Jim is een baas. Van Jim mag je alles wat je in je hoofd heb aan hem vragen, en hij maakt er een tekening van. Je kan het zo gek niet verzinnen. Maar dat is juist wel wat men probeert. Maar Jim krijg je niet gek.
Dear Jim,
Please paint a picture of David Attenborough sitting proudly atop a great white shark which has somehow evolved legs and is winning the men’s 400 metre hurdles having eaten the other athletes. En PATS!
Dear Jim,
Please can you paint Daft Punk Morris dancing on the surface of Mars wearing only their helmets and official Morris dancing tassels and braces. Adam Ant is shredding on the electric guitar to accompany the dance. The sun has gone supernova and Earth is exploding in the distance. Alstublieft!
Dear Jim,
Please paint He-Man on Sun, Sex and Suspicious Parents.
U heeft het wel door denk ik. Ga dan nu naar Jim’ll Paint it zijn Tumblr en scroll jezelf een muisarm. Oh ja. en hij maakt alles in Ms Paint! Eindbaas dus.
Toxteth O’Grady, een lastig sujet, zet mij al wekenlang dagelijks op weerzinwekkende wijze onder druk om te gaan posten op Retecool. Want hij ‘kan toch niet heel de side in [z’n] eentje gaan lopen vullen?’ Bij wijze van spreken dan, want Toxteth kan dat juist wél heel goed. Sterker nog, niemand anders doet het de ‘Berserker van het Blogwezen’ na.
Eerder was ik nog van plan afscheid te nemen van het internet vanwege de harde toon die mensen daar aanslaan. Als je niet uitkijkt loop je binnen de kortste keren tegen een emotionele beschadiging aan waar je jaren van moet herstellen. Als herstel überhaupt al mogelijk is. Maar O’Grady dan, moet hij dan moederziel alleen gevaar lopen, námens les autres? Dat is evident een heel onwenselijke situatie – al is het maar vanwege het schuldgevoel dat de rest van de redactie dan met zich mee zou moeten torsen in het geval Toxteth overbelast raakt door hun nalatigheid.
Daarom nu een leuk artikel over de zin van het leven. Want dat leven, waar iedereen het steeds maar over heeft, heeft dat nou eigenlijk een beetje zin? Antw: Nee.










