Goedemorgen, het is Zaterdag en wat ons betreft is dat een mooi moment voor een stukje exprimenteel experimenteren naar demense toe. hebben jullie er zin in? Wij in ieder geval wel.
Het experiment van vandaag gaat als volgt: we gaan kijken of jullie helderziende gaven hebben. Nu hoor ik jullie gelijk al “Hahaha, die Reet! Zeker op zijn achterhoofd gevallen. Eerst 17 jaar lachen om new age kwakzalverij en nu vragen of wij helderziende gaven hebben“. En ik begrijp dat. We hebben hier op de Retecools immers zelf de voedingsbodem gekweekt voor deze manier van denken. En toch denk ik dat we deze keer dit experiment succesvol kunnen afsluiten.
Goed, het experiment dus. Het gaat als volgt: ik leg jullie een kwestie voor en sluit deze af met een vraag die uiteraard betrekking heeft op de kwestie. Duidelijk? Mooi, daar gaan we.
Het Noorse TV programma Folkeopplysningen (publieke opheldering) liep al jaren met het idee om iemand, die op sterven na dood was, een brief te laten schrijven, waarna deze brief in een kluis werd opgeborgen. De kluis in kwestie mocht pas geopend worden nadat de schrijver helaas al was overleden. Maar niet voordat er zich tientallen mediums over de inhoud van de brief hadden gebogen. De bedoeling was om te kijken of deze mediums werklijk kunnen helder zien wat de inhoud van de brief was. Deze oproep was overigens niet tegen dovemansoren gericht. Want vanuit de hele wereld meldden zich mediums die dachten te weten wat er in de brief stond. En dat komt mooi uit, want hoe meer resultaat, hoe beter en betrouwbaarder vooral de uitkomst van het experiment.
En nu komt onze eigen Retecool Experimentele Zaterdag: Kunnen jullie, zonder op de onderstaande link te klikken, voorspellen of er mediums waren die wisten wat er in de brief stond? Laat je heldere inzicht achter in de reacties en klik daarna op deze link om te kijken of je zo op deze Zaterdag kunt helder zien.
Voor Remco (links) was het zelfs met uiterste concentratie onmogelijk de ingewikkelde motoriek in gang te zetten die nodig was om alle vingers te buigen behalve de middelste.
Plop klokken met Ds. Ploppo want hij wint de VEO van vrijdag 6 oktober met bovenstaand onderschrift. Niet gewonnen? Faal! Probeer het nog eens met de onderstaande foto, verzin er een onderschrift bij, blaf die in de reacties en dan is het maar wachten of je geplutst wordt. Het onderschrift met de meeste plusjes maakt je winnaar. Deel die pret met een een duimpje in onze reet of anders door van je af te Twieten.
Hoi! Ik at onlangs negi-ramen en Vretecool vond het tof als ik daar wat over ging delen. Negi-ramen is een typisch Japans ramen-gerecht, dat bestaat uit bouillon, noedels, varkensvlees, bosuitjes en EEN FOKKING BAL VUUR!!
Japanse eetcultuur sijpelt in zoverre door het westen heen, dat zelfs een boerelullegat als Noordwijkerhout zijn eigen sushirestaurant heeft. Maar er zijn verschillen met wat we hier als typisch Japanse eetcultuur ervaren en wat men in Japan zelf doorgaans in zijn of haar mik schuift. Sushi is in het Japanse dagelijkse leven ongeveer net zo algemeen als de bitterbal in NL. Dat maakt sushi weliswaar onmiskenbaar Japans, maar zeg eens eerlijk: hoe vaak eet jij doorgaans bitterballen? En als je antwoord daarop “dagelijks!!” is, zou je daar dan niet eens mee kappen, jij pauper.
Japanse cuisine is kortom breder dan de all you can eat-vreetschuren die we hier kennen. Als je daar zelf nog niet achter was, dan benijd ik jou. Er ligt namelijk nog een hele wereld aan culinaire indrukken op je te wachten. Okonomiyaki, yakitori, curry ramen, het is allemaal awesome. Afhankelijk van hoe je in Japan je restaurant uitzoekt, kost uit eten gaan in Japan bovendien geen drol. Ik ga later vanavond een heerlijke bak gyoza en kara-age eten en ik ga daar ongeveer 750 yen voor kwijt zijn (pak hem beet iets meer dan 6 euro).
Fugu
Dat gezegd hebbende zijn sommige Japanse gerechten naar mijn mening overrated. Fugu bijvoorbeeld. Fugu is een ontieglijk giftige vissoort die uitsluitend door speciaal hiervoor gediplomeerde koks mag worden bereid, en zelfs dan vallen er jaarlijks nog wat slachtoffers. Eenmaal veilig bereid laat de smaak van fugu zich beschrijven als “mja, gewoon als vis, eigenlijk”. De enige unique selling point van fugu is zodoende niet meer dan dat je er mogelijk niet dood aan gaat.
Dus, Japanse gastronomie is breed en als je weet waar je moet zijn spotgoedkoop. Ik speculeer nu, maar volgens mij zorgt dat binnen het Japanse restaurantwezen voor een enorme concurrentiestrijd. Horeca-gelegenheden moeten zich onderscheiden. Zo ook de ramen-toko Menbakaichidai in Kyoto. Menbakaichidai specialiseert zich al ruim 30 jaar in negi-ramen, oftewel “fire-ramen”. Die titel dekt de lading vrij goed. Negi-ramen is een maaltijd op basis van noedels, bouillon en bosuitjes die wordt afgeblust met een friggin’ metershoge steekvlam.
Obey
Ik ben op huwelijksreis in Japan en mijn vrouw en ik horen net op het moment dat we in Kyoto zitten van het bestaan van Menbakaichidai. Komt dat even mooi uit. We besluiten in een vooravond naar het restaurant te gaan in de wetenschap dat er mogelijk een wachtrij voor ons staat. Het restaurant werkt namelijk niet met reserveringen. Bij de deur treffen we inderdaad een oproepsysteem met bonnetjes aan, maar we hebben geluk. Er zijn maar twee wachtenden voor ons. Ook vinden we een Engelstalig informatieblad, waarop vermeld staat dat er in 30 jaar tijd tot nu toe niemand is overleden aan negi-ramen. Ik vraag aan mijn voorganger of ik met mijn baard geen verhoogd risico loop. Zijn antwoord komt neer op iets als “ふざけんなよ、ばか！危なすぎるんだぞ！”, dus ik vermoed dat het wel snor zit.
Handig! In dit restaurant ga je in principe dus niet dood.
We worden vanuit de deur binnengeroepen door eigenaar Masamichi Miyazawa. Masamichi-san is een ontiegelijke badass. Uien moeten huilen als Masamichi-san ze snijdt. Masamichi-san poetst zijn tanden met grind en spoelt zijn mond met accuzuur. Masamichi-san is de hoogstpersoonlijke reden waarom Chuck Norris een carrière-switch heeft moeten maken van topkok naar filmster. Kortom, je fuckt niet met Masamichi-san en dat zullen we weten ook.
Masamichi leidt ons samen met een derde klant na ons naar onze plek aan de bar waar òf wij onze vuur-ramen gaan consumeren, òf de vuur-ramen dat met ons gaat doen. Graag willen we deze ervaring in een filmpje op onze telefoon vastleggen. Geen probleem voor Masamichi. Hij kent elk model mobiel telefoon ter wereld uit zijn hoofd, inclusief passwords. Hij pakt zodoende iedereen’s telefoon af en monteert ze op speciaal daarvoor opgestelde hangers.
Zoals gebruikelijk bij restaurants in Japan krijgen we een glas water en een handdoekje aangereikt. Ook krijgen we een papieren schort dat we om moeten doen. Papier is brandbaar. Ik krijg zometeen een vuurbal geserveerd. Ik realiseer me ter plekke dat ik eigenlijk net zo goed voor deze exercitie ben voorbereid als een Vindicat-feut voor een gesprek met een vertrouwenspersoon. En ik heb er zin in! Denk ik!
Veiligheid boven alles
Masamichi-san laat met verbeten gezicht in een stuk of tien verschillende talen de veiligheidsinstructies zien voor wat komen gaat. “Hou je handen op je rug en leun achterover”, staat er in perfect Nederlands. Hoe dan, ik heb helemaal geen leuning, noch houvast!? Desalniettemin worden de glaasjes water geëvacueerd en worden voor ons de kommen met ramen neergezet. Dan komt Masamichi-san aan met een lepel brandende olie. Ik zeg iets als “ok” en heb daar eigenlijk meteen spijt van. Hij giet het spul over mijn kom met ramen en godverdetyfus, wat een vlam! En ik leef nog! すごい！！
Ik breek opgelucht mijn eetstokjes los en proef van de ramen. Dan staat ineens Masamichi-san voor me.
Whut?
“ヌードル！アップ！”
Ik ben even bang dat ik een culinaire fauxpas heb begaan, maar ik snap niet direct hoe of wat.
“ヌードルアップ, BLANKE AARTSDEBIEL! IK PRAAT GODVERDOMME TOCH GEEN CHINEES!!”
Mijn vrouw die naast me zit snapt iets eerder dan ik wat de bedoeling is. Ze zegt me gauw met de eetstokjes een hap noedels hoog te houden. Ik doe dat en vervolgens maakt Masamichi-san met tevreden grijns een foto van ons. Daarna herhaalt hij dit protocol bij mijn vrouw en dan bij de persoon die na ons binnenkwam, die toevalligerwijs inderdaad een Chinese achtergrond heeft.
En nu lekker naar binnen ramen!
Negi-ramen!
En dan nu de hamvraag: hoe smaakt dat nou, vuur-ramen? Mja, gewoon als ramen eigenlijk. Het is een prima ramen, met beetgare noedels en een lekkere stevige bouillon. Er is helemaal niks mis mee, maar het is tegelijkertijd niet de beste ramen die wij tot nu toe op onze huwelijksreis hebben gehad. De grote hoeveelheid bosuitjes, die een cruciale rol spelen bij de steekvlam, geven een hartige indruk, maar verder is er vrij weinig dat de negi-ramen doet onderscheiden van meer conventionele ramen. Ook is de negi-ramen verder niet per se scherper qua smaak, zeker niet in vergelijking met een goede curry ramen.
Tot slot krijgen we van het personeel nog een persoonlijke reisgids van Masamichi-san mee, waarin hij zijn favoriete tempels van Kyoto aangeeft. Als we niet als de gesmeerde bliksem al die stukjes sereniteit opzoeken, zoekt hij uit waar ons huis woont en steekt hij persoonlijk ons bed in de fik.
Move over Chuck.
Tekst en foto’s door Peter Duivenvoorde. Behalve de headerfoto, die is door Lily Crossley-Baxter gemaakt onder CC.
Meer Vretecool? Dat kan. We hebben namelijk alle posts van Vretecool gebundeld onder een eigen url: www.vretecool.com. Hoe hard heerst dat dan! Daarnaast is er sinds kort ook een speciaal Vretecool-forum. Hier kan je suggesties achterlaten voor een volgende Vretecool-post, maar je kunt er uiteraard ook je eigen Vretecool-ervaring delen. Vretecool, de meetlat voor je maag.
Schapen blaffen, doden genezen, vliegen gebeurt ondergronds, trappen krabben krullen van de kat, leverworst nu ook met milt, politici zijn eerlijk, blondines vallen op Weirdoinventor, vulkanen zijn veilig, homeopathie helpt, bier is vies, tweede kerstdag valt dit jaar op het pinkster schrikkeluur, onmogelijk uit de Van Dale geschrapt, de NRA is voor een verbod op wapens!
Nou ja, voor een opzetstukje dat een semiautomatisch geweer volautomatisch maakt. Maar dan nog past het zeker in bovenstaand rijtje. Dit bizarre feit dat ongetwijfeld het einde der tijden inluidt (zie je wel!) komt na de recente schietpartij in Vegas waarbij tientallen doden en honderden gewonden vielen. Meerdere geweren die hierbij gebruikt werden waren uitgerust met zogenaamde bump stocks.
Bump stocks zijn aangepaste stocks, of “achterkanten” voor de technisch onderlegde lezers, die via veren verbonden zijn aan de rest van het geweer. Hierdoor wordt het geweer bij elk schot door de terugslag naar achter geduwd en weer terug naar voren geveerd. Bij dat naar voren veren komt de trekker tegen de vinger van de schutter aan, waardoor het geweer nog een keer pang doet. (Dat was de laatste technische term, beloofd.) Omdat een bump stock op zichzelf geen automatisch wapen is en het wapen waarop je hem installeert ook niet kunnen hiermee de background checks op automatische geweren ontlopen worden, waardoor het dus een stuk minder opvalt als je genoeg vuurkracht inslaat om Rambo 5 op te nemen en als toetje Zwitserland te veroveren. En nu zijn dus zelfs meerdere republikeinen en de NRA van mening dat wel voorzichtig onderzocht mag worden of het second amendment daar wel helemaal voor bedoeld was.
Of dat geruststellend is of bewijs dat de NRA geïnfiltreerd is door aliens van de NWO is een vraagstuk voor de volgende keer.
Nog een paar weken wachten en dan is het zo ver: Seizoen 2 van de absolute verrassing van vorig jaar, Stranger Things, staat dan op netflix. Voor wie deze serie nog niet heeft gezien: ga je schamen en ga daarna het eerste seizoen bingewatchen.
Maar goed, Seizoen 2 dus. Net voor het Halloweenweekend, op vrijdag 27 oktober, gaan de poorten naar de hel weer open en is het zonder onderbreking weer tijd voor negen aflevering retrosmullen (één aflevering meer dan vorig seizoen) met deze culthit van The Duffer Brothers.
En om alvast in de stemming te komen kun je nu voor je hipster iPhone of Android-device Stranger Things the Game downloaden. Helemaal extragratis en voor niets. Dus ook geen in-game aankopen om verder te komen of bepaalde levels te unlocken, maar gewoon ouderwetsch uren achtereen 16 bits pixelgamen zonder bijbetaling.
Explore Hawkins and its surroundings. See your favorite locations like Mirkwood Forest and Hawkins Lab. Uncover exciting areas you’ve never seen before!
In de game kom je vrijwel alle bekende locaties uit het eerste seizoen van Stranger Things tegen, gelardeerd met retro game muziekjes en de meest briljante pixelart. Verzamel alles wat je kunt verzamelen en unlock zo extra content. Uren speelplezier dus. Downloaden doe je hier voor je iPhone en hier voor je Android device.
Mocht je er overigens niet uit komen, want al die grote pixels zijn toch een beetje eng, dan staan de Internets inmiddels vol met walkthroughs, tips en cheats.
Okay, dit is dus echt even superkut hè. Terwijl overal in het land de hulpklazen al uit het vet worden getrokken, heeft er zich heel lang geleden een veel groter drama afgespeeld: Sinterklaas blijkt dus gewoon al 1674 jaar dood te zijn!
Wat? Nee! Hoe weet je dat zo zeker? Hoor ik jullie in paniek vragen. Nou, heel zeker ben ik uiteraard niet (wat er nou zeker in het leven, anders dan de dood). Maar in de Turkse stad Demre, vlak bij Myra, hebben archeologen het graf van Sinterklaas gevonden. Tenminste, dat zeggen ze dus hè! Nu weet iedereen dat Sinterklaas met een gros getinte knechten ergens in Spanje woont en zijn stoomboot enkel gebruikt om één keer per jaar naar Nederland af te zakken. Dus dit verhaal kunnen we sowieso eigenlijk wel met een korreltje zout nemen.
Maar goed, daar denken ze in Turkije duidelijk anders over. Volgens de Turkse krant Hürriyet zouden de Turkse archeologen in Demre op het graf van de enige echte Sint Nikolaas zijn gestuit. Right. Hoe kan het dan dat ‘ie elk jaar in november naar Nederland komt? Nu weten de dames en heren archeologen het sowieso niet zeker. Want ondanks dat het gevonden graf blijkbaar wel van een goedheilig man zou zijn, hebben ze het nog niet kunnen openen. Daar moeten ze namelijk eerst nog eventjes een schitterende mozaïekvloer voor slopen.
En voorlopig gaat dat dus nog niet gebeuren, waardoor wij op 18 november Sinterklaas weer kunnen verwelkomen in het immer pittoreske Friese plaatsje Dokkum. Nu maar hopen dat Sinterklaas niet hetzelfde lot beschoren is als Bonifatius, want die heeft zijn avonturen in Dokkum ook niet na kunnen vertellen. Hup hup, snel kruidnoten scoren!
Winston zag het al helemaal voor zich, zijn hele dorp had nu voor een maand te eten.
Allemaal klappen onder het raam van eindbaas Flepz0r want hij wint de VEO van donderdag 5 okktober met bovenstaand onderschrift. Niet gewonnen? Faal! Probeer het nog eens met de onderstaande foto, verzin er een onderschrift bij, blaf die in de reacties en dan is het maar wachten of je geplutst wordt. Het onderschrift met de meeste plusjes maakt je winnaar. Deel die pret met een een duimpje in onze reet of anders door van je af te Twieten.
Eberhard van der Laan, de oud-burgemeester van Amsterdam is gisterenavond overleden op 62-jarige leeftijd. Dat wordt gemeld door de gemeente Amsterdam.
Van der Laan was al geruime tijd ernstig ziek, hij leed aan uitgezaaide longkanker en op 18 september zond hij een open brief aan de inwoners van zijn stad dat de behandelingen afgelopen waren en dat hij daarom zijn taken neerlegde. Hij nam tijd voor zijn gezin.
Zijn taken werden toen overgenomen door waarnemend burgemeester Kajsa Ollongren (D66), die sinds zijn diagnose begin 2017 al verschillende werkzaamheden had overgenomen.
De vraag is of het gewoon op was of dat er voor euthanasie gekozen is. Hopelijk komt er niet weer een cohort klapvee voor z’n raam staan klappen dit keer.
Ons in de bunker bereiken verontrustende berichten! Zo zou de guldenregen, ingezet door de E-Gulden organisatie (hier en hier las je erover) bij enkelen gestopt zijn! Dat kan natuurlijk niet, dus is er door de redactie contact gezocht en voor wie de teller niet langer oploopt is hier dan ook de verlossende eindoplossing!
Bij het meedoen aan de actie moet je je E-Gulden adres op deze pagina invoeren en op “Opslaan” rossen. Je start daarna je wallet en gaat weer verder met paprikachips eten en pornhub loeren. Nu moet de E-Gulden organisatie echter wel weten dat JIJ online was met je wallet en daarom is het belangrijk dat je even een coin.conf file aanmaakt in de map van je wallet (of anders de bestaande opent) en de volgende twee regels toevoegt zodat je wallet contact zoekt met de serverts van de organisatie:
Mocht je dus opeens niet meer méér knaken krijgen, voer deze makkelijke en snelle en bovenal extragratis tip uit, (en vertel hem verder), want sharing is caring (en als dit succesvol is zou er zomaar een vervolg op kunnen komen in de vorm van nog een ronde gratis geld).
Overigens, qua OLO feitjes, er is nu 30 x 0,14 E-Gulden verstuurd aan reaguurders en als er er vanuit gaan dat bijna iedereen die de wallet aanzette zich in de reaguurpanelen gemeld heeft, dan draait 10-15% van het E-Gulden netwerk op Retecoolreaguurders.
Andrey Muntyan van MTM Wood woont in Izjevsk, ergens in the fucking middle of nowhere in Rusland. En als je in Rusland in the fucking middle of nowhere woont, dan is er echt helemaal niets te doen. Behalve dan wanneer je gek bent op wapentuig, want Michail Kalasjnikov heeft in Izjevsk jaren lang de AK-47 gebouwd.
Maar goed, Andrey Muntyan dus niet. Andrey is meer van de handenarbeid. En aangezien er dus verder geen hol te doen is, heeft Andrey tijd genoeg om zich serieus te verdiepen in het bewerken van hout. Met behoorlijk wat resultaat overigens, want Andrey maakt echt de meest briljante objecten van hout. Check bijvoorbeeld deze bakjes maar eens, of deze intens mooie schaakborden. Maar waar Andrey vooral een ster in is, is het maken van gedecoreerde snijplanken. Zo op het oog lijkt het vrij eenvoudig, maar wanneer je goed kijkt hoe de snijplanken in elkaar gezet zijn, Dan Valt Je Mond Open Van Verbazing. Elke andere kleur van de snijplank is namelijk een ander stuk massief hout.
Check maar eens hoe onwaarschijnlijk bruut deze snijplank in elkaar zit. Zoals je begrijpt, doet Andrey er behoorlijk lang over om zo’n snijplank in elkaar te zetten en dat weerspiegelt zich dan ook in de prijs. De eerder genoemde snijplank kost bijvoorbeeld bijna 400 US Dollar. Maar dan heb je ook wat. Andrey maakt gelukkig zeer regelmatig video’s van zijn creaties en dan vooral HOE hij zijn creatief maakt. Check hieronder hoe hij een snijplank maakt in de vorm van een Union Jack.
Windkracht 14, code reet, in de bunker. Want de eindbazigste der eindbazen reet wint de VEO van woensdag 4 oktober neuk geen dierendag met bovenstaand onderschrift. Niet gewonnen? Faal! Probeer het nog eens met de onderstaande foto, verzin er een onderschrift bij, blaf die in de reacties en dan is het maar wachten of je geplutst wordt. Het onderschrift met de meeste plusjes maakt je winnaar. Deel die pret met een een duimpje in onze reet of anders door van je af te Twieten.
Verandering van spijs doet eten, dus vandaag gaan we ons een niet storten op een bak zoute meuk uit blik. Neen, niets van dat! We gaan het deze keer helemaal anders doen: Vandaag gaan we kant en klare cheeseburgers uit de magnetron vergelijken.
En dat viel niet mee, want op de één of andere manier zijn kant en klare cheeseburgers voor in de magnetron (dat lijkt wel een Bert Aars titel) niet in de fysieke winkel van bekende grootgrutters te verkrijgen. Dus hebben we ons moeten vervoegen tot de online shop van de supermarkt. Deze toch wat omslachtige werkwijze had overigens wel als voordeel dat ik èn geen gezichtsverlies bij de kassa heb opgelopen (ergens voel ik altijd een stukje schaamte naar demense toe wanneer ik ranzig blikvoer moet afrekenen) èn de cheeseburgers gewoon netjes thuis worden gebracht. Win – win dus!
Signature sauce
De supermarkt in kwestie had twee verschillende soorten voorverpakte, kant en klare cheeseburgers voor in de magnetron beschikbaar, dus heb ik die allebei in mijn winkelmandje gesleept: twee broodjes cheeseburger van de Albert Heijn zelf voor €1,24 en twee Rustlers Cheeseburgers van het merk Rustlers (duh) voor €2,80. De Rustlers zijn dus ruim twee keer zo duur, maar daar krijg je dan ook 40 gram meer product voor. 280 gram tegenover 240 gram bij de Albert Heijn. Ruim 16% extra product voor ruim twee keer zo veel euro’s. Dan moeten de cheeseburgers van Rustlers wel echt heel veel beter zijn. De eerlijkheid gebied me overigens te vertellen dat er bij de Rustlers cheeseburgers ook nog een zakje saus zit: speciale signature sauce.
Arrivé
Rustlers heeft duidelijk meer werk van de verpakking gemaakt.
Het was extra spannend toen de Appie de spullen kwam afleveren. Normaal gesproken is het een kwestie van de boodschappen in de voorraad- of koelkast plempen en weer over tot de orde van de dag. Maar deze keer dus niet, want nu zaten er dus twee te vergelijken producten voor Vretecool in! De bezorger keek me dan ook wat verwonderd aan toen ik met haast satanische blijdschap de boel stond af te rekenen, waarna ik de deur met een ferme zwaai dicht klapte. Snel de boel opruimen en cheeseburgers kanen!
En ook van binnen ziet het er bij Rustlers beter uit, maar dat mag ook wel voor ruim twee keer zo veel euro’s.
Wat direct opvalt is dat Rustlers aanzienlijk meer aandacht aan de productverpakking heeft besteed. Maar wat ook opvalt is dat de cheeseburger van Albert Heijn zich niet beter voordoet dan dat ‘ie is. Gewoon een broodje met een plakje kaas en een hamburger er tussen. Bij Rustlers zie je ook nog tomaten en knapperige sla. Dat werkt uiteraard niet in een kant en klare verpakking, dus wordt er tevens bij vermeld dat het om een serveersuggestie gaat. Oftewel, erg kant en klaar is het eigenlijk niet. Maar om Albert Heijn niet bij voorbaat al op achterstand te zetten, gaan we de boel bij Rustlers niet verder opleuken.
Bereiden maar
Wanneer we op de achterkant van beide producten kijken, zien we dat Albert Heijn twee bereidingssuggesties geeft: bijna een minuut per burger in de magnetron, of 10 minuten in de oven op 170 graden. Rustlers houdt het bij de magnetron. Maar aangezien ik per versie twee burgers heb, doe ik de tweede Rustlers cheeseburger ook in de oven. Dat betekent dus dat ik met de bereidingswijze in de magnetron begin. Daar gaat het ook eigenlijk om. Het moet makkelijk en snel zijn. Zeker wanneer je na een avond stappen bijna omvalt van het klotsende bier in je maag.
Zo gezegd, zo gedaan. Even de verpakkingen opentrekken en de burgers in de magnetron jassen. De cheeseburger van Albert Heijn ruikt naar een saucijzenbroodje en de cheeseburger van Rustlers ruikt zowaar naar een hamburger. Punten voor Rustlers dus. Bij de cheeseburger van de Albert Heijn valt op dat het plakje kaas er al op zit, lekker makkelijk en snel dus. En bij de cheeseburger van Rustlers moet je het plakje smeltkaas er achteraf op plakken. Daar scoort Albert Heijn weer punten. Tevens bij de cheeseburger van Rustler vind ik een zakje saus, signature sauce, zoals ze het dus zelf noemen. Klinkt wel zo lekker gourmet namelijk (uit te spreken op zijn Amerikaans als koermee).
Even opklikken voor groot, want dit is natuurlijk niet te lezen zo.
Op de achterkant van de verpakkingen staat uitgebreid uitgelegd wat er allemaal in de verpakking te vinden is. Hierbij valt op dat in het Rustlers product wat meer hamburger zit dan in het Albert Heijn product, maar dat het eigenlijk vrij weinig verschilt. Wat tevens opvalt is dat Rustlers ook nog een verwijzing naar de website van Rustlers heeft, waarop te vinden is hoe je de cheeseburger kunt pimpen. Bij nader onderzoek op de webside van Rustlers zijn deze pimpsuggesties overigens niet te vinden. Maar daar hebben we al bier klotsend sowieso helemaal geen tijd voor. We gaan immers voor makkelijk en snel, dus voor het product zoals het in de verpakking zit.
Maar goed, bereiden dus. Hopla, magnetron open, twee burgers naar binnen en op de hoogste stand 50 seconden nuken. Ping! en de burgers zijn klaar. Wel zo makkelijk en snel. Nu nog even de cheeseburger van Rustlers afstylen en we kunnen eten. Kwestie van de smeltkaas er op jassen en de signature sauce uit het zakje knijpen. Die saus ruikt overigens opmerkelijk sterk naar de saus die bij een Big Mac zit. En je kunt lullen wat je wilt, maar de saus bij een Big Mac is koning. Punten dus voor Rustlers. De Albert Heijn burger steekt hier nu een beetje karig bij af, want hij is niet alleen wat kleiner, maar er zit dus ook geen saus bij.
Nu nog even afstylen
Manger
Het moment die je wist dat ging komen is eindelijk daar, want ik mag mijn tanden zetten in de twee cheeseburgers. Eerst die van de Albert Heijn en daarna de Rustlers variant. Wat opvalt bij de Albert Heijn cheeseburger is dat het broodje wat plastic zompig aanvoelt, zowel in je handen als met je tanden. Het broodje van de Rustlers burger doet niet onder voor een broodje van de McDonalds, dus ook hier weer punten voor Rustlers. Qua smaak liggen de burgers niet heel ver uit elkaar. De Rustlers cheeseburger smaakt iets beter, maar het is vooral de signature sauce die het werk doet. Dit smaakt gewoon naar een Big Mac, zonder sla en andere garnituur. En dat is eigenlijk helemaal niet zo erg, want de smaak zit hem vooral in het vlees en de saus. Ja, je leest het goed, dit is best lekker! Best lekker… dit is eigenlijk gewoon prima te nassen. Zelfs de cheeseburger van de Albert Heijn is binnen te houden en zeker met een kwakje ketchup is het puik dronkenmansvoer voor thuis. Punten voor allebei de burgers dus.
De schade
Bereiding nummer 2
Nu is dus de tweede bereiding, zoals Albert Heijn suggereert op de verpakking, aan de beurt. Oven op 170 graden voorverwarmen, broodjes er in en tien minuten heet laten worden. Hopla, er in, even wachten en tijd om de broodjes er uit te halen. Wat bij allebei opvalt is dat de broodjes uiteraard redelijk hard zijn geworden. Je kan er nog niet iemands hersens mee ingooien, maar vooral de bovenkant en de onderkant van de broodjes zijn behoorlijk stevig en dat hoort eigenlijk niet bij zo’n hamburger. We zijn immers niet één of ander hip ding aan het maken, we zijn met kant en klare hamburgers bezig. Daarbij, bij de McDonalds of Burger King zijn de broodjes ook niet loeihard en deze twee toko’s lijken mij voor de cheeseburgers in kwestie een prima referentiepunt. Nu nog even afstylen en het smullen, deel 2, kan beginnen.
Even een stukje afstylen naar demense toe
Manger deux
Hmmm, valt dat even tegen. Hoewel de broodjes inderdaad knapperig zijn, hoort dat eigenlijk niet bij dit soort hamburgers. Wat overigens best opmerkelijk is, is dat de cheeseburger van Albert Heijn de ovenbereiding beter lijkt te hebben doorstaan dan de cheeseburger van Rustlers. Ergens ook wel weer logisch, er staat op de verpakking van de Rustlers cheeseburger immer niet voor niets geen ovenbereiding geadviseerd. In ieder geval, het broodje van de appieburger is dus wat beter te nassen en de burger lijkt het ook qua smaak beter te doen dan die van Rustlers. Verder is er niet zo heel veel verschil met de magnetronbereiding. Maar deze bereiding is dus absoluut te adviseren voor beide burgers.
Meer van hetzelfde.
Conclusie
Valt dat even niet tegen. Beide cheeseburgers zijn gewoon best binnen te houden. Maar waar de cheeseburger van Rustlers het vooral op wint, is de signature sauce die er in een zakje bij zit. Maar goed, daar betaal je dan ook grif voor. Ruim het dubbele voor twee zakjes saus is op zijn minst enthousiast te noemen. Maak je de burgers nog extra af met een blaadje sla, wat uitjes en een tomaatje (en misschien zelfs wel een klodder sriracha), dan heb je voor na een avondje stappen gewoon best een prima burger in handen. Verwacht geen hip, eigen gemaakt bbq-ding, maar voor een vreetkick is dit puik spul.
Bij deze Vretecool helaas geen sterren, want dat kan helaas maar voor één product.
Meer Vretecool? Dat kan. We hebben namelijk alle posts van Vretecool gebundeld onder een eigen url: www.vretecool.com. Hoe hard heerst dat dan! Daarnaast is er sinds kort ook een speciaal Vretecool-forum. Hier kan je suggesties achterlaten voor een volgende Vretecool-post, maar je kunt er uiteraard ook je eigen Vretecool-ervaring delen. Vretecool, de meetlat voor je maag.
Je kunt geen aardbeiensap verkopen of er zit wel ’te weinig aardbei’ in om echt aardbeiensap genoemd te mogen worden volgens het volk. Maar diezelfde mensen staan op de achterste benen als de Vegetarische Slager geen ‘misleidende namen’ meer mag geven. Ja, wat is het nou?!
Meer Vretecool? Dat kan. We hebben namelijk alle posts van Vretecool gebundeld onder een eigen url: 
