Onlangs ben ik door een aantal mensen dusdanig onder druk gezet dat ik ermee heb ingestemd “vrijwillig” kant en klare (kk) “gerechten” te gaan testen.
Na een indringende en aanhoudende stroom bedreigingen ben ik met frisse tegenzin – en een uitgestreken gelaat waar Waldemar Torenstra jaloers op zou zijn – naar een filiaal van de firma Lidl getogen om een tweetal aan mij opgedrongen producten in huis te halen; te weten, alpenburgers uit de categorieën ‘alpen-grill’ respectievelijk leverkaas. Een bekende, maar zeker ook populaire snack.
Dat bleek een intensere ervaring dan voorzien.

Als ik de winkel betreed waan ik mij in eerste instantie in het magazijn van een groentezaak, maar dan in Sarajevo, bemand door zwakzinnigen met een hekel aan groente.
Eenmaal dieper de winkel ingetrokken realiseer ik me dat men niet slechts de groente, maar álles is vergeten uit te pakken. Unieke keuze zou ik zeggen. Na kortstondig verbijsterd te zijn dringt het tot me door dat ik me snel moet gaan richten op mijn taak, het halen van twee overheerlijke alpenburgers. Een exquise snaque die slechts tijdelijk verkrijgbaar is bij Lidl. Met €2,- het broodje geen uitermate goedkope snack overigens.
Ik neem aan dat dit product in de koeling zal liggen, maar nadat ik midden in een van de vele gangpaden met snoep een display met vlees aantref stel ik mijn verwachtingen dramatisch bij.

Het valt niet mee me te oriënteren op de producten, want naast dat men alles is vergeten uit te pakken zijn ook alle glazen deuren van het koelschap volledig beslagen. Me een weg banend door de zonderlinge types begin ik de winkel uit te kammen op zoek naar de twee felbegeerde versnaperingen.

Al uitkammend weet ik en passant de volgende observaties te maken:
- Lidl verkoopt met name snoep en vlees, maar vooral snoep.
- Producten hoeven niet op een logische plek te liggen, of überhaupt op een plek.
- Er zijn potjes met grijs spul genaamd ‘Senf’ te koop.
- Lidl is intens kut.

Al vind ik uiteindelijk de alpenburgers – geen uitdaging is ondergetekende te dol – een gemakkelijke opgave is het niet. Zo zijn de alpenburgers niet alleen weggemoffeld in een donker hoekje, ook blijkt de verpakking niet overeen te komen met de afbeelding op de website.


Triomfantelijk gris ik de broodjes uit de beslagen koeling en huppel ik naar de kassa. Daar word ik zwijgend ontvangen door een vrouw die gezien haar uitdossing hoogstwaarschijnlijk in diepe rouw verkeert. Ik probeer zo veel mogelijk piëteit uit te stralen en reken zwijgend en met een licht bedroefd gezicht de alpenburgers af.
Later zal blijken dat mijn licht bedroefde gezicht niet alleen wegens de rouwende vrouw heel toepasselijk is.
Hoe dit spannende avontuur zich verder zal ontvouwen leest u spoedig op deze website.



Terug in de bunker even 


Meer Vretecool? Dat kan. We hebben namelijk alle posts van Vretecool gebundeld onder een eigen url: 








































