Het is lang geleden dat ik opveerde bij de eerste beluistering van een liedje op de radio, maar de afgelopen weken gebeurde dat zelfs meermalen bij onderstaande Postpunkpareltje van STONE. Zelfs op de dag dat ik dit opschrijf hoorde ik het op de auto DAB+ en ik was vanaf de eerste klanken één en al aandacht.

STONE, voor wie het alle dagen CAPSLOCKDAY is, is een viertal jonge gasten uit Liverpool en dan sta je muzikaal-historisch gezien sowieso al met 1-0 voor. Ik zal even wat redenen opsommen waarom dit nummer me steeds op aangename wijze bij de keel grijpt.

Allereerst is er dat onweerstaanbaar gitaarrifje waarmee het nummer opent. Het duurt maar zes seconden voor de rest van de band bijvalt, maar mits op het juiste volume afgespeeld resoneert het niet alleen aangenaam met mijn middenrif, maar ook de glazenkast bij mij thuis gaat subtiel meetrillen, alsof er iemand zachtjes met de tamboerijn schudt. Dit klinkt lekker dreigend, waardoor ik al op het puntje van mijn stoel ga zitten. Deze opening is als een warming up die mijn oren in de aandachtstand zetten.

Gaandeweg het nummer schuif ik nog meerdere keren naar het puntje van m’n stoel. Het nummer klinkt als een eenvoudige bluesrocknummer, maar STONE weet er een waanzinnige spanning in aan te brengen door met geniale tempowisselingen te spelen, en door luide stukken af te wisselen met zachte. Het geeft het nummer een voortdurende dynamiek, alsof je in een muzikale achtbaan zit.

Ik zou STONE desondanks niet snel voordragen voor de originaliteitsprijs. Ergens klinkt het enorm vertrouwd, alsof de beste Britpopbands van de jaren 90 in de AI-mixer zijn gedaan, en STONE het resultaat is. Ik hoor flarden Oasis, stukjes Stone Roses, vermoedens van The Prodigy. Bepaald geen fout lijstje om het van af te kijken. Zanger Finlay Power heeft waarschijnlijk de CD collectie van Pa ontdekt, hij is namelijk de zoon van de zanger van 90’s klassieker The La’s, maar dat hoor ik dan weer niet terug in het geluid van STONE. Soms is het goed de navelstreng door te knippen, in overdrachtelijk zin dus.

In Engeland waren ze afgelopen festivalzomer al uiterst succesvol, en dichter bij huis had u ze onder andere op de Nijmeegse vierdaagse-feesten kunnen zien. Voor komend jaar is mijn advies: hou ze in de gaten!

_{Dit verhaal verscheen eerder op ondergewaardeerdeliedjes.nl}