20,000 Days On Earth – VK (2014) – Iain Forsyth en Jane Pollard
In deze prachtige, demystificerende, kunstig gedramatiseerde docu kijken we een dagje mee met Nick Cave, die aan de hand van memorabilia terugkijkt op zijn leven tot nu toe, terwijl hij zijn twintigduizendste dag op aarde beleeft. Hij eet, schrijft, rijdt auto, spreekt mensen en kijkt TV. Daarnaast volgen we de totstandkoming van een nieuw nummer. Van de eerste noten op een gammele piano tot de uiteindelijke uitvoering met band, orkest en koor in de Opera van Sydney. “My biggest fear is losing memory because memory is what we are. Your very soul and your very reason to be alive is tied up in memory.” Aldus Cave als hij bij zijn psycholoog op de bank zit. Herinneringen aan van die spullen, foto’s en dingen die ergens in een la liggen of sinds de verhuizing nog steeds in een doos op zolder zitten, waar je al jaren niet naar omgekeken hebt, maar die je nooit weg zult gooien omdat ze een bepaalde herinnering met zich meedragen. ‘Important shit’ noemt hij het zelf. Hij begrijpt dat hij niet de enige is en heeft als stukje service naar demense toe een online museum geopend: The Museum of Important Shit. De aanleiding voor het museum is een stuk kauwgom dat Nina Simone voor een optreden op haar piano plakte en dat er door Bad Seeds bandlid en (film)componist Warren Ellis vanaf geplukt werd en dat hij al jaren bewaart en koestert. Iedereen kan nu een foto van zijn belangrijke zaken uploaden en er een kort verhaaltje bijschrijven, waardoor het voor de eeuwigheid bewaard blijft. Topidee!
Docu / Drama – IMDb 7.7 – RT 97% – Magnet – NL Ondertitels
Zondagsfilmpjes 55
Deze man brengt muurschilderingen naar het volgende niveau.
Muurschilderingen, ik ben er een groot fan van. Hier in Frankrijk zie je ze her en der, kale zijkanten van gebouwen veranderend in vergezichten, surrealistische taferelen en andere kunstzinnige uitingen. De Portugese graffiti kunstenaar Odeith maakt prachtige muurschilderingen in trompe-l’œil, of eigenlijk, iets nauwkeuriger, hij maakt anamorfoses, aangezien de schilderingen alleen vanuit een bepaalde hoek bekeken drie-dimensionaal lijken te zijn. Meer werk na de break.
ReetBus 14 december 2014
ReetBus: het is geen crypto, het is geen rebus, er zijn geen spelregels, geen prijzen. De plaatjes hinten cryptisch naar een naam, een titel, een woord, wat dan ook. De oplossing én uitleg graag in de reacties. Over een week de uitslag en een nieuwe opgave.
RC Late Night Music – Marmozets – Why Do You Hate Me?
Tussen alle Hollandse-Kerst-Hits-TOP2000 meuk proberen we hier op de Retekoels ook af en toe een Jakepleaser ertussen te proppen. Deze sympathieke collega-redacteur verblijdde ons de afgelopen week met De Uilenweek, reden te meer om wat terug te doen door wat Jakeproof muziek te pluggen in de RCLNM. De uit Yorkshire afkomstige Marmozets maken een lekker soort van grunge/punk, de 5 leden komen voort uit twee roedels van broertjes en zussen, en speelde al hun eerste concerten toen een aantal van hen nog minderjarig was. 15 januari staan ze trouwens op Eurosonic-Noorderslag in Groningen.
Dacht je dat bonnenquota erg waren…
Je verwacht het misschien niet, maar we lopen in Nederland nou niet bepaald voorop in afbraakpolitiek. Onze westerburen zijn een stuk vlotter en hebben al redelijk wat regels geïmplementeerd waarvan enkele van onze volksvertegenwoordigers een orgasme krijgen als ze eraan denken. Nu heeft een anonieme klokkenluider een nieuwtje aangekondigd wat nog niet zo algemeen bekend was: het DWP, Department for Work and Pensions, het Britse UWV (maar nog niet geprivatiseerd) krijgt targets om kortingen op te leggen: “The truth is that benefit claimants are being deliberately set up to fail in order to achieve sanction quotas without regard for natural justice or their welfare. Staff are being asked to behave in a manner that is against the department’s values of integrity and honesty.” Het DWP ontkent dat er targets zijn om het aantal ontvangers van uitkeringen te verminderen. Nu weten we in Nederland natuurlijk dat openheid nergens voor nodig is en alleen maar geld kost – de overheid is ten goeder trouw en heeft niets te verbergen. Dus schetst mijn verbazing dat een interne memo suggereert dat dit misschien toch niet helemaal waar is. En anders werk je toch extra-gratis voor je oude baas waar je eerder werd ontslagen?
(gastpost van Ome Mc via het Retecool-linktipformulier).
♪♫ Sit on my face and tell me that you love me♫♪
Nadat de Engelse regering in al haar Victoriaans preutse wijsheid heeft besloten om het op video vastleggen van een aantal sexueel expliciete handelingen te verbieden, kon een typisch Engelse reactie natuurlijk niet uitblijven. En aldus toog de boze horde naar het parlement om hun ongenoegen te uiten door middel van de Oud-Engelse traditie van het gezichtzitten. News at eleven.
RC Late Night Music – Son Little – The River
Niet schrikken! Dit is niet wat u denkt! Dit is géén kutkoffer van die Top2000-kneitert van Bruce Springsteen! Dit is geen geen bloedeloze ballad, maar juist een heerlijk rauw, ongepolijst maar niettemin toch vrolijk klinkend stukje moderne blues, waarin we zelfs wat hiphop kunnen ontwaren. Son Little is overigens de artiestennaam van Aaron Livingston, die tegelijk met dit juweel van een nummer een complete CD met dezelfde titel afleverde.
VMKM: Daisy – Mijn Superheld
Volgens anonieme bronnen hebben Zanger Rinus en Kim Lian in een dronken bui iets met elkaar gehad. En daar staat het resultaat nu van in de camera te kijken. Met haar Black and Decker stembandjes kwijlt ze even een stukje puberellende naar de mensen toe. Ze twijfelde zelf nog. Maar op de muur in haar slaapkamertje prijkten teksten als: Laat je niet Koeieneren! En; Maak je niet dik! En toen dacht ze, dit komt vast dik in orde. Met desastreuse gevolgen. Zo pleit ik na een nare ervaring van zojuist dat er een waarschuwing komt, dit nummer niet te kijken als je staat te frituren. Natuurlijk gaat u hier iets van vinden en dat zien wij graag in de comments terug. Een absolute winnaar staat al op de jijbuis:
Eeh luister maar niet naar die nare reacties. Je bent gewoon een lekkertje. Je kan altijd nog plezier hebben met je soortgenoten in de zee.
Spanje Hartje Franco
Het gaat lekker in Spanje. Eerder vandaag berichtten we al over het totaal niet begrijpen van de Internets. Maar ook op het gebied van vrijheid doen ze graag een stapje terug in de tijd. Met een zeer ruime meerderheid is vandaag in het Spaanse congres van afgevaardigden namelijk een anti-demonstratie wet aangenomen die de politie verregaande macht geeft als het gaat om het de kop in drukken van de regering onwelgevallige demonstraties. Want dat gebeurt momenteel nogal veel in Spanje, demonstreren. De laatste keer dat ik in Barcelona was (twee jaar geleden), kwam ik één a twee keer per dag een flinke meute demonstrerende burgers tegen. En dat is niet zo gek als je ziet hoe slecht het (ondanks wat herstel hier en daar) nog steeds gaat met het land. De wet is zo makkelijk aangenomen omdat de Partido Popular (zeg maar het Spaanse CDA) voor heeft gestemd en aangezien die een ruime meerderheid heeft in zowel het congres van afgevaardigden als de senaat, boeit het niet dat verder geen enkele partij heeft voorgestemd. Dat betekent dus dat de politie vanaf het moment dat de wet van kracht is je een boete tot €30.000, kan geven als je bijvoorbeeld een foto van de politie maakt bij een demonstratieoptocht. Een bank bezetten omdat ze de boel weer een hebben geflest? €30.000,- boete. Demonstreren zonder een degelijke vergunning aangevraagd te hebben (die je waarschijnlijk toch niet had gekregen)? Velado €30.000,- aftikken. Met meer dan één persoon je ophouden voor het parlementsgebouw? Pagar €30.000,- En zo gaat de lijst nog wel even door. De politie mag bijvoorbeeld nu ook “ingrijpen” bij een demonstratie, ook al is daar geen enkele aanleiding voor. Daarnaast bepalen ze via een zwarte lijst of iemand toegang heeft tot een bepaalde demonstratie. Je begrijpt, het wordt steeds gezelliger onder de Spaanse zon, Olé!
Vreselijk Vindingrijke Vrijdaguitvindingen Van Ed – Voor Deur Brieven Bus Binnekant Deur Post Plastic Zak Op De Brieven Klep
Jawel, we hebben Ed even moeten missen, want hij had het vliegtuig uit Amerika gemist na zijn bezoek aan zijn neef Edward Perch. Daardoor mistte Ed ook zijn overstap, waardoor hij zijn vervolgvlucht voor zijn neus weg zag vliegen en als gevolg hiervan ook nog de trein terug naar huis niet heeft gehaald. De reis heeft daardoor ongeveer 14 dagen geduurd, maar Ed is weer thuis. Bij aankomst kreeg Ed de deur bijna niet open vanwege alle post die op de mat lag. Ed is namelijk nogal populair sinds hij hier op de Retecools zijn uitvindingen mag showen, waardoor hij stapels fanmail krijgt. Ed is Ed, dus heeft Ed hier wat op verzonnen: Een voor deur brieven bus binnekant deur post plastic zak op de brieven klep! Briljant, al zeggen wij het zelf. Het idee is heel simpel: Ed schroeft twee schroeven los van zijn brievenbus, trekt een plastic zak van zijn kop, hangt deze om de brievenbus, en fixeert de boel vervolgens met zo’n verdomd handig post-elastiek. Dat de plastic zak in kwestie niet meer dan twee spamrondes van de lokale foldersterroristen aankan is een kleinigheidje waar Ed nog aan moet werken. Maar Ed kennende gaat hij daar vast ook nog wel wat op verzinnen.
Skiën Met Ballen Van Staal
Het mag een godswonder heten dat Cody Townsend in bovenstaande trailer voor de ski-film “Days of my Youth” zonder kleerschuren door een soort besneeuwde mega-vagina van basalt naar beneden is gekomen.
Want zeg nou eerlijk: Wanneer je zulke grote en vooral kneiter harde ballen van staal hebt, dan is het toch helemaal niet makkelijk skiën? Die zitten alleen maar in de weg en zijn loodzwaar. Maar wonder boven wonder lukt het hem prima.