Sinds het Polenmeldpunt van Greet Widlers is de focus in Nederland aardig komen te liggen op de Centraal- en Oost-Europese menschen die onze banen stelen de banen invullen waar de werklozen in Nederland nog te beroerd voor zijn om daarvoor van de bank te komen.
Nu is natuurlijk de machocultuur een dingetje, waardoor er een wat andere dynamiek heerst in bijvoorbeeld alcoholgebruik en benadering van vrouwen. Niets ergs aan, dat laffe gefeminiseerde gezeik in Nederland kan wel een dotje testosteron gebruiken.
Vandaar dat, voor de homosuele en zwakkere mannen in de samenleving, nu een eindoplossing is bedacht. De Eastern European Men School. Mannen. Echte mannen. Dat maken ze daar van nu nog slappe vaatdoekjes. Oh en er zit een stuk of 14 OLO momenten in de video. Retecool heeft reeds contact gezocht met de organisatie om de Neerlandsche vestiging te gaan openen.
De band Mala Vita werd in 2002 opgericht. De muziekgroep, die in Delft werd opgericht, bestaat uit 3 kernleden uit Italië, Bosnië en Servië. In het kader van hun nieuwe album So Far So Good interviewden we Mickael Franci, de half-italiaanse zanger.
Hoe krijg je het voor elkaar dat muzikanten uit Italie, Bosnie en Servie in een band terecht komen?
Ik ben half Italiaans en ik ben hier opgegroeid maar die andere jongens komen inderdaad uit ex-Joegoslavie en dat is ook best bijzonder want in de tijd dat wij begonnen was de oorlog nog best vers in het geheugen van veel mensen. Het was toen wel bijzonder dat er muzikanten uit Bosnië en Servië, en Kroaten trouwens, in een band zaten en positiviteit uitstraalden. Maar we zijn voornamelijk immigranten en we hebben elkaar gevonden door de liefde voor dezelfde muziek.
Hoe oud waren jullie toen?
Dat is ruim twaalf jaar geleden… toen waren we midden 20.
Je vertelt dat het bijzonder was om mensen uit die landen in dezelfde band te hebben.. zijn daar ook nog negatieve reacties op gekomen of was het alleen maar positief?
Nee, dat was alleen maar positief, hoor. Het is wel, omdat wij in die tijd ook tourden in Balkanlanden, voelt dat wel bijzonder en dan weet je niet altijd wat je kan verwachten – zeker ook omdat er daar gebieden zijn waar ook tot op de dag van vandaag nog spanningen zijn, maar dat is nooit aan de orde geweest. Zeker omdat wij daar zelf gewoon een positieve uitstraling over hebben denk ik dat anderen dat ook gewoon oppikken.
Jullie hebben een nieuw album: “So Far, So Good.” Nu zijn jullie aan het touren om het te promoten. Jullie schrijven teksten over migratie, wereldleidertransfers, kapitalisme en over hele oude gangsterfilms. Waar gaat het nieuwe album over?
Er staan 12 songs op en 12 songs gaan over andere dingen. We hebben de titel So Far, So Good genomen omdat we op een gegeven moment in een soort stilstand terecht kwamen. We waren liedjes aan het schrijven en hadden onszelf opgesloten, we gingen met producers werken, gingen studio’s in: dingen proberen, een nieuwe sound creëren.. dat heeft dus wel lang geduurd en dat heeft er toe geleid dat we op een gegeven moment op zo’n punt terechtkwamen van “Gaan we nog door, of niet?”
Weet je, mensen waren ons alweer een beetje vergeten – zo voelde doet. Toen hebben we besloten toch door te gaan, en dan kom je in een nieuwe energie terecht. So Far, So Good is dus de titel in het kader van “we zijn er nog”, en dat is een hele reis geweest van bijna 15 jaar. Van alle dingen die we hebben meegemaakt is dit een document. Dit is eigenlijk een soort reisverslag van letterlijk de reizen die we hebben gemaakt de afgelopen tijd, maar ook van wat we hebben meegemaakt als muzikanten en persoonlijk.
Je had het er al een beetje over: het proces van het schrijven van de liedjes. Hebben jullie daar een bepaalde methode voor? Verschilt het?
We zijn altijd bijna Hip-hop achtig te werk gegaan waarbij we met beats werken en dan improviseren we daarop. Uiteindelijk speelden we het met echte muzikanten in de studio in en dat wilden we anders doen, dit keer. Dus wij zijn daarom juist in de tijd dat we afwezig waren ons op songwriting gaan richten, in de klassieke zin van het woord: juist met een akoestisch gitaartje een liedje maken. De liedjes zijn daar anders van geworden: het zijn echt meer liedjes in plaats van Dance Tracks, wat het vroeger wat meer was.
Wat komt er eerst? De tekst of de melodie?
Eerst de akkoorden, dan de melodie en dan de tekst – zo bouw je dat heel klassiek op. Maar die benadering is juist wel heel lastig, want als je uitgaat van beats en elektronica kom je al heel snel tot iets wat lekker klinkt of wat al een soort productiewaarde heeft. Als je het klein houdt met je akoestische gitaar is het echt moeilijker om tot de kern te komen. Maar juist die uitdaging wilden we en dat is ook te horen op die laatste plaat. Het leuke is: misschien doen we het volgende keer wel weer anders. We willen het graag steeds anders doen – wij vinden in ieder geval dat alle platen verschillend klinken en dat dat ook belangrijk is.
Denk je dat die uitdaging met het nieuwe album gelukt is?
Ja, ik ben er heel tevreden over. Ik ben tevreden over de songs en over het geluid, wat een bijzonder geluid is (vind ik). Daar hebben we ook expres veel energie in gestoken. Het is allemaal niet op een alledaagse manier gegaan en dat kan je eraan afhoren, vind ik.
Jullie eerste album was in 2005. Sinds dien hebben jullie best wel wat grote podia gedaan. Ging dat meteen zo?
Dat ging vrij snel, ja. Wij zaten, vanaf het begin eigenlijk, in een goeie vibe omdat wij denk ik toch een band waren in Nederland van: niemand deed dat. De live energie die wij hebben sloeg goed aan op festivals en daardoor konden wij al heel snel veel touren op festivals als Sziget, Exit, Lowlands en dat soort dingen. Daar waren wij heel blij mee in het begin, want dat is ook de beste leerschool die je als band kan hebben: dat je gewoon meteen die podia opgestuurd wordt en aan de slag gaat. Dat was te gek, ja.
Noem eens een gig die je echt goed bij staat om een bepaalde reden, heb je er daar een van?
Ja, daar hoef ik nooit over na te denken als iemand dat vraagt. Dat is echt Sziget in 2009. Toen hadden we onze In Exhilio plaat uitgebracht en de tour die we deden die sloten we eigenlijk af op Sziget en dat was echt onvergetelijk. Dat was in een hele grote tent en die tent stond ramvol, voor de helft met Nederlanders. Allemaal mensen die ons echt kenden. Wij hadden toen een intro die vrij akoestisch was, dus als we opkwamen speelden we eerst een redelijk rustig liedje en pas daarna barstte het los… maar op die akoestische tonen stond iedereen al te springen als een gek. Dat is vanaf het eerste moment tot het einde een grote waanzin geweest. Ik dacht bijna: Die tent wordt letterlijk afgebroken. Daar hebben mensen het nu nog over. Als ik ze tegenkom en ze zijn daar geweest beginnen ze daar altijd over. Ik vergeet het ook nooit meer. Ik weet ook niet of we dat ooit nog een keer mee gaan maken, zoiets, maar het was echt fantastisch.
Wanneer kunnen onze lezers jullie weer zien?
Binnenkort spelen we op Westerpop in Delft. Dat is mijn thuisstad en ik vind dat bijzonder – dat is echt mijn home town en ook een heel leuk festival. Verder doen we voor onze zomerstop nog wat dingen in Duitsland, België, een festival in Deventer en nog een aantal festivalletjes die wij doen. Dat staat natuurlijk ook op onze website.
Bedankt voor je uitgebreide antwoorden en het prettige interview.
Benieuwd hoe dat dan klinkt? Check de clip van hun nummer El Camino hieronder.
Pawel Zadrozniak kan dingen met dingen en heeft blijkbaar vooral heel veel tijd over. Dat is niet erg, want daar houden we op Retecool van: mensen die tijd over hebben en daar leuke dingetjes mee doen om dat vervolgens op de interwebs te gooien.
Zo zie je hieronder de Floppotron: een soort computergestuurde synthesizer, maar dan met floppy drives. Waarop de muziek uit Star Wars wordt gespeeld. Is dat gaaf of is dat gaaf? (Spoiler alert: het is gaaf, ondanks dat het idee niet echt nieuw is). De rest van zijn knutseltjes, waaronder een hipstery bluetooth draaischijf dialer, vind je op zijn jijbuis.
Normaal heeft uw redacteur niet zoveel met The Boss. Natuurlijk, begenadigd muzikant maar Broes is toch een beetje rock voor brave borsten en huismoeders die heus nog wel wilde haren ergens hebben. Middle of the road rock voor het hele gezin. Toch zijn er bepaalde nummers die wel aankomen.
Vanavond hebben we The Ghost Of Tom Joad gevonden. Maar dan wel de Live versie met Tom Morello op de gitaar. Die toevoeging maakt het nummer nog krachtiger dan het al was. Niet toevallig heeft Tom’s oude band juist vanwege de tekst dit nummer ooit gecoverd. En hoe.
*Blaast stof van de platenkast* Zo! Zomer! Tijd voor weer wat muziek in uw Late Nacht. En wat is er dan beter dan Solomon Burke?
Solomon Burke was een soulblueszanger die ook nog eens in Nederland geboren is. Hij heeft met zijn warme stem een belangrijke bijdrage geleverd aan de R&B. Dat hoeft niet helemaal uw kopje thee te zijn, het talent van deze man staat buiten kijf. None Of Us Are Free is een heerlijk nummer om toch een beetje de zwoele zomeravonden op te proberen te roepen. Als het buiten geen zomer wil worden dan in ieder geval in uw huiskamer!
U kon hier eerder deze week al lezen dat het nou niet bepaald duidelijk is wat er gebeurt in het geval van een acuut noodgeval op een door OV chip-poortjes afgesloten station. Daar komen we wellicht later nog op terug, want in ieder geval de brandpreventie in Rotterdam heeft ons laten weten dat het uiterlijk een paar weken duurt voor ze een antwoord voor ons hebben. Qua acuut.
Woensdagavond bleek echter dat we de terroristen helemaal niet nodig hebben. Want op Station Zwolle, of all places, was het weer eens raak met NS. Dat wil zeggen, de treinen reden weer eens niet en het moet ons even van het hart dat we niet eens de moeite hebben genomen om uit te zoeken waarom. Het is zomer, dus onze gok is dat de zon scheen. Of juist niet. Of er lagen toch blaadjes op het spoor wegens global warming. Weten wij veel.
In ieder geval waren er een miljoenmiljard reizigers gestrand op Station Zwolle. Uit ervaring kan de redacteur van dienst u vertellen dat je daar niet wil stranden. Het is dan ook logisch dat iedereen, z’n moeder, diens zus en haar cavia zo snel mogelijk dat enorme kutstation uit wilden. MAAR! Dat gaat zomaar niet! Kom nou, een beetje het station uit willen met z’n allen. Dat mag niet! Voor je eigen veiligheid, uiteraard, want de NS bepaalt wel even wat er veiliger is: gewoon station Zwolle uit of vastzitten achter de OV chip-poortjes. Dus wat doet de NS dan?
Juist: Alle poortjes uitzetten, op 2 na. Het gevolg: enorme chaos. Daar was de NS dan weer enorm verbaasd over, en verklaart dat de reden voor het afsluiten van de poortjes wellicht beter gecommuniceerd had kunnen worden. OF JE KUNT NATUURLIJK, ALTERNATIEF, GEWOON NIET HONDERDEN REIZIGERS OPSLUITEN. Kom op zeg: zelfs bij de nazi’s mocht je nog snel het station uit!
De veiligheidsrisico’s alleen al, mocht er iets mis gaan. Of de traumatische ervaringen voor iemand met claustrofobie, iemand die met concentratie kampt, iemand die gewoon alleen maar naar het oosten wil treinen…. enfin, we raken een beetje van het eindpunt verwijderd. Net als die gestrande reizigers.
Dus, NS, we zijn al geen dikke maatjes, maarre: doe eens normaal? Want dit slaat echt als een kut op een drumstel. Als je de veiligheid wilt garanderen doe je dat niet door mensen op te sluiten – communicatie of geen communicatie. Het was volledig terecht geweest als de poortjes op Station Zwolle gewoon met geweld geopend werden. En eigenlijk is het jammer dat dat niet gebeurd is, dan was het wellicht een leermoment geweest voordat jullie elk station in een halve gevangenis verandert.
Speeldoosje is normaal het koosnaampje dat Flepz0r gebruikt voor zijn wisselende roedel stagiaires, maar we hebben het hier wel degelijk over een speeldoos.
Een hele grote speeldoos zelfs én jij mag er aan zitten! Het zien van de Music Construction Machine kost overigens je wel een retourtje Wroclaw. En het is niet de eerste speeldoos waarmee Niklas Roy los ging. Eerder gebruikte ie een normaal formaat, maar dan wel weer aangedreven door waterkracht.
Mocht je soweiso denken dat ie nu op zijn zelfvoldane luie aarsch zit, nein nein nein! Zo maakte hij ook de onmisbare op afstand bestuurbare bierkrat, een heule grote flipperkast en de Dokumat 500 (maakt automagische retevisies voor hen die geen Frodooh in de redactie hebben).
Soort van spelletje? Ja soort van, want je klikt je helemaal ongans voor het beste fap-effect. Hoe dan? hoor ik u denken. Want ‘Hoe dan?’ zegt tegenwoordig iedereen. Laatst hoorde ik een goed geklede zwerver met knotje en een baard het zelfs roepen vanaf het terras van een koffietentje. Maar ik dwaal af.
Waar hadden we het over? Oh ja. Spelletje met FapFapFap want LHBT actie. LHBT? Ja, want Homo is het nieuwe Neger. Die H is overigens niet van Hetero, want als je hetero hebt hoor je er niet bij. Je moet eerst een status-aparte krijgen om over twee weken vanaf een boot door de grachten van Amsterdam te kunnen roepen dat je door de samenleving omarmt wil worden. Dit Terzijde. Want Casius. Casius kennen wij nog uit 1999 met hun gelijknamige zomerhitje. En het nog immer grijs gedraaide Feelings for you Wat vanaf een dekschuit heel lekker tegen de grachtenpanden op knalt terwijl je in je string op de maat staat te springen. Casius dus. Die hebben weer een nieuwe kneiter gecomponeerd, en daar kun je op twee manieren van genieten. 1. Door de clip hieronder te bekijken. 2. Via deze link maar je zelf mag bepalen wat er gebeurt.
Vond je dit leuk om te lezen? Steek je duimpje eens in ons Reetbook. Vond het je kut? Maakt niet uit: ons zijn eeuwig levenden dus je doodverwensingen zijn welkom op Twitter. Geen gehoor? Scheldt dan eens tegen deze prachtmens!
TE PAARD! TE WAPEN! MAN DE HARPOENEN! De Kerk van het Vliegend Spaghettimonster ligt onder vuur! Of, althans, haar veurzitter. Die wilde namelijk zijn ID kaart vernieuwen en vroeg dus aan de Gemeente Emmen om dat even pronto te hosselen.
En zoals wel vaker in Emmen, lolligheid, dat moeten we niet willen. Dus een pasfoto met een vergiet op het bolletje betekende NEIN. Er was gemaild met een mannetje van Plaksterk en die mailde terug “Ja, die beste aanvrager is ook niet met z’n vergiet op z’n hoofd aan de balie verschenen natuurlijk“. Gemeente: “Euhm, jawel“. Plaksterk c.s.: “Doen we het nog steeds niet doei“.
En de Gemeente Emmen doet ondanks dat ze al decennia geen wingewest meer zijn gewoon braaf wat Den Haag dicteert. Boeiend dat je een officiele religie bent, wij vinden je niet cool. En dat MAG NATUURLIJK HELEGAAR NIET. Dus de veurzitter #kwaminverzet en ging in beroep bij de Rechtbank, want vrijheid van religie en dingen.
Vandaag, 7 juli 2016, om 14:30 is de zitting in de Rechtbank Groningen. Oproep aan allen in de buurt (of met geen fuck te doen), GA NAAR DE RECHTBANK. Pas wel op, liefst geen metalen vergiet, want je moet door de metaaldetector.
Sneue pagina’s op uw Facebook. Het is de tijd der Langgerekte Groene Vruchten, dus besteden we daar maar eens aandacht aan. Nederland Mijn Vaderland kent u natuurlijk al, evenals PVV-stemmers. De onverholen haatpagina is helemaal hot deze zomer.
Daar waar het “achter elke boom een witte slavendrijver”-kamp niet uitgezocht raakt in het lage water of er nog wat spijkers te vinden zijn, zijn er daarnaast wel degelijk mensen in dit land die niets liever zouden willen dan dat we Adolf zijn karwei laten afmaken. Pats, Godwin in de eerst alinea: hebben we die ook maar weer gehad. Zo ook de pagina Wilders heeft gelijk al meer dan tien jaar. Bij mij werd deze pagina aangeraden als iets wat ik wel leuk zou vinden. Nou is de achternaam van ondergetekende een van de blankste die er te vinden zijn na De Wit, toch kwam de suggestie als een verrassing.
Eigenlijk zijn dit soort pagina’s en dan met name de ledenlijst alleen maar nuttig voor één ding: uw vriendenlijst opschonen. We hebben er daarom nog maar even een paar op een rijtje gezet:
We kunnen nog wel even zo doorgaan. Behalve de laatste, komen deze haatpagina’s zelden boven de 2000 leden uit. Toch biedt het een interessant kijkje in de geest van de geenstijllezers Wilders-adepten. Een beetje als kijken naar een ongeluk: je wilt het eigenlijk niet doen maar je kunt het tóch niet laten. Enfin, doe er uw voordeel mee.
Zo zult u wel denken. Leuk jongens, al dat BBQ geneuzel en over eten leuteren, maar zijn jullie als redactie zelf wel in staat om een eitje te bakken, water te laten koken zonder het aan te branden en krijgen jullie zelf wel een magnetronmaaltijd in de magnetron.
Om met de magnetron te beginnen, geen idee, al sinds de studententijd geen magnetronmaaltijd meer gezien, voor de rest, ja duh. Zo schreef onze GREEFMENEER eergisteren een kwijlopwekkend stuk over Mythbustersvrind Adam Savage die met een vriendelijke kookmeneer stukken vlees FOR SCIENCE ging lopen staan dicht te schroeien op vier manieren.
Voor wie het hele filmpje gekeken heeft (buiten de voltallige redactie), de beste methode was dus boven een firestarter de boel even teringhard dichtschroeien. Dus was er een redacteur die direct op de trekschuit naar de slager gespoed is om een stukje sirloin aan te schaffen teneinde dat stukje wetenschap naar demense toe dunnetjes over te doen.
“Kom jij maar eens even mee naar huis met papa”
Dat plastic is niet te rammen, dus dat er fluks afgetrokken.
Cruciaal onderdeel van het betere vleesknaagwerk is een goeie dot zeezout en verse zwarte peper. Inderdaad, dat zeezout had nog gecrushed kunnen worden maar godtyphus, het moest nog een uur in de sous vide, AINT NOBODY GOT TIME FOR THAT.
Zie. Zout!51 graden is top, even doorblazen nog dus.
Dan het cruciale moment. De sous vide, toevalligerwijs heeft uw redactie hetzelfde materiaal in huis als de spleetoogkoreaanse kookspecialist in het filmpje van Adam Savage. Want ja, dat ding frituurt gewoon enorm de wok uit.
Wellicht denkt u, maar wacht, dat is vast heel moeilijk, zo’n sous vide en dingen enzo. Nou, de sous vide valt mee, het sealen van het vleesch is mogelijkerwijsch het enige waar u nog niet eerder de schouders onder heeft gezet. Vandaar dat wij, behulpzaam als we zijn, daar een klein instructiefilmpje voor gemaakt hebben.
“Sous vide aanzetten, zakkie vlees erin pleuren, wat anders gaan doen, na 1,5 uur terugkomen”
Oh, wacht, u moet nog wel iets doen, ongeveer een half uur voor de anderhalf uur in de sous vide om zijn is het handig even flink de fik te steken in de firestarter. Paar blokjes eronder, halfvol vullen met kolen en dan gas op die lollie. Kunt u nu terug naar waar u mee bezig was.
“FIRE IN THE HOLE”“Steak onder water”
Boven de vacuumverpakte tenderloin in zijn natuurlijke habitat, de sous vide. Onder de sirloin steak op een plankje, drooggedept en klaar voor het hele schroeigebeuren.
Sirloin steak. Net als eerder, maar dan 1,5 uur verwarmd op 51 graden Celcius.
Heet hè, heet hè. De kolen zijn gloedjetyphusteringpaddestoelheet dus het rek kan erop en dan het VLEESCH.
“And a goes a little something like this.” Of eigenlijk goes it exactly like this.
En dan het grote moment. Het aansnijden van het stuk vleesch, recht van de BBQ. Tijd bijhouden van het schroeien zijn we even vergeten, maar het was precies zo als bij Adam Savage.
Dit smaakt dus zo afgrijselijk lekker. Echt, zo fucking briljant. Zo sappig, zo lekker, echt, man man man.
Om op de vraag terug te komen, iedereen kan dit, ja, we zijn allemaal keukenprinsjes en ja, iedereen is blij ons te zien.
Soms zijn er van die woordspelingen die echt door merg en been gaan. Zo vond er IEMAND in Bunnik het nodig om het om een levensgroot bord met ‘Rara wie Bunnik’ neer te kwakken. Goed verhaal, lekker kort, natuurlijk… maar wij vonden: dat kan slechter.
Dat kan slechter…
Dus hieronder vindt u onze verzameling slechte woordgrappen met namen van steden. Mocht u denken: ‘dat kan slechter’, dan is er nog voldoende ruimte over in de comments.
Zaandam zet schaak
Utrecht gaat niet kromliggen
Giethoorn maakt het geen fluit uit
Berg je op Zoom
Geen polder in Den Dolder
Ik Bennekom
Kan je me Hoorn
Ik voel me misbruikt en Gorinchem
Ik Waspik
Ik hou niet zo van meeuwen, geef mij de Alkmaar
Sappig Appelscha
Even bij Pieterburen
Bunnik te min?
Is dat Gein of wil je een koekje?
Purmer endstation
Niet muiten maar Muiden
Ah, de man met de Zeist
Is het nog ver? Nee, Driebergen.
Zit hier kip in? Nee, Duiven.
Neuken? Best.
Hoeveel barbecues heb je deze week? Zeven? Naar!
Wat wil je in je aars? Veere
Kun je even de bel op het Schipluiden?
Pas op voor slootjes, anders is het zo je Broek in Waterland
Wie komen er op je feestje? Hendrik. Ido. Ambacht.
SESAMSTRAAT, VOOR DE RETECOOL REDACTIE NA EEN LANGE DAG BBQ-EN EN ZICH AFVRAGEN OF JAKE TOEVALLIG VANDAAG JARIG IS NOG STEEDS EEN VASTE STEK ROND ZEVEN UUR.
MAAR ZOALS DAT BIJ ALLE LEUKE DINGEN GAAT GEBEURT ER IETS VERSCHRIKKELIJKS ALS HET INTERNET ER MEE VAN DOOR GAAT. BERTSTRIPS. OP REDDIT AL EEN TIJDJE EEN DINGETJE, MAAR OMDAT WE DUS DRUK BEZIG WAREN MET BBQ-EN EN ONS AFVRAGEN OF JAKE TOEVALLIG VANDAAG JARIG IS NU AL OP JOUW RETECOOL. DIT VINDEN WE DE VEERTIEN LEUKSTE.
MEER BERTSTRIPS? TUURLIJK JONG, LACHEN TOT JE MOET KOTSEN KAN HIER.
Laatst kon u al even lezen dat wij ons als blanken natuurlijk zeer bewust zijn van ons slavernijverleden (waarbij we eigenlijk vooral slachtoffer waren), vandaag kijken we even in de keuken van de redeneringen van Kevin Roberson, woordvoerder van de enorme jankmuilenracismeroepers bezwaarmakers tegen verschillende attracties in de Efteling.
Want, zo lezen we vandaag in het AD, de mensen die protest maken tegen Monsieur Cannibale en Carnaval Festival komen uit de hoek van – hoe kan het ook anders – de anti Zwarte Piet beweging. Ze communiceren via Roberson die “half afro-amerikaans” (sic) is, en Roberson heeft nogal een levendige verbeelding:
Ik ben als kind in de Efteling geweest, maar was me toen verder niet bewust van het racistische karakter. Maar als ik nu een Bart Smit kom en ik zie daar rond 5 december Zwarte Pieten aan het plafond hangen als versiering, roept dat bij mij beelden op van de lynchpartijen waar mijn voorouders ook slachtoffer van waren.
Ho. Wacht. Wat? Een versiering is een lynchpartij? Met die redenatie zijn engeltjes in de kerstboom gelijk aan het verdrijven van de engel Lucifer uit het rijk der hemelen en zijn kerststerren allemaal een traumatische referentie aan de ontgroening in de redactie bunker door Hij Wiens Ster Altijd Straalt.
Roberson heeft verder een enorme wetenschappelijke kennis. Want, wat u niet weet, is dat trauma erfelijk is. En niet zomaar erfelijk: genetisch erfelijk!
Onderzoek onder joden die de Holocaust hebben overleefd, wijst uit dat een trauma genetisch van generatie op generatie over kan gaan. Dat geldt dus ook voor de slavernij.
Geweldig! Dat we daar nooit zelf op gekomen zijn! Elke keer dat er iemand zijn duim opsteekt lopen klagen dat het discriminatie is omdat we een genetisch erfelijk trauma hebben van die keer dat Hansje Brinker zijn duim in de dijk stopte. Fietsen mogen niet meer want de fietsen die van onze opa’s gestolen zijn hebben ons een genetisch trauma opgeleverd. Om maar niet te beginnen over de kettervervolging door de Spanjaarden waar we elke keer dat Carlos San Miguel in plaats van fatsoenlijk Hollands bier serveert mee geconfronteerd worden. Het houdt niet op. Niet vanzelf.
