Vanuit de lange donkere gang liep ik de voordeur uit van wat toen nog de kleuterschool heette, het felle zonlicht in. Het was een warme, zonnige voorjaarsdag, maar in mijn herinnering bestond mijn vroege jeugd alléén maar uit zonnige dagen. Ook de kleuren, geluiden en mensen die ik me herinner leken zonder uitzondering stuk voor stuk aangenaam. Ik kan tegenwoordig nog altijd moeiteloos de geur en smaak van Ligakoeken uit die tijd terughalen, wat steevast een serie van herinneringen in gang zet. Vanuit de school liep ik langs een bouwplaats waar muziek klonk. Het leven was zorgeloos en leek nooit te zullen veranderen.
Au! Ik stootte mijn schouder aan een rotsblok! Ik probeerde ‘m nog te ontwijken, maar ondersteboven in een kano hangend was het onmogelijk om te sturen. Bovendien was sturen ook niet mijn hoogste prioriteit op dit moment, belangrijker was om die kano weer rechtop te krijgen en daarmee mezelf uit het water. Ik had al niet zo’n zin in dit jaarlijkse weekendje Ardennen, al dat ruige gedoe met BBQ’s, gamen en kanoën is gewoon niet mijn ding. Liever bleef ik thuis om te doen wat ik altijd doe ik het weekend, de wekelijkse boodschappen halen en het gras maaien. Maar nu ik hier bezig was te verdrinken wenste ik nog meer dat ik was thuisgebleven. In plaats van mezelf omhoog te duwen probeerde ik mezelf uit de smalle kano te wurmen, maar ik zat muurvast.
