Eerst even een klein voorstelrondje: Garden Gourmet is natuurlijk de nieuwe naam van Tivall sinds het door Nestlé is overgenomen. En wie in oude jaargangen van dit Vreetblog terugbladert zal concluderen dat de godsgruwelijke inferieure producten van Tivall de trigger waren om met dit Vreetblog te beginnen. Het is tegenwoordig allemaal een heel klein beetje minder verschrikkelijk slecht, maar ook de nieuwe bedrijfsnaam staat voor ons synoniem aan liefdeloos gemaakte, naar natte karton smakende industriële troep.

Met die mindset verraste Garden Gourmet ons onlangs door met een nogal afwijkend product te komen: een glazen potje Vuna, wat waarschijnlijk een afko is voor Vegan Tuna. En dat heet tegenwoordig natuurlijk heel hip Plant-based Tuna, want vega(n) klinkt teveel naar jaren 70 wollen sokken. Met de term Plant-based kunnen we nog leven, maar we vinden Vuna niet echt een appetijtelijk productnaam, Vuna klinkt namelijk een beetje als Vagina in het Bosnisch. On the other hand: na het gedwongen afscheid van onze geliefde Visvrije Tonijn van de Vegaslager waren we natuurlijk maar wat blij dat er een partij in dit gat in de markt durft te stappen. Ondanks de scepsis tegen Garden Gourmet uit het verleden, en het feit dat Nestlé natuurlijk een joekel van een kutbedrijf is, treden we de Vuna enigszins welwillend tegemoet.

We openen het potje en deinzen gelijk drie stappen terug. Godallemachtig wat een meur! In een reflex checken we de THT datum, maar die verloopt pas ver in 2022. Als dit de bedoeling is dan ruikt dit hoogst onaangenaam naar gefermenteerd budget-kattevoer. Als je ooit met een rioolprobleem te maken hebt gehad, dan zal de Vuna-lucht je vertrouwd voorkomen. Als je een treincoupé voor jezelf wilt moet je dit in je bagage stoppen. Precies zó ruikt de Vuna van Patty Brard als ze net een Marathon gelopen heeft, zo stellen we ons voor.

Nou hebben sommigen van ons ook wel eens te maken gehad met Rommedoe, een kaasje uit Zuid Limburg dat eufemistisch wordt aangeprezen voor z’n “complexe aroma”. Oftewel Stinkkaas, zoals toeristen het zo fijnbesnaard noemen. Feit is dat deze kaas aanzienlijk milder smaakt dan dat-ie ruikt, en met die ervaring op zak besloten we de Vuna nog een kans te geven. Met een wasknijper op onze neus haalde we de Vuna uit z’n glazen potje, maar het werd er niet bepaald beter op. Het zijn nogal grove stukken “tonijn” die qua structuur nogal aan plastic, en daardoor ook aan de borsten van Patty Brard deden denken. En geloof me, dat is niet echt bevorderlijk voor je eetlust. Je moet nogal wat kracht uitoefenen om de Vuna wat kleiner te snijden, mocht je het wat met mayo en kappertjes tot een tonijnsalade willen omkatten.

Voor deze test maken we een tonijnquiche, we bakken wat ui en tomaat, voegen de Vuna doe, mikken het in een taartvorm met bladerdeeg en overgieten het met een eimengsel. En net als met de Rommedoe blijkt de smaak van de Vuna inderdaad niet zo beroerd als de lucht die er van opstijgt. Het is eigenlijk niks, maar er is simpelweg niks anders. Vergelijk het maar met het prostitutieaanbod in Veendam op een dinsdagochtend. Het haalt het sowieso in de verste verten niet bij de niet meer bestaande vegatonijn van de Vegaslager, maar we moeten het er voorlopig maar mee doen.