Wij hebben het stuk hier integraal geplaatst en stellen u tevens de vraag: Onbeperkt Kwetsen: moet dat?
La La Land was met 14 nominaties bij voorbaat al de grote winnaar, maar er was nog een tweede film waar niet aan voorbij gegaan kon worden, wegens redenen. Moonlight gaat over een jonge (V), zwarte (V), homo (V) die probeert te ontsnappen aan een leven van armoede (V) en verslaving (V). Het verhaal omvat 3 decennia (V) en is gebaseerd op een toneelstuk (V) over het leven van de auteur (V). Kortom; álle componenten waren aanwezig om de Oscar te kunnen winnen. (Zéker na de drama’s omtrent het gebrek aan gekleurde nominaties in 2016.) Dat gebeurde dan ook geheel terecht, want: tevens sterkste film.
Op de kaartjes die door de verschillende celebs moeten worden voorgelezen staan de naam van de winnaar en de film waar die winnaar bij hoort. Heel minuscuul staat onderaan dan inderdaad de categorie die het betreft, maar Beatty was in de veronderstelling ‘Best Picture’ in zijn handen te hebben en blurtte de filmtitel die hij zag staan eruit. Dat er ‘Emma Stone’ bovenaan stond, leverde blijkbaar onvoldoende vraagtekens op. Auw. Zo ontstond er dus een lelijk moment waarin al gespeecht werd door de producers van La La Land, toen kwam de waarheid aan het licht kwam. Moonlight had de Oscar gewonnen! Er werd zo’n 14 keer gezegd dat het geen grapje was en blijdschap volgde. Warren legt vervolgens beschaamd uit wat er was gebeurd betreffende het kaartje.
Voor een evenement dat zó strak gepland zou moeten zijn is het bijna bizar te noemen dat zo’n fout als deze nog voor kan komen. Geef die man het juiste kaartje, hoe moeilijk kan het zijn? Maar ja, als het bij de Miss Universe-uitreiking kan, kan het bij het uitreiken van een Oscar ook. Mensen maken fouten. En dat is soms retegrappig.
Kijk hieronder hét faalchaosmoment van de Oscars.
En lees hier: De Oscars 2017: and the nominees are… Inclusief awesome filmpje met foreshadowing over Moonlight.
Geheel terzijde, de Kamergotchi’s zijn wel enorm up-to-date!
G
In Aliens speelde Bill Paxton de rol van Private Hudson die de legendarische woorden: “Game over, man, game over!” roept als het er slecht uitziet voor de helden. Hij vertolkte in 1997 de rol van Brock Lovett in de (inmiddels) klassieker Titanic; een schatzoeker die op zoek is naar the Heart of the Ocean. Zijn laatste filmrol is die van de vader van de hoofdrolspeelster in The Circle, die in mei van dit jaar uitkomt.
Momenteel is hij ook te zien in de serie Training Day (inderdaad, gebaseerd op de film), waarin hij de hoofdrol speelt als de losgeslagen agent Frank Rourke. (KIJK DIE SERIE, HEERST! Scoor hier de eerste vier afleveringen)
Paxton laat een vrouw en twee kinderen achter.
We starten het lijstje heersende plaatsnamen met Nummer Een en we maken niet eens een grapje nu. In Zeeland ligt dit tiny buurtschapje. Er schijnen zelfs mensen te wonen!
Baarden altijd +1, mits ze netjes verzorgd en geen pratende cunt zijn.
Hoe stoer is dat! Dat je gewoon in de Hulk woont, de woeste groene Marvelheld, slash, crazy scientist. Mensen zullen je misschien niet helemaal serieus nemen als je het vertelt, maar gaaf is het wel.
Deze is uiteraard speciaal voor collega en liefje Taart. Wat een zijtaart precies zou moeten zijn als zelfstandig naamwoord, blijft een mysterie. Wel kun je vragen: “Wat zijtaart?!” Vermoedelijk is dat op zondag iets als: “Whargharbl…”
De beste draak is natuurlijk een windraak. Aan een verliezende draak heb je geen flikker.
Brutal! Zou er ook een straat zijn die River Styx heet?
Deze is vooral briljant als je weet dat een ‘baarch’ een varken is in het Fries. Het heet dus eigenlijk ‘Varkensmuil’. Iemand had een keer zijn lolbroek aan.
Sommige plaatsnamen zijn een uitroep. Stel dat er iets bizars gebeurt en jij staat erbij, dan kun je prima: “Holy!” roepen. Natuurlijk mag je daar dan een woord naar keuze achter plakken, zoals ‘fuck’, maar dat is niet eens nodig.
Deze heerst uiteraard wegens bier. Bier altijd +14. Behalve Heineken, want dat is waterpisbier.
Dit is gewoon grappig, toch? Je zou kunnen zeggen: “Hee, ik ga naar Hee.” Maar je moet steeds aan iedereen vertellen hoe je het schrijft, anders staat er opeens ‘Hey’, ‘Hay’, ‘Hea’ of ‘Hae’.
Hier kun je mensen enorm mee trollen. Hoe debiel staat het op een enveloppe trouwens: Nederland, Nederland. “Ik woon in Nederland.” Joh. Maar waar dan…
Deze doet ’t goed op feestjes als mensen vragen waar je woont. “Ik woon in De Hel.” is jouw antwoord. “Ach, Amsterdam dus. Sterkte, hè.” is dan het antwoord. Als jij vervolgens uitlegt dat het in Friesland ligt, wordt er nog veel begrijpender geknikt.
Ook nu maken we geen geintje. Hier moet iemand echt katjelam geweest zijn toen deze plaatsnaam verzonnen werd.
Op nummer 14 staat geheel terecht en voor Onze Grote Leider, dhr. Reet, dit plaatsje in Overijssel met de onfortuinlijke naam ‘Rectum‘. Olo!
Van sommige plaatsnamen word je bijna droevig. Gelukkig kun je in Noord-Holland dan af en toe even naar Vrouwentroost.
Dooie katten zijn gewoon niet leuk. Gelukkig staat er in het Fries wat anders.
3
Weet je wat boffen is? Als je niet hoeft te baffen. In Baflo is het echter helemaal prima.
Hier lijkt het alsof er nog iets achteraan moest komen, zoals een woord, maar Drenthe was kennelijk zo lui dat ze het maar bij alleen het lidwoord hebben gelaten.
Sommige plaatsnamen zijn gewoon scheldwoorden. Natuurlijk spreek je hier die d dan uit als een w, anders bekt het niet lekker. Oink!
In Friesland struikel je over de minidorpjes, stuk voor stuk gaten waar je nog niet bloedend gevonden wil worden (zie Vrouwenverdriet). In deze is ook nog modder, gadverdamme.
Als je denkt: “Wat meurt hier zo?” dan is het natuurlijk Stinkhoek. Het kan ook zijn dat je daar neergezet wordt als je een heleboel bonen hebt lope te legge te vrete.
“Waar woon je eigenlijk?” Geen gekke vraag op zich tijdens een feestje of zo. “Ik woon in armoede…” Je ziet de vraagsteller al meelijdend kijken.
Dit klinkt vooral onaardig. Alsof in deze hoek alleen maar van die glutenvrije zeikwijven met van die zijden sjaaltjes om hun nek wonen, of zo. Je kunt het ook niet op een andere manier uitspreken, iets wat met Armhoede nog wel zou kunnen. (“Ik woon in Arm-hóede.”)
Dat is natuurlijk die ene geblondeerde slet die met alle jongens loopt te tongen tijdens de campingdisco.
Weet je wat het kleinste schepnetje ter wereld is? Een stringetje. Daar past maar één mossel in. Hehehe.
Dit klinkt als een oma die tegen haar kleinkind praat.
Deze valt in de categorie onbestaande werkwoorden. Ik spurk, hij spurkt, wij spurken. Heb jij nog gespurkt onlangs? *wink wink* In de comments mag je invullen wat ‘spurken’ volgens jou betekent.
Kale kluften altijd +1, maar een streepje mag ook.
Lees vooral ook even de 14 heersende plaatsnamen in Nederland!
Krol liet woensdag nog weten dat hij “geen flauw idee” had hoe deze informatie op de website van de Tweede Kamer was beland. Hij zei dat het wel ergens zo overgenomen zou zijn. Maar volgens de Tweede Kamer heeft hij dus zelf opgegeven dat hij 68 kilo weegt. Dat Krol misschien wel zonder z’n bril op heeft geprobeerd de weegschaal af te lezen sluit hij overigens ook niet uit: “Als ik ga douchen zet ik nou eenmaal m’n bril af, en ja, dan zie ik die kleine cijfertjes op de weegschaal niet zo goed. Waarschijnlijker is volgens mij dat het CBS m’n gewicht verkeerd heeft doorgerekend. Die gasten weten volgens mij niet eens dat er 10 pond in een kilo gaan”. 50PLUS heeft in het recente verleden al vaker beweerd dat het CBS “op verzoek van de regering met cijfers sjoemelt”.
Krol gooit de laatste tijd echter wel erg veel en vaak cijfers door elkaar, zoveel zelfs dat volgens kenners de man lijdt aan een zeer ernstige vorm van dyscalculie. Krol reageert woedend als we hem dit voorhouden: “Laster! Nepnieuws! Weer de zoveelste poging om mij in diskrediet te brengen!”
Blijkt dat we in Nederland een pubermeisje van 16 hebben als Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid. Dick Schoof is namelijk een dusdanige aandachtshoer dat hij nu maar gewoon zinloze nieuwe dreigingsniveau’s bedenkt om maar in de media serieus genomen te worden.
Zijn functie is afhankelijk van hoe bang mensen zijn voor TRRRSSM, dus vandaar dat hij een kwartaalijks “wees bang” mediamoment heeft ingevoerd, waar hij weer bekend maakt dat we allemaal bang moeten wezen. Maar aangezien al sinds maart 2013 het niveau “substantieel” is en de burgers wel echt bang moeten blijven is er nu een nieuw niveau onder gezet. We zitten dus nu van niveau 3 op een schaal van 4, op 4 op een schaal van 5. WEES DUS FOKKING BANG!
Nu vraagt u zich af, maar Retecool, dat niveau is toch op basis van alle informatie en in goed overleg met iedereen? Neen. Dick Schoof bepaalt dat helemaal zelf en -niemand- (zelfs de Minister van V&J, die Dick Schoof z’n salaris betaalt) heeft invloed erop. Dus Dick Schoof heeft een direct belang bij het in stand houden van de angst voor aanslagen.
Cuando la Estrella de la Muerte aterriza en Zaragoza.
Geplaatst door Amanece que no es poco op vrijdag 24 februari 2017
In het liedje I just haven’t met you yet is Michael Bublé in een supermarkt waar hij een bloedmooie meid (vrouw™) ziet. Zo eentje met lang blond haar en naaldhakken. Hij heeft haar echter nog niet ontmoet, blablabla; als je het liedje kent, dan weet je het wel. In de Bad Lip Reading gaat het nummer opeens over een Russische Eenhoorn. “Eh… what?” Ja. Maar ook over hot pockets, firewater en z’n testicles. “Gaat dit nou nog ergens heen” Jaha. Samengevat: ga dit clipje kijken! Je ligt in een deuk. Het. Is. Zo. Goed. Gedaan! Zo heb je Michael Bublé nog nooit gezien en gehoord. Deze variant is BETER DAN HET ORIGINEEL. Zelf vond Michael het trouwens ook hilarisch. (Pas op dat je wel op de clip klikt en niet op de ad, trouwens.)
Overschat je publiek niet. Je hoeft geen ingewikkelde formule voor je TV-programma te bedenken. Iedereen die een ingewikkelde formule wellicht zou snappen en kan uitleggen aan de minder begaafde TV-kijker is al jaren terug afgehaakt. Kom dus gerust met een inspiratieloze rip-off van een rip-off van een format wat al een jaar of zes terug z’n meest succesvolle tijd had. Mocht er iemand van opkijken, is het vermoedelijk omdat je het te origineel gemaakt hebt.
Gouden regel in de moderne TV-wereld: geloof in de kracht van herhaling. Niet voor niets had Joseph Goebbels dit al door. Je publiek is dom, dement of beide en moet dus in de spanne van een half uur ongeveer drie keer alle hoogtepunten van dat half uur in verschillende previews en flashbacks te zien krijgen. Het is onmogelijk dat iemand na zeven minuten reclame nog weet dat voor de reclame mevrouw X boos is geworden op meneer Y. Herhaal dat dus. Zorg er wel voor dat er een kek filtertje op herhalingen en previews zit. Mocht er per ongeluk iemand op zitten te letten, dan weet die in ieder geval dat je je kijker met opzet behandelt als een volslagen randdebiel met een slechtere aandachtsspanne dan die van de gemiddelde goudvis.
Mocht je meerdere formats moeten vullen is het overigens ook totaal acceptabel gewoon dezelfde fragmenten te gebruiken voor meerdere programma’s. Zo valt het nooit iemand op als je direct na elkaar twee actualiteitenprogramma’s met nagenoeg dezelfde reportage uitzendt, als er maar iemand anders de reportage aankondigt.
Dat internet gaat nog eens heel groot worden. Doe daar iets mee. Zo is het bijvoorbeeld onwaarschijnlijk relevant om social media bij je programma te betrekken. Doe dit dus ook. Een veel voorkomende fout hierbij is te denken dat indien mensen zouden willen weten wat iemand op het internet ervan vindt, ze dit wel op internet zouden lezen. Trap niet in deze valkuil, maar zend gewoon op TV uit wat @ikkijkgeentv van het meest recente baggerstukje op Geenstijl vindt.
Het internet staat ook vol met video. Hiermee kun je op simpele wijze ettelijke minuten tot eigenlijk uw hele programma vullen met beeldmateriaal. Maak je niet al te veel zorgen over de kwaliteit of bekendheid van dat materiaal. Mocht een niet-demente kijker het uigezonden materiaal herkennen zal hij of zij daar heus niet door denken dat je probeert goedkoop zendtijd op te vullen met materiaal van het internet. Waarschijnlijker vervalt de kijker in een feest van herkenning.
Nog even voortbordurende op dat internet: cameraploegen zijn duur en niet meer van deze tijd. Er is geen enkele reden waarom je nog zelf interviews zou afnemen, als je simpelweg een laptop met daarop een Skype-verbinding kunt filmen. Besteed wederom niet teveel aandacht aan dingen als beeld- en audiokwaliteit. De kijker zal door het gebruik hiervan niet denken dat je de geïnterviewde niet serieus genoeg neemt om een echte cameraploeg danwel uitnodiging te sturen.
Indien je TV-programma dreigt inhoudelijk te worden, zorg dan dat er een variatie in de onderwerpen wordt aangebracht. Doe je dit niet, dan loop je het risico dat je programma op punten inhoudelijk goed gaat worden. Dit kan je publiek niet aan, dus voorkom dit. Zorg bij het voorbereiden van nieuwe onderwerpen voor de minst mogelijke voorbereiding. Dit komt het gebrek aan kwaliteit ten goede. Zo is het doorgaans erg leuk als de presentator probeert vaktermen te gebruiken, maar daarvoor nét de verkeerde woorden pakt.
Niemand vindt het erg als je halverwege je format aan wat vulling doet. Tenslotte is je publiek dom, dement of beide en moet dus in de spanne van een half uur ongeveer drie keer alle hoogtepunten van dat half uur in verschillende previews en flashbacks te zien krijgen. Het is onmogelijk dat iemand na zeven minuten reclame nog weet dat voor de reclame mevrouw X boos is geworden op meneer Y. Herhaal dat dus. Zorg er wel voor dat er een kek filtertje op herhalingen en previews zit. Mocht er per ongeluk iemand op zitten te letten, dan weet die in ieder geval dat je je kijker met opzet behandelt als een volslagen randdebiel met een slechtere aandachtsspanne dan die van de gemiddelde goudvis.
Als je alle bovenstaande trucs al uit de kast gehaald hebt en nog steeds ideeën te kort komt, dan kun je altijd nog zorgen voor publieksparticipatie. Breng een spelelement aan in je TV-programma, ook als het helemaal geen spel is. Gamification is hét ding tegenwoordig. Maak je bijvoorbeeld een Rijdende Rechter spin-off, dan kun je mensen van te voren op de uitspraak laten inzetten (App! Maak een app!) en dan voor de uitspraak 3 keer de huidige stempercentages laten zien en na de uitspraak laten zien hoeveel procent van de mensen het goed had.
Publieksparticipatie werkt beter als mensen dingen kunnen winnen, ook al hebben ze die niet nodig. Koppel de prijzen aan de participatie. Geef bijvoorbeeld een DVD weg met alle uitspraken van de Rijdende Neprechter aan één van de mensen die de uitslag goed had. En verloot een auto (want rijdend) aan het eind van het seizoen onder degenen die de meeste uitspraken goed voorspelden. De kans dat je kijkcijfers hierdoor iets meer dan minimaal worden, is vrij hoog, maar ook hiermee vul je weer de zendtijd. Je kunt rustig zo’n 4 keer per programma herhalen wat er allemaal te winnen valt. Je publiek is tenslotte dom, dement of beide.
Daarom gaan we na Tiny Trumps, nu Tiny Wilders’ maken. Want het is al weer veel te lang geleden dat we een stukje foto fucken naar de mensen hebben georganiseerd. Het concept is ontzettend simpel: Foto Fuck Wilders in een situatie naar keuze, maar dan in het klein. Bij Tiny Trump is de “vereiste” hoogte 2 feet, dus dat is ongeveer 60 centimeter. Dat lijkt me bij Tiny Wilders een prima leidraad. het is overigens niet verplicht. In de foto fucks van Behanger komt Wilders toch ook bijna tot een ruime meter.
Ja, je leest het goed: onze eigen behanger heeft al een aanzet gehad met bovenstaande en onderstaande Tiny Wilders Foto Fucks. Zoiets dus, maar inspiratie kan je uiteraard ook bij de Tiny Trumps opdoen. Het maakt niet uit, als Wilders maar klein is.
Uploaden kan in de reacties, maar ook op de diverse uploadsites (zoals bijvoorbeeld imgur of imgbb). De winnaar krijgt naast eeuwige roem met een beetje mazzel een virale afbeelding op de Internets. En zeg nou zelf, dat wil jij toch ook?
Daarom geen tijd voor Carnaval. Trek dat Donald Trump pak maar weer uit! Laat dat oranje masker vallen! Berg het bier maar weer op (hoewel)! Want het is tijd voor iets anders! Dames en heren: start uw photoshops en foto fucken maar!
Even later komt er opnieuw iemand langs. Een man zit op een damesfiets die te laag voor hem is, maar hij weet je vlot te passeren. Tot slot komt er een jonge knaap voorbij; ook hij fietst een stuk sneller dan jij. Hoe kan dat nou? Fiets jij nou echt zo langzaam? Zit die vooruitgang dan alleen tussen je oren of zo? Waarom halen die mensen je allemaal in?
Wat je niet weet, is dat de vrouw die jou inhaalde op een wind-mee-fiets zit. Trappen kost haar geen enkele moeite. Wat je ook niet weet is dat de man, die jou voorbij kwam, onderweg is naar huis op een geleende fiets, omdat zijn hond is aangereden en op sterven ligt. Hij wil afscheid kunnen nemen en fietst daarom zo snel als hij kan. Ook weet je niet dat de student, die zo snel langs kwam racen, onderweg is naar zijn werk. Hij heeft gisteravond al gewerkt en net college gehad, maar de trein had vertraging. Hij is al doodmoe, maar mag niet te laat komen op zijn werk en daarom fietst hij zo snel.
Zo werkt het in het leven. Mensen halen je soms in, komen je soms met hoge snelheid voorbij en jij zit ze beteuterd na te kijken. Dan zie je bijvoorbeeld een meisje van 23 in een vette Mini Cooper van tienduizend euro rijden, terwijl jij zelf op die leeftijd een lullig 106’je had. Je weet echter niet dat ze 80% van het bedrag geleend heeft van haar rijke vader. De man die altijd de nieuwste iPhones en dure technologische snufjes showt, werkt 60 uur per week en staat op instorten. Gelukkig haalt hij veel plezier uit zijn gadgets. Die dingen kun jij als toeschouwer niet zien, jij ziet alleen de voorkant.
Om even een open deur in te trappen; op social media lijkt alles vaak mooier dan het is. Mensen delen graag hun positieve dingen, de hoogtepunten. Je weet echter niet wat waar is en wat is aangedikt. Je ziet alleen de foto’s van een prachtig strand, terwijl jij achter je bureau naar de regen zit te kijken. Jij weet niet dat die persoon drie dagen kotsziek is geweest van een verkeerd stukje vlees en dus niet zo van dat strand heeft kunnen genieten. Je ziet niet wat er achter zo’n façade zit. Zeker als je op social media allemaal succesverhalen ziet van mensen met een wind-mee-fiets, lijkt je eigen leven en wat je zelf bereikt soms zoveel minder. Houd in je achterhoofd dat niet alles is wat het lijkt. Natuurlijk post iedereen leuke, toffe en jaloerswaardige dingen! Dat doe je toch zelf ook. Het is een soort etalage, social media, en in je etalage wil je gewoon geen lelijke dingen zetten. Waarom zou je? Het zijn de likes waaraan we verslaafd zijn geraakt de afgelopen jaren.
Er zijn trouwens ook nog goudhaantjes in de wereld. Iedereen kent er wel eentje. Dat zijn mensen bij wie alles wat ze aanraken verdorie in goud verandert. Succesvol op hun werk, succesvol in de liefde, veel vrienden, mooi huis, leuke uitstapjes, zien er goed uit; alles lijkt ze mee te zitten. En het ergste is nog; ze. Zijn. Altijd. Blij. Die mensen bestaan! Ik weet zeker dat ook jij er eentje kent. Het kan lastig zijn om niet jaloers op die gouden e-bike van ze te zijn als je al dat moois in hun etalage ziet.
Het is onzichtbaar; wie er een wind-mee-fiets heeft en wie op eigen kracht moet fietsen. Je weet ook niet waar iemand heen gaat of vandaan komt. Het beste is dus om lekker op je eigen fiets te blijven zitten, te genieten van wat je ziet en tevreden te zijn met je eigen tempo. Jij doet het immers wél helemaal zelf. Jij hebt zelf het geld voor dat 106’je bij elkaar gespaard, en wat een fijn autootje was dat! Wie weet komt er voor jou ook een dag dat jij met je kont op een wind-mee-fiets zit, zodat je dat in je etalage kunt zetten voor veertienhonderd likes.