de stickers gingen pulken vonden we eronder etiketten van FvD, Leefbaar, EénNL, LPF en CDA. Palimpsest-fascisme. Zure wijn in nieuwe zakken, of eigenlijk dezelfde zakken met een nieuw etiket. Nice try, zeiden we, trap niet in die leuke bril.
Dan BBB. We hadden geen idee waar het voor st(r)ond. Maar het leek een dikke deal: gratis 14 liter glyfosaat, een kuub drijfmest en een EU-cashback. Actieaanbod! Ons rechts-georiënteerde hart ging sneller kloppen. Maar wacht, onze kinderen moeten nog ergens ademen. Gif, agro-terreur, dierenleed, dat kon de toekomst niet verdragen. Méh, next!
De PVV dan? Tot voor kort het best lopende model. “Ik heb ‘m zelf ook,” zei de verkoper met gelstekels en gehuld in en Gaastra-trui. Dit model had geen AI, een must in 2026, maar wel AZC, een ander soort algoritme, namelijk het algoritme van angst. De 2025-variant, met de naam Faber, was even in trek, maar bleek te veel defecten te hebben en werd daarom voortijdig uit de handel gehaald. Product-lifecycle management in zijn puurste vorm.
Het werd er allemaal niet makkelijker op. Ah kijk, de SGP, die ging al een tijd mee. Maar helaas niet met de tijd, geen leuk modern gers desingetje en nog altijd niet werkzaam op zondag. Bovendien hadden ons voorgenomen om nu eens een vrouwelijk model te nemen. Helaas wil de SGP daar nog steeds niet aan.
Wel een vrouw bij FvD, een vers en strak ontwerp zelfs, totdat het gaat praten. Makkelijker te bedienen dan het vorige, wispelturige exemplaar. “Geen Uil van Minerva meer?” vroegen we hoopvol. “Nee, maar wel een gratis cursus Russisch om Kremlin-subsidies aan te vragen,” zei de verkoper. Praktisch, eigenlijk. De Donbass is immers slechts het begin. We dachten erover na, heel even maar.
Bij de clearance-afdeling zagen we vage kopieën. Lol, wat is dit voor een knock off? De zeven exemplaren waren duidelijk PVV-kopieën maar dan als OEM modellen zonder merknaam. Vage troep, waarom dan niet het origineel? Deze restpartij is weliswaar goedkoper maar heeft geen stempel van de AIVD.
We liepen met lege handen naar huis. Het waren allemaal variaties op hetzelfde thema. Allemaal producten van dezelfde fabrieken, dezelfde machtsstructuren, dezelfde onwil om werkelijk iets te veranderen.
Misschien online bestellen dan? Er schijnen interessante modellen uit Oost-Duitsland te zijn. Hongaarse merken ook, of, riskant idee, van die Israëlische topproducten. 😬
Bij de uitgang zagen we in de 5 euro bak nog een afgeprijsde BVNL-fascist liggen. De verpakking was duidelijk alleen paar keer open geweest. Niemand wilde die hebben. We snapten waarom.
