Tatanka met Ass Kicking Track, oftewel AKT. Niet zo 8-bit-sample-waardig als die van vorige week, maar wel enorm veel samples en zelfs een stukje text-to-speech naar demense toe. Simpelweg een nummer dat kont schopt.
Op tijd voor de fanfare, de militaire fanfare en de Marechausseeparade. Iedereen toeteren, heel indrukwekkend in 1833. En voor wat bejaarden. Met hoedjes. Intussen werden we ter hoogte van de ABN Amro omvergelopen door een kolonne eurofielen die, de vlaggen hoog en de rijen hecht gesloten houdend, heen en weer marcheerden. Waarom weten we niet en we hebben er ook maar niet naar gevraagd.
Terwijl Ome Mc en ondergetekende wachtten op de Glazen Koets en onze waxinelichtjeshouders gewoon thuis gelaten hadden, viel het vooral op dat er meer agenten dan mieren rondliepen, -kropen, -fietsten en op andere manieren zuigend rondbewogen. Echter, deze mierenkolonie in uniform was relaxed als een dolle. Op elke straathoek stonden tenslotte zandzakken en bloembakken, al dan niet met de heftruck er nog aan vast. Dus een Suzuki Swift was geen partij.
Na het obligate zwaaien naar die Dikke en zijn Juntachick, die in een koets voorbij kwamen waarvan alleen de ramen van glas zijn en de kroon er bovenop van enorm Tokkiegoudverf, gingen uw redacteuren even uitpuffen op het Buitenhof. Hier werd het pas echt leuk.
Vrijwel direct kwamen er mensen op ons af. De bekende en gerespecteerde politicus Johan Vlemmix had bijvoorbeeld de Koning en dat Juntawijf bij zich. Van karton, en zijn pak was ook niet van echte dollars gemaakt. Vermoedelijk was dat laatste zijn redding, want in plaats van hem de kleren van het lijf te rukken (in het kader van onze eigen stijgende koopkracht) hebben we hem toen geïnterviewd.
Verder kwamen er allerhande mensen in hoedjes langs die wij, om u het aanzicht te besparen, niet op film gezet hebben. Stelt u zich een generatie bejaarden met kortpittige kapsels voor en de volgende generatie wannabe-Maxima’s. Nou, dat ongeveer. In een koets die niet in de parade meereed, maar wel vol zat met vrouwen met belachelijke hoedjes. Persoonlijk stelden wij ons voor dat dat ongeveer is hoe het moet zijn om je eigen uitvaartsstoet mee te maken voor je zelf dood gaat.
Dat wil natuurlijk niet zeggen dat we niets op beeld hebben gezet, dus hier kunt u uw eigen Retecools op Prinsjesdag aanschouwen:
Want, zoals u zich nog herinnert heeft de popo lopen staken vorig jaar en dan met name op het snelheidsbelasting flitsboetefront. Dat heeft voor wat tekorten op de begroting gezorgd, maar dat wordt gelukkig opgevangen door een lager uitgevallen CAO resultaat met de bonden, oh nee, wacht, er gaat 20 miljoen MEER geflitst moeten worden.
Want de verkeersveiligheid gaat extreem hard omhoog met het uitdelen van pak ‘em beet een miljoen meer verkeersboetes. Oh nee, dat doet geen fuck. En het moet natuurlijk niet méér gaan kosten, dus het zal gaan moeten komen uit meer trajectcontroles en het digitaliseren van flitspalen en centraliseren van de verwerking bij het CJIB waardoor de kosten omlaag kunnen de administratiekosten omhoog gaan.
Oh en uit het verslag blijkt verder nog een reden naast de stakende PopoZ, namelijk „nalevingsgedrag van weggebruikers” . JA GEK HE ARD, DAT MENSEN HET NIET BIJZONDER TOF VINDEN OM IEDERE KEER DAT ZE DE WEG OP GAAN MET EEN BEZEMSTEEL IN HUN REET GENEUKT TE WORDEN. *veegt schuim van de mond*
Enige voordeel dus is dat de komende tijd er meer meer meer topics op je Retecool komen met ontstellend domme fouten, gemaakt door het OM, want als je die overbelaste afwijsmachine in Utrecht nog meer beroepen voert gaat het alleen maar NOG meer stuk. Wij zijn even ons bureau versterken voor de headdesktsunami die u nu weet dat gaat komen.
Vandaar dat we als eerste beginnen beginnen met de eerste post: Algemene Beschouwingen, deel 1: De Vragen en Opmerkingen. Vandaag mogen de fractielijdersleiders van de diverse politieke partijen hun genoegen, maar zo goed als zeker vooral hun ongenoegen laten blijken over de gisteren gepresenteerde miljoenennota en de rijksbegroting.
Het volgen van de eerste dag van de Algemene Politieke Beschouwingen doe je onder andere hier, hier en hier. Het is helaas niet mogelijk bij de NPO om een live stream te embedden. En het is al helemaal niet (lees: nog steeds niet) mogelijk om de boel in HD te bekijken (VAN ONZE BELASTINGCENTEN!), maar het gaat in dit geval er voornamelijk om dat we kunnen luisteren naar het gemekker (En via de vrienden van RTL Nieuws kan je de boel wel gewoon embedden, zoals je hieronder kunt zien).
Mocht je trouwens benieuwd zijn hoe de miljoenennota tot stand komt, dan heeft RTL Nieuws een aardig filmpje gemaakt waarin het één en ander omtrent deze miljoenennota in Jip en Janneke-taal wordt uitgelegd. Daarnaast heeft RTL Nieuws in dezelfde taal ook op een rijtje gezet wat de kabinetsplannen voor de gemiddelde burger betekenen.
Stoom afblazen, schreeuwen of gewoon inhoudelijk reageren op deze eerste dag van de Algemene Beschouwingen kan uiteraard hieronder in de reacties.
Dat is me nogal een claim en om dat voor elkaar te krijgen gaan programmeurs, biologen en ingenieurs samen op zoek naar een manier om kanker te lijf te gaan, want zo zegt Microsoft:
We have tremendous expertise in computer science and what is going on in cancer is a computational problem.
En dat is misschien helemaal niet zo’n gekke benadering van Microsoft. Ze willen de code van zieke cellen gaan kraken, om vervolgens deze cellen opnieuw te programmeren, waardoor ze geen gevaar meer vormen. Microsoft werkt inmiddels al aan moleculaire computers die gebouwd zijn van DNA, waarmee kankercellen opgespoord kunnen worden om ze vervolgens te vernietigen.
It’s not just an analogy, it’s a deep mathematical insight. Biology and computing are disciplines which seem like chalk and cheese but which have very deep connections on the most fundamental level
Het laboratorium van Microsoft in Cambridge heeft inmiddels al ontwikkelingstools en programmeertaal ontworpen waarmee gezonde cellen kunnen worden nagebootst, nu is het een kwestie van die gezonde cel vergelijken met een zieke cel en dan kijken hoe de zieke cel “debugged” kan worden.
Echt! Hoe ongelofelijk KICK ASS is dat dan! De toekomst is gewoon ontzettend hier en nu. Alleen wel hopen dat je straks geen letterlijk blue screen of death krijgt, en alleen gereanimeerd kan worden met een harde reset.
En nu niet aankomen met “Ja, maar dat is de USA en dat is heel ver weg en veel te lang fietsen op mijn BMX”. Want voor Sky Brown, die uit Miyazaki in Japan komt, was het blijkbaar ook niet te ver. Sky is dan ook al meer dan de helft van haar leven enthousiast bezig met skaten (niet zo moeilijk overigens, ze begon op haar derde en is dus nu vijf jaar aan het skaten).
Naast skaten kan Sky ook nog een heel aardig potje golfsurfen, zoals je hieronder kunt zien. Dat meisje gaat er wel komen, onthoud die naam! En oh ja, wat deed ik toen ik acht was? Naast buiten spelen vooral veel knutselen met Lego en met oude bouwpakketten van auto’s en vrachtwagens hotrods in elkaar zetten.
As we speak (of ten minste op het moment dat ik dit bericht zit te kloppen) zit prins pils Koning Willem Alexander de Troonrede op te lezen en orakelt daar over het gegeven dat we ondanks een moeilijke en onzekere tijd (terrorisme, vluchtelingenvraagstuk, etc etc) nu toch echt uit de crisis zijn. Dan mag na een jaar of 8 inmiddels ook wel, want Nederland is daarmee zo ongeveer het laatste land van Europa dat de kredietcrisis achter zich heeft gelaten.
Mocht je alles nog een keer na willen lezen, inclusief de Miljoenennota, Rijksbegroting en het Belastingplan, dan kan dat vanaf 15.15 uur via deze pagina. De troonrede is straks hier ook nog een keer te bekijken en Jan Roos heeft een te krap jasje aan met te lange mouwen en afgetrapte schoenen…
VNL-leider @LavieJanRoos is er ook. In pak. #Prinsjesdag pic.twitter.com/VfcGZWUZ8n
— Fons Lambie (@fonslambie) September 20, 2016
Hoe kom ik hier opeens op? Vandaag stuurde iemand me een opname van een cover van een nummer van Green Day. Mijn lekenoortjes hoorden prima muziek, sowieso heb ik diep respect voor iedereen die iets herkenbaars uit een gitaar kan krijgen, dus ik replyde dat ik het cool en knap vond, geen woord van gelogen. De reactie was echter: ‘Ik vind het zelf mwa. Als ik er meer tijd aan had besteed was de opname en de kwaliteit van de mix beter geweest.’ Letterlijk. Dergelijke reacties heb ik al vaak gekregen als ik iemand complimenteerde, maar ik heb ze zelf ook gegeven. Een vreemd iets, vind je niet?
We worden opgevoed met bescheidenheid in Nederland en dat wordt instinct. We leren al heel vroeg dat we niet te koop mogen lopen met onze prestaties, dat we vooral maar nederig moeten zijn. Alhoewel… Ik heb ze niet, maar het lijkt of kinderen van nu juist veertien veren in hun reet (sorry, OGL) krijgen voor elke wascostreep op een wit vel. Of was ik de enige tegen wie werd gezegd: “Dit kun jij wel beter.” als ik een afgeraffelde tekening had gemaakt? Hm. Volwássenen zijn in ieder geval over het algemeen geneigd hun prestaties af te zwakken als ze geconfronteerd worden met iemand die er iets positiefs over zegt, is mijn ervaring.
Dat die instinctieve reactie iets puur Nederlands is ontdekte ik in een gesprek met een Vlaming. Voor Vlamingen is onze haast verdedigende reactie op een compliment iets bevreemdends en zelfs een beetje een belediging. Het voelt voor hen, vertelde hij, alsof we hun compliment niet serieus nemen. Is dat wat het is? Volgens mij niet. Ik denk dat we best gelóven dat iemand het meent als hij ons complimenteert, maar dat we gewoon idioot kritisch zijn op onszelf en onze creaties. Je word natuurlijk al gauw als een arrogant stuk vreten gezien als je zegt: “Kijk dan wat voor fokking awesomes ik heb gemaakt!” Dat kan gewoon niet, dat is een culturele no go. (Op internet is het trouwens wel wat anders, daar kun je uitstekend een foto posten van je vette (of lame) fröbelarij en dan likes opstrijken; zie voorbeeld hieronder.)
Het punt is denk ik dat je zelf bijna nooit écht helemaal tevreden over iets bent. De dingen die je zelf minder goed of totaal shit vindt vallen daarom voor jouw ogen enorm op. Als iemand dan iets positiefs zegt, terwijl je zelf inderdaad ‘mwa’ ziet of hoort, is het moeilijk om gewoon: “Cool, bedankt!” te antwoorden. Dat is een soort nederigheid die ingebakken zit en haast niet om te buigen valt. Je wilt aan de ander duidelijk maken dat je niet te dense bent om de onvolkomenheden te zien of horen, denk ik. (Zoals zeggen: “Let niet op de rommel.” zodat de ander weet dat je geen échte pauper bent die zijn eigen tyfusbende niet meer ziet.) Zelf probeer ik tegenwoordig complimenten inderdaad zonder blikken of blozen te accepteren, maar het blijft lastig. Laten we het een culturele handicap noemen.
Fapperedozio! Kijk dan, het is net een motorsikkel; dat frame, een heuse upside down voorvork, de naar een V-twin hintende accu, hydraulieke schijfremmen, gorilla-stuur, vette rubbers…. oh-moeder-ik-ga-dood-ik word-stijf!
Vintage Electric maakt ook de prettig ogende Cruz en Tracker, maar de Scrambler, ik hartje….
Reet heeft er zojuist een besteld voor de eerstvolgende Denim Ride.
En daar gaat het dus fout. Want ik ben de laatste tijd keer op keer mijn moersleutels kwijt. Terwijl dat allemaal speciale moersleutels zijn met Amerikaanse maten, om een beetje te customizen aan de redactiesuburban naar demense toe.
Maar het mysterie is inmiddels opgelost en we hebben er zelfs footage van: Jake smelt en smeedt mijn speciale moersleutels om tot tomahawk-strijdbijltjes, want “die blijven zo lekker in schedeltjes steken” zegt hij er dan bij. Prima Jake, maar koop dan voortaan gewoon lekker een cheap setje bij de Laidol of de Ak-Tion, maar blijft met je strijdklauwtjes van mijn Amerikaanse moersleutels af.
het kost wat tijd, maar dan heb je ook wat: een vlijmscherpe strijdbijl die, zoals we hebben gemerkt, buitengewoon moeilijk uit schedeltjes is te trekken. Maar Jake heeft eindelijk een andere hobby dan het planten van extra mijnen rond de redactiebunker en dat is ook wat waard. Toch?
Daarin worden 8 weken lang een tiental treitervloggers gevolgd die in de gevangenis zijn beland en het tegen elkaar op moeten nemen. Onder de tien deelnemers zitten bekende treitervloggers als Rapper Boef, Willem & Teun, en Ismail Ilgun.
Onder toeziend oog van presentator Jan Roos krijgen de deelnemers in steeds wisselende settings de opdracht om tijdens het gezamenlijk douchen hun stukje zeep te laten vallen, waarna wekelijks een andere gast, denk aan types als Gerard Joling en Gerard Spong, als De Mol zullen optreden.
Roberto van Baal daarentegen heeft de aantrekkingskracht van een magneet op een pacemaker. Geen idee of het het aantrekt trouwens, MAAR JE WIL DOOD. Voor de oudgedienden onder u die dachten dat Roy Otters gewoon Dijkie is (of Gewoon Dijkie, zoals hij tegenwoordig genoemd wil worden), neen. Roy Otters gebruikt Windows (hier bewijsstuk A).
Om je een beeld van Roberto van Baal te geven (buiten de foto hierboven): Plant een frikandelbroodje in de grond en in plaats van water geef je hem energydrankjes. Zo is ook Roberto ontstaan. Althans, dat, of voorvocht. Want kijk nou naar dat hoofd, dat is nooit een krachtige zaadlozing geweest. Roberto van Baal zou je kunnen classificeren als het lelijke broertje van Steve Buscemi. Er zijn kinderen die een napalmaanval in Vietnam overleefd hebben die knapper zijn dan Roberto van Baal.
Roberto zingt over een meisje, en “vanavond wil ik uren met je uitgaan” is zijn boodschap voor haar. “Lieve schat jij bent van mij“. Kijk naar dat hoofd. There’s “groepsanaalverkrachting in a tochtige kelderbox” written all over that. Als Roberto buiten Roy Otters althans vrienden zou hebben, want een groepsanaalverkrachting is toch een beetje sneu met enkel twee klamme hemahanddoekjes in witte wibraheupslipjes. Iemand op een forum suggereerde dat, nu Roy Otters de tekst en muziek heeft bedacht, juist Roy de kwade genius is en Roberto van Baal z’n beïnvloedbare pretty-boy moet zijn die de chicks over de grens trekt. Laat dat op je inwerken.
Na het lezen van het stuk “Ik dacht dat we gezond aten” dit weekend ontplofte Twitter en is uw redacteur naar een kinderboerderij gegaan om daar alle dieren uit te schelden. “Nou nou nou Jake: zo erg is het nu toch ook weer niet?” zult u wellicht verzuchten “Overdrijf je niet weer een beetje?” Ah? U denkt dat ik het stijlmiddel ‘satirische overdrijving’ lichtzinnig inzet om mijn wat wankele punt te maken? Lees zelf maar even dan:
“Tessa Moorman arriveert als eerste bij Meatless District, een pas geopend vega/vegan restaurant in Amsterdam-West. Lang blond haar, zongebruind en sportief. Ze bestelt een verse gemberthee. Even later komt Merel von Carlsburg. Nog iets langer blond haar, zongebruind en zwanger. Zij neemt een flesje mineraalwater. Zo zittend tegenover me aan tafel lijken ze te zijn weggelopen uit de foto’s die ze dagelijks posten. Ze presenteren zich als twee hartsvriendinnen die samen koken, yogaën, dansen in boho-jurkjes bij zonsondergang. Ze zijn slank, maar niet overdreven dun. Ze zijn mooi, maar niet onbereikbaar knap. Ze zijn de aardige buurmeisjes die het beste met je voor hebben. Van alle plaatjes spat: wij zijn vrolijk, blij en vooral: wij zijn gezond.”
Toen MENEER DE GREEF dit las, moesten we hem uit de caviafokkerij wegtrekken, alwaar hij spontaan 14 kratjes vol wilde bestellen “om met zijn voetzolen te gaan knuffelen”. Reet trok wit weg, sloopte de uitlaat van de Suburban en reed vol gas door een Schone Wijk heen, om uiteindelijk bij de kinderspeelplaats, stationair, kleutertjes roetgezichtjes te bezorgen. Taart monteerde een vlammenwerper op zijn scootmobiel en riep “dat hij alle verdomde groenteboeren wel zou krijgen” en is voor het laatst gezien ergens richting het Westland. Meneer Van Dale heeft een succesvolle crowdfunding opgezet en kocht Slagerij Schifmacher in één keer leeg. Hij staat nu nog te OMGWTBBQ-en en beet ons toe daar vóór december zeker niet mee te gaan stoppen. Flep zit al 24 uur zacht huilend in een wasmand gevuld met souvlaki. Ome MC is luid bulderend de bunker uitgelopen om “die groenvrouwen met de Bruine Noot te bestoken”. U ziet, het maakt nogal wat emoties los hier op de Rijksstraatweglaan nummero 1.
Gezond eten is niet slecht: begrijp ons niet verkeerd. Lekker eten en gezond hoeft elkaar ook niet te bijten. Maar na het lezen van dit stuk wil je het liefst in de frituur van de Febo gaan wonen. Het stuk staat vol met drogredeneringen en onzin. De dames dekken zich wel even in, voor de zekerheid:
“Ze zijn geen wetenschappers, zeggen ze. Ze vertellen alleen wat je diep van binnen al wist. Toch doen ze flink wat medische uitspraken. Bijvoorbeeld over de schade die vlees en zuivel berokkenen aan darmen, bloedvaten en dna.”
Wat.Je.Diep.Van.Binnen.Al.Wist. De tyfus. De dames hebben de HBO opleiding Diëtiek gevolgd, hé! Nou dan heb je de wijsheid in pacht! Dankzij dit soort kreten is die opleiding inmiddels weer hard aan herziening toe. Vlees en zuivel die schade berokkenen aan je darmen en bloedvaten? Wellicht zijn er nog wel studies te vinden die onderschrijven dat dit alles in grote hoeveelheden niet erg best voor je is. Maar schade aan je DNA? HOE DAN? We leven niet in een Marvelcomic! Als het schade aan je DNA zou veroorzaken hadden we allang de Verschrikkelijke Vleesman gehad, dames! En hoe verklaren jullie al die mensen die met een gevarieerd dieet goed, gezond en normaal oud zijn geworden?
“Hun dag begint met oil pulling. Een theelepeltje kokosolie in de mond, twintig minuten spoelen, en alle afvalstoffen zouden zijn verdwenen”
We belden even met Tandarts Bertje Haversteen.
RC: “Meneer Haversteen. oilpulling als alternatief voor tandenpoetsen: is dat wat?”
BH: “oiliewatte?”
RC: “oil-pullin: met kokosolie je mond spoelen om gifstoffen te onttrekken”
BH: “Net zo nuttig als een kapperswinkel op de traptreden naar het schavot!”
RC: “Dank u wel”
“Plant based noemt Merel hun eetstijl liever. „Vegan klinkt zo stoffig.”
Nee, Merel, vegan klinkt net zo rot als het is. Plant based klinkt alsof er een paarsebroek eens flink je merk heeft zitten rebranden.
Dat je geen dieren eet omdat je het lullig voor die beestjes vindt? Daar kunnen wij nog inkomen. Maar dat je dit soort (gevaarlijke) pseudowaanzin gaat spuien om je Green Sadness aan de vrouw te brengen gaat ons echt even een stapje te fur. Merel zal dat niet zo veel kunnen schelen: die heeft het te druk met een suikervrije, veganistische crèche vinden.
Het betreft een vrouwelijke kleur, dat is inmiddels wel duidelijk. De rest van het schilderij heeft zijn waarde compleet verloren zonder het geel en het schilderij beseft zich dat maar al te goed, want het heeft zijn positie aan de muur weer ingenomen. Het geel speelt nu met alle overige voorwerpen in de ruimte. Ze geeft de voorwerpen een grauwe paars-grijze gloed. Het geel onttrekt alle glans aan de objecten waar ze boven zweeft. De kleur leeft op het contrast met haar omgeving.
Telkens als ze ademt, zuigt zij een stukje schoonheid weg uit haar milieu. Nu het geel ook tastbaar dichtbij komt, blijkt ze te zijn opgebouwd uit donkere kloppende vlekken met daartussen verdrongen lichtgele vlekken. De lichtgele vlekken vechten voor hun leven, maar de donkergele vlekken blijven onophoudelijk pulserend tegen de lichtgele vlekken aan beuken. De lichtgele kleur is inmiddels helemaal beurs geslagen, maar geeft de strijd nog niet op. De donkergelen gaan inmiddels helemaal los op hun tegenstander en horen het geschreeuw van de licht gelen nauwelijks meer. Het raakt ze kennelijk niet en het interesseert ze nog minder. Zonder enig mededogen blijven de donker gelen agressief inhameren op wat nog over is van hun lichtere variant.
Wat is geel toch eigenlijk ook een kudt kleur?