Tsipras: onthoudt die naam. Het is de nieuwe leider van Griekenland, maar het had net zo goed de naam van een orkaan of de Griekse god van Verdelging kunnen zijn. Een van de eerste dingen die de beste man deed was het monument voor gevallen Griekse verzetsstrijders bezoeken. Een metersdik statement richting de Duitse dreigretoriek en de zweethandjes in Brussel. Daarnaast was de eerste official die hij met gelukswensen ontving de Russische ambassadeur, een duidelijke sneer naar het ahem…Europese Rusland-beleid. Terwijl wij de holle woorden “elke cent terug, met rente” nog door de Acropolis horen galmen, is men nu in allerlei termen de mogelijke Griekse exit aan het downplayen. “Jahaa nu is het niet zo erg dat ze gaan”. Belangrijker is het signaal dat aan Brussel is afgegeven: je kan simpelweg niet een volk onder zo’n enorme druk zetten en het dan raar vinden dat het vloeibaar wordt. Helemaal niet in het land waar de democratie potdomme is uitgevonden. Sterker nog: het bagatelliseren en wegkijken van gevoelens van oneerlijkheid en bestaande problemen zal in meerdere landen leiden tot de opkomst van dit soort bewegingen. Wij zullen in maart dan ook niet raar opkijken bij het monsterverlies van de huidige coalitie. Hoe vervelend en onrealistisch die keuze uiteindelijk zal zijn, de PVV spint er garen bij. Het is de prijs die je betaalt voor het feit dat je geen politiek voor het volk bedrijft maar voor je eigen springplank naar je betrekking bij Lockheed of het commissariaat van een zorgboer. Democratie: ook als het je niet zo goed uitkomt.