Gisteren werd de nieuwe voorzitter van de Tweede Kamer gekozen. De uitkomst? Khadija Arib van de PvdA. Dat is een gekke uitslag, want ze was geenszins de voorzitter die de Tweede Kamer nodig heeft – maar misschien wel de voorzitter die de Kamer verdient.
De voorzitter leidt in de Tweede Kamer debatten, communiceert met de regering, buitenstaanders, neemt plaats in het presidium en speelt een rol in het algemene reilen en zeilen van de organisatie rondom de Tweede Kamer. De voorzitter wordt verkozen vanuit de gelederen van de Kamer en is dus – per definitie – een politicus.
De uitslag van de verkiezing was niet verrassend, maar wel teleurstellend. Arib was de minst overtuigende kandidaat van de vier. Haar verhaal was weinig overtuigend. Haar beantwoording van vragen bestond niet uit een duidelijke visie of passie en ontbeerde een rode draad in het verhaal, voor zover het überhaupt mogelijk was in het van de hak op de tak springende gehakkel een verhaal te ontwaren. Dit alles in schril contrast tot Martin Bosma. Het PVV-kamerlid, uit een partij waar ondergetekende (voor zover dit nodig is om te vermelden) absoluut geen aanhanger van is, was niet alleen in zijn rol als ondervoorzitter al bij tijd en wijle een zeer sterke debatleider maar toonde ook nog eens een grote passie voor de rol van de volksvertegenwoordiging en een erg duidelijk begrip van de onpartijdige rol die de voorzitter hoort te vervullen: als facilitaire schakel voor het debat en de volksvertegenwoordiger.
Het is daarom jammer dat de kamer voor de zwakste schakel is gegaan. De sterkste schakel, Bosma, wordt op zijn partij afgewezen. Iemand die zich als een realistische tweede kon neerzetten, kon het ook schudden: Ton Elias overleefde de finale niet. In plaats daarvan wordt de kamer nu geleid door een hakkelende excuusmarokkaan met een beperkte taalbeheersing die duidelijk niet de sterkste kandidaat was. Het zal wellicht een statement zijn, maar het vertrouwen in de politiek win je hier in ieder geval niet mee terug. De PVV heeft het natuurlijk geclaimd als een bevestiging van hun gelijk over een ‘nepparlement’. Maar ook de burger, die van links tot rechts georiënteerde media overal kon lezen dat Bosma de meest geschikte kandidaat was, zal conclusies trekken over de staat van de volksvertegenwoordiging als de kamer het politieke eigenbelang boven de meest geschikte kandidaat voor wat een neutrale positie hoort te zijn plaatst. En terecht.
Opstaan. Rotweer. Donker. De koffie is ook nog eens een keer op. Ja, dan heb je wel een rotochtend. Zo’n ochtend waarop Der Webmeister dan besluit om de Top 2000-podcast nog eens een keertje aan te zetten.
Ongerelateerd Haha, nee, natuurlijk ontzettend gerelateerd is daarom het filmpje van The Unusual Suspect wat even op onze schermen verscheen en toch even een glimlach op de gezichten wist te toveren. Want met een stukje getalenteerd knip- en plakwerk maakte hij van “In the End” des Linkin Parks een leuke compilatie van fragmentjes uit 183 films. Prima vermaak voor bij de eerste koffie. Niet omdat het moet, maar omdat het toch allemaal geen flikker uit maakt.
Dan zijn ze vermoedelijk de enige want Khadija Arib is wel met afstand de allerslechtste keuze van de 4 kandidaten. We hebben in de bunker net op de bank met gekamde haartjes in onze roze onesies het voorstel- en vragenrondje gekeken en hebben tijdens het onsamenhangende gereutel van Arib twee keer een dweilpauze moeten houden om de popcorn weg te vegen die de redactie woedend richting het scherm smeet onder het uitschreeuwen van kreten als “JEZUS, LEER NEDERLANDS”, “HOE KOM JE AAN ZOVEEL OPEN DEUREN IN ZO’N KORTE TIJD”, “HOU EENS OP MET HAKKELEN, JE BENT GEEN STROBOSCOOP” en “JEZUS KAN IEMAND DAT WIJF MET EEN BRANDENDE HOOIVORK IN HAAR KUT GEZICHT SCHIETEN”.
Kortom, een wat ambivalente houding jegens mevrouw Arib (check d’r side even trouwens). Vandaag kunnen we ons dan ook volmondig aansluiten bij de hooggewaardeerde roze buren die Martin Bormann Bosma uitriepen tot de meest gekwalificeerde voorzitter. Helaas is alleen de bruine horde het met ons eens want na de eerste ronde staat hij op 16 stemmen, de volvette kwarkbol op 40 en Arib op 58 stemmen. Dit terwijl beide flanken van de RC redactie eensgezind Bosma de enige geschikte kandidaat vinden. Nou, dan heb je het aardig voor elkaar. Stemmen voor de tweede ronde worden nog geteld, maar het is helder waar de kamerleden voor zijn gegaan. Niet voor de kwaliteit.
[edit] Zelfs de Volkskrant is het EENSCH met ons. [edit 2] Tweede ronde: 13 Bosma, 34 Toorenburg, 43 Elias, 56 Arib. Nu mogen alleen de 4 met de hoogste aantallen stemmen meedoen voor ronde drie. [edit 3] Nou, het gaat tussen de Kipvleugel of de Kebabvleugel.
Patrick Jumpen, wie kent hem niet? Deze Brabander werd ergens rond 2007 wereldberoemd met zijn jumpstyle-dansje. Het leverde hem zelfs een top40 hit op en hier en daar zelfs nog wat geld. Reden voor Patrick om zichzelf in drank en drugs te verliezen.
Maar inmiddels niet meer. Patrick heeft namelijk God gevonden. En dat heeft hij zo hard gedaan, dat ‘ie nu in plaats van op de jijbuis te jumpen, nu in de winkelstraten van Eindhoven het woord van god schreeuwend, in een Joodse outfit, met een stok waar een davidster in staat gekerfd, staat te verkondigen. Inclusief vlasbaardje, want dat hoort bij elke extremist, ongeacht geloof.
Voorstelletje van twee gynaecologen en twee rechters vandaag: of vrouwen even gedwongen een keizersnee kunnen krijgen. Op basis van twee tot drie gevallen per jaar in het Erasmus MC (en zonder andere gegevens) vinden de artsen dat de rechter als dat in het belang van het kind is een keizersnee af moet kunnen dwingen.
Want, zo vinden ze, “de foetus heeft niets in te brengen”. Check. Misschien kunnen ze er ook even een medium bijhalen om de mening van de baby te raadplegen. Of menen de artsen zelf dat zij wel, en de moeder niet, voor de foetus kunnen spreken? Wordt trouwens gezellig in de verloskamer, met ter plekke even een rechtszaak. Lig je dan. Arts erbij. Advocaat van de arts erbij. Rechter erbij. Jouw advocaat erbij. Niet vergeten te puffen, he?
Mocht de rechter trouwens gek genoeg geen tijd hebben voor een noodproces als jij om 2 uur ’s nachts na 14 uur weeën ‘nee’ zegt tegen een keizersnee, dan moet de arts maar gewoon vast zonder toestemming tegen jouw wil de boel open snijden. Regelen we die toestemming achteraf wel even. Is verder ook helemaal geen probleem, want wat kan er in spaghettinaam misgaan? Ow. Wacht.
Vorig jaar maart verbaasde het Zweedse Koenigsegg het publiek met het prototype van de Regera. De specs waren waarschijnlijk nog bruter dan de vormgeving. De eerste Hybride auto van ontwerper Christian von Koenigsegg zou een gecombineerd vermogen hebben van 1700pk en een totaal gewicht van 1628 kg.
Kan dat hard? Ja dat kan heel hard. Het vermogen van de auto is echter zo groot, dat een versnellingsbak de acceleratie alleen maar zou vertragen, en deze zou naar alle waarschijnlijkheid de kracht van de motor niet eens aan kunnen. En dus hebben ze deze maar gewoon weggelaten, zodat je naadloos in 2,5 seconden op de 100 zit. Zo werd de auto dus gepresenteerd. Nu, bijna een jaar later, kunnen de eerste tests gedaan worden om te kijken of het in de praktijk ook echt allemaal zo werkt. Steven Wade, blogger bij het bedrijf, was de gelukkige die een testrit mocht bijwonen en ons met een wat knullig filmpje de bek op het toetsenbord deed belanden. Het schijnt dat op de ontwerpafdeling bij Ferrari, McLaren en Porsche de lichten nog branden
Maandag zei Burgemeester Eberhard van der Laan in een interview dat hij het uitgesloten achtte dat iets soortgelijks als de massa-aanranding in Keulen ook in Amsterdam gebeurt. De storm van kritiek die daarop volgde was te verwachten.
Met enigszins gekke argumentaties hier en daar. Zo werd op de publieke omroep er meerdere malen over gesproken dat de moord op Van Gogh ook uitgesloten zou zijn. Juist. Dat zag inderdaad niemand aankomen. Behalve dan iedereen. Maar dat maakt de kritiek op Van der Laan niet minder terecht: het is een bizarre uitspraak, en de absurditeit wordt nog groter: Van der Laan vindt de kritiek onterecht en uit z’n verband gerukt.
Het lijkt of Eberhard niet helemaal doorheeft dat niet het verband of de context maar de uitspraak zelf te bizar voor woorden is.
Dit is een zeer moeilijke vraag die u stelt, maar zonder dat ik het aannemelijk kan maken denk ik dat het uitgesloten is.
Even lezen hoor. We beginnen dus met de vraag of een situatie als in Keulen ook in Amsterdam mogelijk zou zijn aan de bestuurder die bij uitstek verantwoordelijk is voor het zorgvuldig met dit soort vragen om gaan. Waarop die bestuurder aan geeft dat dat een moeilijke vraag is. Tot zover niets aan de hand: complexe vraagstukken als deze zijn inderdaad niet te vatten in simpele one-liners. Om vervolgens niet de nuance te pakken en serieus op de vraag in te gaan maar zonder dit te onderbouwen en, naar eigen zeggen, zonder het te kunnen onderbouwen de aanname te verkondigen dat het uitgesloten is. Alsof dat al niet een schokkend stukje incompetent gelul in de ruimte is gaat hij vervolgens nog zo ver dat hij zegt dat hij Amsterdammers daar te lief voor vindt. Want hij kent ze. Alle ruim 830.000. Bij naam, waarschijnlijk. Plus de miljoenen toeristen die elk jaar naar Amsterdam komen. En, want dat is het dus ook nog, IEDERE INDIVIDUELE VLUCHTELING.
Dat heeft dus niets te maken met het verband of de context. Het is gewoon een stomme uitspraak waar hij terecht voor gefileerd wordt en die hij veel te makkelijk af doet door te verwijzen naar de rest van het interview.
Even uitgaan in Hasselt? Gezellig. Lekker pinteke erbij, leuk kroegje, wat kleega’s. Maar niets is minder waar, zo nu blijkt. Tenminste, als je niet keurig netjes Vlaams praat. Dat ondervond de 23-jarige Stans toen ze met haar Ierse collega’s in de kroeg stond te praten.
Volkomen logisch antwoordde ze namelijk: “Ja, maar… het zijn Ieren. Die kunnen geen Vlaams.” Wat blijkbaar in Hasselt genoeg reden is om dan meteen een stuk glas in je porum te krijgen. De vader van Stans, die met zijn dochter in het ziekenhuis wel iets anders aan zijn hoofd heeft dan de politie, heeft wat foto’s van het slachtoffer online gezet. De politie, die dus in Hasselt zo weinig te doen hebben dat ze de facebookaccounts van de slachtoffers zitten te f5-en, vroeg hem daarop om de foto’s offline te halen. Want dat is slecht voor het imago van de stad.
Dus David Bowie doet een Lemmytje: onverwacht doodgekankerd op 69 jarige leeftijd, of is het weer een van zijn vele publicitair lonende incarnaties?
In dat geval is het beter om die verzamelbox nog even laten liggen tot de ramsj, we weten immers hoe het met Lazarus is afgelopen (all units, be on the lookout for a Jesus Christ). Maar voorlopig gaan we er vanuit dat David Jones, Major Tom, Ziggy Stardust, Aladdin Sane , Thin White Duke, de internetpionier, echt kapotdoodstuk is. Overigens is tussen voor/tegenBowie een hardere scheidslijn in de redactie dan die tussen #teamvlees en #teamvega. Nawalmend van een weekendje Ardennen houden we het op “geniale kutmuziek“.
Weet je nog, dat minister Brinkhorst ons maximaal 25.000 werknemers uit het oostblok toezei? Het werden er 600.000. Weet je nog, dat referendum tegen de EU? Ondanks een dikke “Nee” werden we er toch in geloodst. Weet je nog, die gekken die 146 mensen doodschoten 5 uur rijden hiervandaan? Waar ik niet bang van mag zijn want dan ben ik een Islamofoob. Hetzelfde wanneer ik mij een groeps-aanranding, beroving en verkrachting aantrek. Dat is slechts een motief om mijn racistische scheur open te trekken. Of laten we het eens hebben over dat geld dat ik liever niet naar de Grieken zag gaan. Het kwam, zoals ik al zag aankomen, niet terug en al helemaal niet met rente. Maar ik? Ik moet gewoon m’n smoel houden. Zal ik nog even doorgaan?
Weet je Tofik. Ooit bedacht dat ik me door de politiek gewoon in de steek voel gelaten? Dat deze zogenaamde democratie gewoon geleid wordt door een stel geld- en machtsgeile Eurofielen welke schijt hebben aan de burger? De bezorgde burger zoals jij die noemt. De bezorgde burger die wel een paar ton wachtgeld voor jou neertelt om als dank hiervoor in de bek te worden getuft met een zelfingenomen kutfilmpje. Ik snap dat het klote voelt voor je om de multiculturele droom van een eensgezind EU waar je zelf zo hard voor hebt geknokt in je bek uit elkaar te zien spatten. Maar wees eens eerlijk? Is het er zoveel gezelliger op geworden? Zijn we er nou zo op vooruit gegaan? Zijn de angsten van de “bezorgde burger” niet gewoon uitgekomen? En wordt het niet eens tijd dat jij je hoofd uit je reet trekt en je niet langer druk maakt om de ontevreden burger op sociale media maar je druk gaat maken om de klootzakken in de echte wereld ongeacht kleur, religie of geslacht? Dan denk ik dat je weinig “bezorgde burgers” meer tegenkomt. En hoeven we niet allemaal “opstandige burgers” (zoals in Geldermalsen) te worden waar blijkbaar wel naar wordt geluisterd. Het zal de macht van Wilders die jij zo haat ook doen afnemen. Win win dus. Oh, en met zo’n uitkering kan er best een betere montage vanaf. Einde bericht.
Ongeveer eens per jaar, tussen de wekelijkse BBQ’s door, gaat uw eigen redactie een weekend naar de Ardennen voor topoverleg, het plannen van wereldheerschappij, heidesessies en het ehr.. inwerken van de nieuwe redactieleden. Ja, laten we het inwerken noemen. Ook in 2016 werd deze traditie in ere gehouden. Hieronder volgt een verslag van hoe ik me het weekend herinner.
Vrijdag 8 januari, 08.00 uur
Terwijl ik in de redactiebunker lepeltje-lepeltje sliep met Ninja-Uil en heerlijk lag te dromen van het doodknuppelen van jonge zeehondjes, werd ik bruut gewekt. Jake stond naast me met een megafoon. “Wakker worden, soldaat! We moeten zo gaan, want we gaan heersdingen doen!! Opstaan, OPSTAAN!! Eén, twee, drie, vier, afzien doen we met plezier!!” Terwijl Ninja Uil van schrik tegen het plafond geplakt zat, stond ik zuchtend op, trok mijn beide badjassen aan en ging mijn gebruikelijke ontbijt maken: kliekjes van de BBQ van gisteravond met vodka en gemalen diclofenac uit de oven. Vanuit een andere kamer hoorden we Frodooh (met wie Jake en ik zouden meerijden) brullen: “Ik ben bijna klaar!” We hoorden een stuk of vier vrouwen iets soortgelijks schreeuwen, maar dan met de woorden “Oh God” erbij. Veertien seconden later stond Frodooh met de sleutels van zijn Hummer bij ons. “We kunnen gaan” stelde hij, terwijl hij zijn broek dicht knoopte.
De rit naar de megalomane villa die Reet voor dit soort redactievergaderingen in de buurt van -uiteraard- Reet (B) heeft aangeschaft, was niet heel bijzonder. We zagen nog wel de Chinook overvliegen waarmee een heel datacentrum naar de Ardennen werd gebracht door LB en Reet, die een Bat Man-pak droeg, en ergens onderweg werden we ingehaald door Meneer van Dale met een aanhangwagen vol koeien, schapen en drie struisvogels. “We moeten toch eten,” appte hij. Jake is de hele reis bezig geweest met het schoonmaken van zijn imposante arsenaal aan wapens en vertelde onophoudelijk over Zweedse landmijnen, die de beste en meest effectieve ter wereld zouden zijn. Ik at intussen stilzwijgend mijn vodka met ansjovis en bedacht me dat Zweden wellicht daarom niet zo dichtbevolkt is.
Reet en LB, onderweg.
Vrijdag 8 januari, 14.14 uur
Aangekomen in de Ardennen. De Hummer werd geparkeerd tussen de Chinook en de auto van Webmeister. Althans, ik denk dat het de auto van Web was, want het Top2000-logo, omringd door doodshoofden, stond er met Edding opgetekend. Terwijl we over de oprijlaan liepen, dook Jake ineens de bosjes in. “DE MOFFEN, JE WEET HET NOOIT”, riep hij. Hij schreeuwde nog iets over een mijnenveld, loopgraven en prikkeldraad en verdween in het struikgewas, waar al snel geluiden te horen waren die het midden hielden tussen graafwerkzaamheden en het geluid dat een hamster maakt als je er steeds harder in knijpt.
Frodooh stak voor de zekerheid zijn Hummer in brand waarna we de immense villa binnen gingen. Hier was LB al bezig met het optuigen van een lading servers waar de NSA jaloers op zou worden. Reet had intussen midden in de woonkamer zijn ivoren troon neergezet waar hij naakt bovenop zat met een scepter in zijn hand, kraaiend van plezier. Om de troon heen lag een roedel dwergen die steeds probeerden zijn tenen te likken. Reet schopte de dwergen iedere keer lachend en liefdevol keihard in het gezicht zodra ze te dichtbij kwamen. Dit gebaar deed mij nóg meer van onze Grote Leider houden.
Op dat moment belde Xaderp. Reet nam op. “Hij zit in Noord-Korea en komt niet, want dan weten ‘ze’ ervan,” aldus onze Grote Leider. Xaderp weet ‘ze’ en ‘hen’ altijd enorm goed te ontwijken, zoals algemeen bekend is, want ‘ze’ proberen hem altijd te pakken. “Bel niet terug”, had hij nog gewaarschuwd. “Na dit gesprek wikkel ik deze telefoon in alufolie en mik ‘m in het water. Ik vind jullie wel weer.”
Vrijdag 8 januari, 15.03 uur
Flepz0r zat alweer druk te faxen. Hij had onderweg voor een rood licht gestaan en was, zo zei hij, nu bezig met heel België én de VN-Veiligheidsraad voor het gerecht te slepen. “Niemand laat mij voor een rood licht staan en komt daar mee weg” schuimbekte hij tegen zijn faxapparaat. Om onduidelijke redenen was het apparaat nergens op aangesloten, maar werkte het wel. LB knikte goedkeurend en ging verder met zijn kabelgami, de oud-Japanse full-contact sport van kabelknopen, waarin hij de onbetwiste meester is.
Van Dale en Globalriot waren begonnen met de BBQ aanzwengelen. De brandende Hummer van Frodooh was een prima aanmaakblokje zo hadden ze besloten, dus hadden ze deze in het wedstrijdbad gereden dat op het landgoed was aangelegd en dat tot de rand toe gevuld was met kolen. Globalriot ging alvast een kruidenmelange maken (de kruiden uit eigen tuin van Globalriot staan tot de gemiddelde lsd als opium tot ibrupofen – BT) en Van Dale schilde in de tussentijd enkele koeien. Dit alles gebeurde terwijl Webmeister zat te schreeuwen dat de Top2000 dood moest en dat hij John en Willeke miste. Ik voorzag nu al dat dit een bijzonder weekend zou worden.
Op dat moment kwam Cspr de oprijlaan op, luid toeterend. Hij stapte uit en haalde een doos uit zijn kofferbak. “Kijk!” riep hij: “Ik heb het huis van Oscar Wilde voor een zacht prijsje op de kop weten te tikken en vond dit in de wijnkelder! 120 jaar oude absinth! De échte dus!” Om zijn enthousiasme te laten blijken, trok hij één van de 24 flessen open en dronk deze in één teug leeg. Hierna verdween hij richting het toilet, omdat hij dringend even even zijn afschuw moest laten blijken over een aantal filmpjes op Pornhub, zo verklaarde hij.
Vrijdag 8 januari, 16.00 uur
Terwijl ik voor het eerst in zeven jaar het vet en de vodka uit mijn badjassen aan het koken was, kwam Toxteth aan op het landgoed. Fashionably late, als altijd. Net als alle andere keren had hij een privéchauffeur bij zich. En een man servant. Ik was bang om te vragen wat het verschil is tussen een man servant en een butler, maar hoorde later die nacht hartverscheurende pijnkreten uit zijn slaapkamer, wat me een vermoeden gaf van dit verschil. McHollander kwam vijf minuten na Toxteth binnen en begon direct bier te drinken uit zijn gitaar. En te zingen. Tegelijk. Reet applaudisseerde, dus wij ook allemaal. Daarna schopten we lachend de dwergen in hun gezicht. Van Dale maakte intussen de voorafjes: broodjes struisvogelfilet in eigen wondvocht, zijn specialiteit.
Het liep niet goed met ze af
Vrijdag 8 januari, 17.00 uur
Plotsklaps vroeg iemand, misschien ik wel, maar dat is niet helder meer, of Frisco en Meneer de Greef al gespot waren. De slaapzak van Frisco lag al op de achtzits hoekbank dus hij zou er moeten zijn, maar kennelijk waren de heren ninja-style binnengekomen. Als bij toverslag stond Meneer de Greef ineens naast me en wreef zijn woeste baard in mijn gezicht. “FRISCO EN IK ZITTEN NATUURLIJK IN DE KELDER, NEGER! HET WTF-HOEKJE! JE WEET TOCH!? DE KETTINGEN HANGEN AL AAN DE MUUR EN DE GIMPSUITS LIGGEN AL KLAAR! IK KAN ZO ENORM NIET WACHTEN OP DE ONTGROENING!” McHollander, die kennelijk vergeten was dat ook hij ontgroend zou worden, verslikte zich in zijn gitaar en dronk hevig hoestend snel een fles absinth leeg.
Jake was inmiddels terug uit de bossen rondom het landgoed. “Ze krijgen ons nooit”, gromde hij tegen niemand in het bijzonder. Hij pakte een enorm mes af van Van Dale die er een levend schaap mee aan het villen was, en mompelde dat hij dat ging slijpen. “Dit moet scherper,” zei Jake. “En daarna ga ik er mee door de gangen van de villa dolen. In het donker.” Jake, geheel gekleed in een sniper-outfit, nam zijn taak als beveiliger zeer serieus, zo viel ons allemaal op.
Jake, tijdens een casual wandeling over het landgoed.
Vrijdag 8 januari, 19.30 uur
Reet, nu gekleed als Romeinse keizer, inclusief lauwerkrans, kwam van zijn troon. “Heersbeesten! Ik heb honger! Hoe staat het met die BBQ!?” Het was etenstijd, zo had de Grote Leider in zijn intense wijsheid besloten. Hij stond al klaar met een emmer door Flepz0r gemaakte BBQ-saus, een saus die gegarandeerd zowel in- als uitwendig brandwonden veroorzaakt en die eerder die middag al een gat in de marmeren vloer had gebrand.
Veertien minuten later hadden we drie koeien, anderhalf schaap en vier van de dwergen op. En alle absinth. Typisch tijd voor de redactiekaraoke dus. McHollander wilde uiteraard als eerste, want die gaat zingend door het leven. Na een uitstekende vertolking van alle liedjes uit The Sound of Music, besloten we dat hij gewonnen had en gooiden de karaokeset en de resterende dwergen in het nog immer als een uitbarstende vulkaan brandende wedstrijdbad.
Vrijdag 8 januari, 23.00 uur
Het was tijd voor de rituele ontgroening van de nieuwe redactieleden, zo besloot onze Grote Leider Reet die plotseling een astronautenpak droeg, inclusief helm. Terwijl McHollander aan zijn haren naar de kelder getrokken moest worden en gilde als een klein meisje, stond De Greef drie seconden na de aankondiging al in een Gimpsuit. Hij had nóg een emmer van de BBQ-saus van Flepz0r weten te vinden en stond hiermee in zijn hand, terwijl hij vol verwachting naar de andere redactieleden keek en niet kon ophouden met gniffelen.
Ik vond dat ik dit jaar de ontgroening van de nieuwe redactieleden wel een keer kon overslaan. Ik was wat slaperig geworden van de absinth en van het kruidenmengsel van Globalriot, die al uren bewusteloos in een hoekje lag. Ik kroop tegen zijn borsthaar aan, genoot van de geluiden van totale horror die ik in de verte uit de kelder en de kamer van Toxteth hoorde komen en doezelde weg.
Maandag 11 januari(?), geen idee van de tijd
Ik type dit vanuit – voor zover ik uit het raam kan zien – Macau. Ik vermoed dat het maandag is, maar dat weet ik niet zeker. Het verdere verloop van het weekend is behoorlijk mistig in mijn geheugen. Vaag kan ik me herinneren dat Web alle hoogtepunten van de Top2000 op accordeon heeft gespeeld, begeleid door McHollander. Ook weet ik nog flarden van het moment dat Cspr en Tox samen met mij vrijwel naakt op de kolen in het wedstrijdbad dansten. Dit is ongetwijfeld inderdaad gebeurd, want mijn badjassen zijn half verbrand en ik heb derdegraads brandwonden op mijn voeten.
Verder kan ik me nog enigszins voor de geest halen dat er lichte paniek uitbrak toen Frodooh een stukje ging wandelen en midden in het door Jake aangelegde mijnenveld bleek te staan. Voor zover ik me nog kan herinneren is hij hier met een lasso door De Greef uitgehaald, terwijl Jake dekkingsvuur gaf.
Op een zeker moment waren er ineens ook vrouwen bij de villa, maar het staat me bij dat die niet veel zeiden. Sommigen huilden, anderen zeiden alleen “Oh God, oh God” of “Maak me alsjeblieft niet dood” en later: “Alsjeblieft, maak me dood, ik kan er niet meer tegen”. Frisco en De Greef vonden dit bijzonder vermakelijk en Flepz0r verkocht geloof ik pepperspray aan de heren.
De laatste keer dat ik Reet zag is bij mijn weten zaterdagochtend, toen hij iets riep over ‘heersbeesten’ en dat hij ‘China ging kopen’, waarna hij gekleed als een Shaolin-monnik de Chinook pakte en verdween.
Reet
Zojuist vond ik een papiertje tussen mijn tenen wat bij nadere beschouwing een contract blijkt te zijn, opgesteld door Flepz0r en getekend in bloed. Kennelijk heb ik in ruil voor drie flessen vodka allebei mijn nieren aan hem verkocht, wat waarschijnlijk verklaart waarom ik in een flinke plas bloed lig met een groot litteken over mijn torso en me niet zo lekker voel.
Kut…
Intussen heb ik geen flauw idee hoe ik in vredesnaam in Macau terechtgekomen ben, waar de rest van de redactie is, hoe ik terug moet komen en of Reet nog in de buurt zit na zijn aanschaf van China. Als iemand dit leest, kan diegene dan aan eventuele niet-vermiste redactieleden vragen of ik wat geld van ze mag lenen voor een dialyseapparaat en een vlucht naar de redactiebunker? Alvast hartelijk bedankt!
Het was weer een geweldig redactieweekend. Ik kan niet wachten op volgend jaar.
