Erg he die man met neppe bomgordel bij de Parijse politie
In Libië zijn bij een aanslag met een bomvrachtwagen tientallen doden gevallen. De truck die geladen was met explosieven reed vanochtend in op een politieschool in Zlitan, in het noordwesten van Libië. Op het moment van de aanslag waren honderden agenten in opleiding op school aanwezig. De aanslag is nog niet opgeëist
Bomvrachtwagen maakt tientallen slachtoffers in Libische politieschool.
1 2 3 4, Yamaha R1M van Papier
Vandaag weet je het zeker, het gaat nooit meer ophouden met regenen. De BBQ, rc-drone, motorfiets en ander mannenspeelgoed staan in koude garagehoeken stof te vangen.
Met dit weer kan je eigenlijk maar 3 dingen doen: jezelf klem zuipen, manuele eiwitonttrekking met behulp van erotica of… lekker knippen en plakken.
De Yamaha R1M is een fijne motorsikkel in beperkte oplage. Voor €25.999,- kan ie van jou zijn, maar koop er gelijk een circuit bij want op de openbare weg heeft dit ding niks te zoeken. Yamaha weet dat en heeft daarom een papieren versie beschikbaar gesteld. Wel even zelf in elkaar zetten. Buiten is het kutweer, binnen wordt lijm gesnoven.
Hoe twitter een leven redde
Twitter kondigt aan dat ze voortaan anders omgaan met ‘misbruik’ op het internet. Onderdeel daarvan is een pro-actieve houding waarbij twitter mensen die suicidaal tweeten actief gaat benaderen en gaat aangeven dat Twitter zich zorgen om hen maakt (en verder contactgegevens van hulpverleners ter beschikking heeft en die zorgen namens andere gebruikers uitschrijft). Wat minder bekend is, is dat Twitter deze service voor openbaarmaking van dit plan op een selecte groep gebruikers heeft getest. Hier leest u het kerstverhaal van één van de gebruikers die de nieuwe richtlijnen van Twitter als eerste mocht ontdekken.
Het is 27 december. Nog wat onwennig open ik mijn ogen en wordt verblind door het daglicht dat alweer stralend mijn slaapkamer binnen stroomt – zoals gewoonlijk ben ik vergeten het gordijn dicht te doen en wordt daarvoor nu gestraft door, veel eerder dan mijn lichaam daar klaar voor is, een halfgeslaagde poging wakker te worden. Ik draai mijn rug naar het raam toe en zie een onverwachte bezoeker in bed: de tekkel van mijn schoonmoeder met een lege fles whisky in z’n poten. Hoewel het me misschien zou moeten verbazen dat die hond er ligt, hoop ik toch voornamelijk dat het leeg zijn van die fles whisky niet zijn werk is. Zonde van de whisky.
Terwijl mijn telefoon aan het mekkeren is dat er nog maar 14% batterijlading over is, open ik twitter. Een steek van pijn gaat door m’n hoofd. De telefoon bliept nog een keer als teken dat het nu toch echt tijd wordt om aan de lader gelegd te worden. Ik leg m’n telefoon naast de fles whisky en zoek naar een laadkabel. Terwijl mijn ogen weer dichtvallen plug ik nog gauw de laadkabel in, en ik zak weg in een droom waarin het traditionele drama van tweede kerstdag weer aan mij voorbijtrekt.
Het diner met de inlaws was mild dit jaar. Hoewel de nieuwe stiefschoonmoeder, 20 jaar jonger dan schoonpa want hij is opnieuw getrouwd, het niet voor elkaar had gekregen de varkenshaas te verbranden was het op de een of andere manier gelukt om alleen Heineken in huis te halen. Het kerstdiner moesten we dus nuchter doorbrengen, leek het. Nouja, elk nadeel heb z’n voordeel want als hij nuchter blijft betekent het wel dat schoonpa niet in een dronken bui gaat “bekennen” hoe hij 15 jaar geleden vriendinlief dwong hem oraal te bevredigen. Dat verhaal kennen we nou wel, hij moet nodig eens wat nieuws gaan verzinnen, en dan bij voorkeur iets wat niet waar gebeurd is zodat we er allemaal om kunnen lachen.
Bij het uitpakken van de cadeautjes herinnerde ik me in ene dat ik hem een fles whisky had gegeven. De whisky viel in de smaak en dus werd het dessert – de nieuwe schoonmoeder had zich er vanaf gemaakt met een Mona-toetje omdat ze serieus dacht dat we daar blij van zouden worden – in een klap door het gesloten raam gekeild en de fles open getrokken. Zelf kreeg ik ook een leuk flesje, maar die besloot ik voor onderweg te bewaren. Ik was tenslotte de Bob. Terwijl schoonpa en ik ons met de whisky op zijn favoriete onderwerp – het allochtonenprobleem, noemde hij het dit jaar – focusten en hij een behoorlijk creatieve selectie aan oplossingen de revue liet passeren verdwenen vriendin en de nieuwe schoonmoeder naar een ander deel van het huis. Sommige dingen moet je niet willen weten, en toen vriendinlief dus met een kalme uitstraling en haar kleren en haren doordrenkt in het bloed terugkwam stelden wij geen vragen maar gaf ik haar een gepassioneerde tongzoen. Onmiddelijk rukte ze mij de kleren van het lijf. Terwijl ik mij, het was pas de 7e whisky, afvroeg of dat nou wel zo verstandig was waar schoonpa bij zat verdween ze ermee naar de wasmachine met de opmerking dat je bloed niet te lang in de kleren moet laten zitten. Anders gaat het roesten.
Weer open ik mijn ogen en zie de tekkel liggen. Nou is dat beest een ruwharige tekkel, maar zo funky hoort het kapsel niet te zijn. Ik pak mijn telefoon en wil twitter openen, maar krijg de melding dat er nog 13% telefoonlading is en dus schakelt dat ding zichzelf nu uit. Een scherpere inspectie wijst uit dat ik de telefoon toch niet ingeplugd heb en verklaart eveneens het nieuwe kapsel van dat stuk – inmiddels goed geroosterde – barbecuevlees op pootjes. Ik start dan maar mijn computer op en terwijl ik daarop wacht en zoek naar een alternatiefe lader voor de telefoon vraag ik mij af waarom vriendinlief eigenlijk niet naast me lag. Langzaam begint me te dagen wat er gebeurde nadat schoonpa het hoofd van de nieuwe, inmiddels afgeschreven, schoonmoeder van een hoofddoek had voorzien. “Het is niet erg, Leentje.” Vriendinlief heet Jelena, maar dat is volgens schoonpa niet Hollands genoeg. “Ik was haar toch al een beetje zat. Volgend jaar een nieuwe.” En terwijl hij het hoofd op een staak in de voortuin plant, geeft Jelena mij hints dat ze het wel een beetje gehad heeft en naar huis wil.
Als Jelena naar huis wilt, dan gaan we naar huis. Ze staat al klaar met de autosleutel en op weg naar de auto haal ik de kleine, doch enigszins pijnlijk aangedraaide, bankschroef van mijn balzak af – Jelena’s hints zijn alles behalve subtiel – en parkeer die op de nog altijd draaiende wasmachine. Ik pak de autosleutel aan en stap achter het stuur terwijl ik de gekregen fles whisky ontkurk en in de bekerhouder zet. De rest is wat vaagjes, en het beeld van de eindelijk opgestartte computer leidt mij even af van mijn melancholieke gemijmer. De browser opent en ik kan eindelijk een tweet posten.
“Stront op m’n telefoonlader. Heb ik weer. Reservelader kwijt. #ookdatnog”
Onmiddelijk grapt 1 van mijn 50 volgers dat dit verhaal een luchtje heeft. Ik geef de tweet een hartje. Geen retweet, zo grappig was het nou ook weer niet. Een steek van pijn gaat door m’n hoofd en ik voel nattigheid. De volger probeert zijn luchtjesgrap nog te toppen met een plaatje van een luchtverfrisser vergezeld door 14 emoji’s die huilen van het lachen en dat doet me eraan denken dat ik een bekende aandrang voel. Ik doe de bril omhoog en terwijl ik op de remsporen richt zie ik een druppel bloed het water in vallen. Ik kijk in de spiegel en zie een varieté aan verwondingen mijn gezicht boeiender maken dan het hoort te zijn. Hoewel ik mezelf graag in de spiegel bewonder, dwalen mijn gedachten nu af naar de nachtelijke rit naar huis.
De fles was half-leeg, die had ik gedeeld met Jelena. Ze had inmiddels haar gordel en een significant deel van haar bloedbevlekte kleding – die blijkbaar niet kon roesten – losgedaan. Enigszins afleidend was haar hand tussen mijn benen. Doordat ik niet zat op te letten dreigde ik de afslag naar onze wijk te missen – vriendinlief draaide mijn balzak om om me daarop te attenderen en met een snelle manoevre wist ik de afslag nog net te halen, alsmede een knal tegen de achterbumper van een vrachtwagen die niet meer kon remmen of anticiperen op dit staaltje coureurswerk. Jelena gilde en trok haar hand terug – helaas zonder eerst mijn kroonjuwelen los te laten, waardoor een onfortuinlijke en onvrijwillige ruk aan het stuur ons de berm instuurde. Daarna werd het zwart…
“Geen idee hoe ik thuisgekomen ben, maar het goede nieuws is dat de schoonfamilie dat ook niet heeft. #positweet”
De bel gaat. Zo’n huis-aan-huis bezorger die geld wil. Moet-ie bij degene zijn die hem betaalt om die surpisevulling door de brievenbus te douwen. Ik negeer de bel en zie plots een USB-kabel liggen waar ik m’n telefoon mee aan de PC kan hangen.
“Zou valium met een betaald plastic zakje een goede uitweg zijn? #durftevragen #huisaanhuisbezorgers”
De volger van de luchtjestweet drukt op het hartje. Geen retweet. Zo grappig was het nou ook weer niet. Op de lokale nieuwssite staan foto’s van onze auto. Die ziet er behoorlijk gehavend uit. We moeten wel 3 keer over de kop gegaan zijn. Dat beangstigt me. Ik had wel dood kunnen zijn! En Jelena.. langzaam dringt het tot me door dat die nog in de auto zat toen ik naar huis strompelde. In de berichten lees ik dat de bestuurder van het voertuig vermist is na een dodelijk ongeluk. Kut.
De realiteit wil niet echt dagen. Ik zit voor me uit te staren terwijl ik probeer te begrijpen wat er vannacht gebeurd is. Kut. Ik ben haar kwijt en het is nog m’n eigen schuld ook. In een moment van helderheid pak ik de lege fles whisky en probeer er nog een bodempje uit te krijgen. De tekkel ligt nog steeds zonder te bewegen op bed. Waar dat beest vandaan komt is me een raadsel. Maakt niet uit. Is van later zorg. Jelena is niet meer en ik heb geen eigen inkomen. Gek, hoe dat soort gedachtes in je opspelen terwijl de realiteit van je gevoelens nog niet in het rationele deel van je brein terecht is gekomen. Dat ik door de politie gezocht wordt komt niet in me op – tot het dat na een uur wel doet.
Paniek is een raar beestje. Als je het moet omschrijven: je rationele verstand wordt uitgeschakeld, maar het voelt meer als een soort oerdrang om te vluchten. Voor gevaar, waarschijnlijk, alleen is er geen vuur of aanvaller om van weg te rennen. Dus waar ren je dan heen? Ik nam nog de tijd om een spijkerbroek en een overhemd met gaten aan te trekken. Het overhemd zit uiteindelijk scheef, want met trillende handen een overhemd vast doen is zo makkelijk nog niet. Mijn telefoon plug ik uit en neem ik mee. Ik loop. En loop. En loop. En loop. Uiteindelijk kalmeer ik wat en hoewel mijn handen nog steeds trillen begin ik weer wat rationeler na te denken. Ik zoek een uitweg. Ik vind de slechtste. Terwijl ik al bij de spoorbrugleuning sta, pak ik mijn telefoon om een selfmoordie te maken. Wacht. Ik heb een mention. Een reactie op de huis aan huis-grap.
“@twitter: Onze gebruikers maken zich zorgen om je! Kijk op deze link voor adequate hulpverlening bij jou in de buurt.”
Een link?! Ze geloven dat ik op het punt sta mezelf van kant te maken en wat ze me sturen is een link?! Doe dan niets! Wacht, ik zal ze!
“@twitter Ik heb geen link nodig maar het adres van deze webcare-afdeling. Brandhout moet je aansteken, toch?”
Terwijl ik de tweet verstuur stoppen er twee auto’s op de brug. Ik heb er, omdat ik maniakaal om m’n eigen tweet aan het lachen ben, geen erg in. Even later lig ik op de grond, mijn handen geboeid op de rug.
Mijn laatste tweet was brandhout. Toen ik laatst onder begeleiding even op internet mocht, zag ik dat mijn account geblokkeerd was. Het gaat nu beter met me. De arts zegt dat de behandeling vordert, maar als ik vraag wanneer ik weg mag verschijnt er een weemoedige glimlach op zijn gezicht. Het mysterie van de tekkel is nooit opgelost.
Bakken met Bitch
Shepherd’s Pie, best binnen te houden. Maar hoe maak je het?
Verwarm de oven voor op 200 °C. Snij de ui en wortel in stukjes. Verwarm de olie in een grote braadpan en voeg de ui en wortel toe …
Hosternokke, ik val nu in slaap! Is er geen fijne instructie-video waarin een lief megje geduldig en zoetgevooisd je mee aan het handje neemt? Jawel!
Sean Norvet
Met thema’s als zelfkant, consumptiemaatschappij, welvaartsuitspattingen, white trash, een stoma-ontlokkende hoeveelheid dierlijke proteinen, Sriracha, en de lelijkheid van het dagelijkse bestaan…
… denk je al snel aan een doordeweekse lunch in de retebunker. Klopt. Daarom hebben we daar momenteel ook een expositie van Sean Norvet. Want die olieverft zo’n beetje al die thematiek bij elkaar in cartooneske hilarische schilderijen.
Woningcorporatie slopen? Lalala geld.
Een met belastinggeld opgebouwd bedrijf naar de tyfus helpen is tegenwoordig helemaal niet meer zo duur, qua financieel economische balansgelden. Want Vestia heeft met de topman Erik Staal en diens slapende oogtoeknijpers een schikking getroffen voor een totaal van 4,8 miljoen euro.
Onderdeel van de deal is dat niemand aansprakelijk wordt gesteld. Want de megasalarissen die topmannen van dit soort ondernemingen krijgen zijn voor hun kunde integriteit loyaliteit vaardigheid kennis netwerk en niet zodat als de maatschappij gedupeerd wordt door een ingewikkeld, maar vooral verloren, spelletje russische roullete er ook daadwerkelijk iemand verantwoordelijk is.
Al met al mogen we blij zijn als Erik Staal onder de streep zijn gouden handdruk (3.500.000 EYPO) nu in moet leveren.. wacht, wat? 1 MILJOEN? Dus onder de streep blijft er 2,5 miljoen over, als dank voor het naar de tyfus helpen van Vestia, dat naast financieel nu dus ook gewoon moreel totaalkapotfailliet is. De vestiavoorlichter heeft daarbij nog het lef om het te hebben over een “hoog bedrag” ook. Alsof ze hem niet in eerste instantie voor 2 miljard aansprakelijk hadden gesteld! Het “kost” Staal nu 0,05 procent daarvan en dan is hij van alles af. Behalve dan van die 2,5 miljoen die er van zijn gouden handdruk over blijft. Vergeleken met gasten als Erik Staal was Judas gewoon een ambitieloze prutser, Boss Tweed een kansloze faalhaas en paus Alexander VI een leuk stukje inspiratie naar de mensen toe. Maar, haha, als paus zit je vast aan die baan. Erik weet wel beter!
Links naast de deur van onze bunker staan 14 hooivorken gereed. U weet wat te doen.
Heater Jet RC Plane
Samm Sheperd bouwt graag modelvliegtuigjes. En als het even kan liefst zo licht en vooral zo goedkoop mogelijk.
Zo heeft Samm voor zijn laatste creatie een oude heteluchtkachel uit elkaar geschroefd om de fan van het kacheltje te gebruiken als een soort turbo-jet aandrijving voor een modelvliegtuigje:
So I made a centrifugal fan.. And then built an airplane around it. Under that high pitch whine is a sexy JET noise of air.
En dat werkt opmerkelijk goed, zoals je in onderstaande video kunt zien. (gaat oude heteluchtkachel zoeken)
All we are saying is give war a chance…
Xavier Everaert, columnist, politiek Secretaris van de Jong Libertairen in België en niet vies van een relletje hier en daar, ziet wel wat een een stukje derde wereldoorlog naar demense toe.
Zijn column op beurs.com begint best heel aardig, maar ontaard redelijk vlot in een soort verheerlijking van een derde wereldoorlog, waarin hij voor de zekerheid toch maar even de nadelen opsomt. Maar vooral de voordelen krijgen ruim baan bij Xavier:
Stel je een wereld voor zonder Saoedi-Arabië en zonder Iran. Dan kunnen de Westerse mogendheden complexloos opnieuw beginnen met de verdeling van de regio onder elkaar, zonder rekening te moeten houden met de evolutionaire anomalieën die die gebieden bevolken
Wut What? Ja, want daar hebben we in het verleden ook zulke goede ervaringen mee. Maar Xavier gaat verder:
Stel je voor dat we een vrijgeleide hebben om de macht van Turkije te breken, en het land opnieuw kunnen verdelen onder Grieken, Armeniërs en Koerden. Ook al zal een seculiere Koerdische staat op termijn ook de wapens opnemen tegen het Westen, zij zullen nooit zo gevaarlijk worden en zo’n politiek-economische leverage genereren als de Saoedi’s
Okay… Om vervolgens te eindigen met:
Stel je voor dat zo’n conflict vrede kan scheppen tussen twee objectieve bondgenoten: de VS en Rusland. De moslims als de nazi’s van ons tijdsgewricht.
Damn. Het wordt steeds gezelliger. In Duitsland is de politie zelfs al begonnen met “Sie haben es geschafft” te roepen (WTF @ Keulen!). Goed, het lijkt dus een kwestie van tijd te zijn voor de derde wereldoorlog uitbreekt. Maar ho, wacht! Allemaal leuk en aardig, zo’n oorlog, maar het moet natuurlijk niet te veel geld gaan kosten:
U.S. and Saudi officials are continuing to work on a $1.29-billion sale of U.S. precision munitions approved in November, according to military and industry sources. The deal, which seeks in part to replenish bombs and missiles used in the Saudi battle against Iranian-backed Houthi rebels in Yemen, should be finalized in coming months.
Stop met fappen!
Waar wij u er eerder op adviseerde vooral te gaan fappen, willen wij u er nu op attenderen dat u de polsbeweging beter kunt laten voor wat het is.
Al sinds mensenheugenis trekt de man zich rechts, dan al niet links een cubitaal tunnel syndroom op rotstekeningen en later ook bewegende beelden van Claudia de Breij. Maar dat is nu niet meer nodig dankzij de…(echo aanzet) DEEEEPPP SUURIIDDDEE. Met de Deep Slide fapt u zich in 1 ruk van uw spanningen af en voelt u gelijk de behoefte om u op uw zij te rollen en te gaan slapen. Deze te gekke Japanse uitvinding is dan ook revolutionair te noemen! Alsof een schoolmeisje uw aanwijsstok schoonmaakt. Zo voelt de ..(echo weer aanzet) DEEEEPPP SUURIIDDDEE. (koopieraight FlepzorBV) NSFW!
De Yeehawd van Y’all Qaeda
Stel, iemand wordt veroordeeld voor een misdrijf waarbij hij het leven van mens en dier in gevaar heeft gebracht. Je bent het daar niet mee eens. Sterker: je denkt dat het een complot is tussen de rechters en de overheid omdat de veroordeelde weigert land te verkopen. Niet dat de veroordeelde het niet gedaan heeft, maar je bent het er ook niet mee eens dat dat een misdrijf is maar gewoon ziekelijke overheidsbemoeienis.
In Nederland maak je dan een Nujij-account, maar in de Verenigde Staten van Aldiewettenzijnookmaareenmening ga je dan demonstreren. En, omdat het misdrijf in dit geval brandstichting (met als gevolg brand op honderden hectaren overheidsland) is doe je dat in het stadje Burns. Alsof Seth Gaaikema persoonlijk de demonstratie georganiseerd heeft. Omdat dat niet onmiddelijk op een yeehaa van de overheid kan rekenen, ga je natuurlijk na de demonstratie niet naar huis maar bezet je met 100 gewapende man een overheidsgebouw. Just like Daddy taught you.
“We are not terrorists,” Bundy said. “We are concerned citizens and realize we have to act if we want to pass along anything to our children.”
Niet dat de veroordeelden het met je eens zijn – die willen er namelijk niets mee te maken hebben. Niet dat er iemand weet wat je precies met de bezetting wilt bereiken (want duidelijke eisen stellen zit niet in het Havo-profiel Nationalisme & Schietgevaarlijk). Niet dat het zelfs maar zo is dat de veroordeelden wel heel hard gestraft worden (nouja, misschien wel, maar dat krijg je als je als land zijnde zo nodig minimumstraffen moet hebben): ze hebben de laagst mogelijke straf gekregen.
Maargoed, in het land waar je dit absoluut niet moet proberen als je moslim of neger hebt, ben je dan geen terroristische organisatie maar een “militie”. En alsof de WTF in deze nog niet Muricaans genoeg is: de politie vond het aanwezig zijn bij de bezetting van een overheidsgebouw na 2 dagen ook wel welletjes.
As of early Monday morning, there was no police presence at the building. But the FBI said it is taking the lead on investigating the situation.
Uw donutgrappen en wat de eigenlijke neuk-comments kunt u hieronder kwijt alsmede pogingen om dit te framen als vaderlandslievendheid zonder tintje.
Een Privéjet, omdat het nodig is!
TV-dominees Kenneth Copeland (wtf!) en Jesse Duplantis hebben beide een privéjet. Niet omdat ze bulken van het geld door mensen op te lichten (want dat doen ze; bulken en oplichten), maar omdat het broodnodig is. Zeggen de heren uiteraard.
You couldn’t have done that on an airliner. Stand up and say “What’d you say, Lord? Okay? No? Yeah? And the guy sitting over there, saying, “What the hell does he think he’s doing?” You can’t do that! No…
Ja, logisch. Wanneer je tijdens een normale lijnvlucht opeens opstaat en naar god begint te schreeuwen, dan lijkt het mij niet meer dan logisch dat omstanders je naar de grond werken en je, zwaar gekneveld, in het toilet opsluiten. Weet je waarom? OMDAT JE ZWAAR GESTOORD BENT. OMDAT JE ERGENS EEN AFSLAG HEBT GEMIST EN OMDAT JE WAARSCHIJNLIJK OOK NOG ZUURSTOFGEBREK HEBT GEHAD TIJDENS JE GEBOORTE. Dus ja, dat kan je inderdaad niet doen tijdens een lijndienst.
De twee eerder genoemde heren vinden dat dus reden om een privévliegtuig te scoren, van ingezameld geld uiteraard, en lullen deze aanschaf op onderstaande manier goed. Daarbij, een lijndienst zit vol met demonen! Serieus! Dat zeggen de heren echt. Aan de andere kant: als je hier je zuurverdiende centen aan geeft, dan verdien je het gewoon om belazerd te worden.
Brazilië knalt het nieuwe jaar in!
Het leek de Braziliaanse luchtmacht een leuk idee om het parlement eens te verblijden met een nieuwjaarsgroet; Airforce Style…
Waar zouden we zijn zonder de trein? Op de plaats van bestemming!
Dus je hebt een NS-Business card omdat je veel met de trein reist. Maar wat blijkt: 1 op de 50 treinen komt niet aan op de plaats van bestemming. 1 op de 50! Kent u één automerk met een vergelijkbare pech-kans dat na een jaar nog auto’s verkopen kan? De NS kwam daar in 2015 wel mee weg. “Goedemiddag dames en heren, u bevindt zich thans in de intercity die met 98% zekerheid aankomt in Alkmaar.”
En als dat nog niet erg is, is er nog de Intercity Direct, deze nep-Fyra van oud materieel die van Amsterdam naar Brussel op en neer rijd. Wat blijkt? 1 op de 10 nep-Fyra’s haalt Breda niet eens! En dat kwam niet door een pechdag of extreem weer, want dit cijfer is het gemiddelde over heel 2015. Als je in een Intercity Direct zou stappen (wel even de extra toeslag af laten schrijven bij de toeslagzuil), heb je 10% kans dat je ergens in een weiland terecht komt en geen kant meer op kunt tot de NS bussen uit Ridderkerk of zo heeft laten komen. Dat is niet vergelijkbaar met een half uur vertraging door een file, dat betekent gewoon een halve dag missen, of een hele klant.
Je zou denken: Zo’n trein staat in zo’n spoor, op een traject waar geen enkele gelijkvloerse kruising of overweg in zit. Daar hebben wij althans heel veel belastinggeld in gestoken, dus we gaan er even van uit dat dat spoor er zo bij ligt. Dus van A naar B rijden is niet heel moeilijk. Je geeft zo’n kar als het ware een ferme schop en bij het volgende station rem je even. Wat kan er nou misgaan? Teveel, blijkbaar. Dus daar sta je dan te wachten met al je goede bedoelingen. Eindelijk komt er een oude tourbus aangedieseld, waar je dan naartoe moet klauteren, over het talud en door het hoge gras, de zuring en de brandnetels, in je mooie pak. Die bus rijdt langs je bestemming, maar je kunt er daar niet uit, want je moet langs een station om uit te checken met je NS-B-card.