Mocht u niet op Twitter zitten weet u het wellicht niet, maar daar was iets aan de hand. Er is namelijk een nieuwe hashtag: #zeghet. Met #zeghet wil men het taboe op sexueel misbruik aan de kaak stellen en dat is intens goed. Want het wordt ondertussen wel eens tijd dat mensen zich niet alleen bewust gaan worden van hoe je met seks en de regels van interactie omgaat, maar ook het waarom daarvan.

Wat #zeghet perfect aantoont is de enorme impact die er is. Verhalen over sexueel misbruik galore. Het maakt de statistieken daarover echt pijnlijk duidelijk. Het maakt duidelijk dat een blog zoals dit geen uitzondering op de regel is, maar eerder de uitzondering die weet hoe ze haar frustratie moet verwoorden zodat een groot publiek daar kennis van neemt. De voorbeelden zijn echter legio, van vrouwen die in horeca-gelegenheden tegen de muur geklemd worden, via ongewenste betastingen tot vooral heel veel verhalen over de reactie van autoriteiten. De WTFs zijn niet van de lucht bij het lezen van de verhalen van eerder op de dag.

Dit werd opgevolgd door TPO. Dieuwertje Kuijpers vindt namelijk iets van awareness dingen. Dingen zoals dit:

Bepaalde keuzes, zoals in die kont knijpen, zijn niet weloverwogen op basis van beschikbare informatie waarbij voor- en tegens nauwkeurig worden afgewogen. Dit soort acties zijn juist impulsief. Daarnaast kun je je ook afvragen hoeveel mensen daadwerkelijk seksuele aanranding cool vinden.

Natuurlijk zijn veel van dit soort acties impulsief, maar dat wil niet zeggen dat er geen ruimte voor verbetering is. We bestrijden vrijwel elk sociaal probleem door te proberen mensen bewust te maken – niet alleen van het probleem, maar ook van de gevolgen. Daarmee bannen we die problemen niet uit, maar we versterken wel degelijk de kans dat op het moment dat de impuls zich aandient er een lampje gaat branden. We hebben namelijk impulsen, als mens zijnde, maar we zijn geen impuls-gedreven primaten die alleen maar fysiek kunnen communiceren.

Uw eigen redactiebenjamin vindt ook iets van awareness-evenementen, maar gek genoeg maakt hij daarbij onderscheid tussen zeer Marketing-gerelateerde awareness als, ik noem maar iets, kankermarketing of awarenessinitiatieven die daadwerkelijk sociaal-maatschappelijke onderwerpen behandelen. Want de manier waarop mensen over een onderwerp als sexueel misbruik denken en praten maakt wèl uit in de manier waarop je ermee omgaat. Daarom is deze awareness-actie helemaal top.

In dat kader het volgende voorstel: kunnen we alsjeblieft iedereen erop attent maken dat aanraken, ongewenst zoenen, etc een kwestie is van vragen? En dan bedoel ik dus niet “Ze vroeg erom” omdat ze een jurkje droeg wat jij toevallig erg geil vond staan. Nee, vragen. Met woorden. Zo, dus:

“Mag ik je zoenen?”

“Mag ik je reet aanraken?”

Als het antwoord niet ‘ja, hoor’ of iets heel duidelijk in die strekking is, is het ‘nee’. Wat meer ‘awareness’ op dat gebied (over het wanneer wel en niet èn over de gevolgen van grensoverschrijdend gedrag) kan wat dat betreft helemaal geen kwaad. Gewoon vragen, laat dat ego maar even voor wat het is. “Nee heb je, ja kan je krijgen” – niet alleen voor als je een eierkoek van mama wilt. Eerst vragen, dan doen. Lost dat alles op? Nope, maar het zou best goed zijn als het de norm werd om dat wèl te doen. Hebben we meteen een prima reden om de Ikea, de yoga-mat en het winkelen met de schoonmoeder links te laten liggen. We zijn tenslotte mannen en een beetje man gebruikt z’n ballen om z’n mannetje te staan, niet om het vrouwtje een trauma te bezorgen.

Erom vragen: dat zouden meer mensen moeten doen.