Het gaat slecht met de Mac. De omzet en de winst dalen, en de koers van het McAandeel nog veel harder. McDirecteur Don Thompson beseft dat het roer om moet. Eén van de oorzaken die Thompson aangeeft voor de crisis binnen het Fastfoodbedrijf is dat het menu te ingewikkeld is. Nou kom ik niet heel vaak bij de Mac, maar gegeven het doorsnee publiek wat daar doorgaans komt kan ik me wel voorstellen dat een keuze maken uit wel 10 soorten hamburgers een haast onmogelijke opgave is. Je moet namelijk nadenken. Wil je een enkele of een dubbele Cheeseburger? Aardbeien of Chocolade Milkshake? Dat zijn haast existentialistische vragen wanneer je zoals de gemiddelde Mac bezoeker slechts over het IQ van een zwakbegaafde Amoebe beschikt. Bij de Mac zelf hebben ze ook al in de gaten dat ze doorgeschoten zijn, van 85 verschillende producten in 2006 tot wel 145 stuks nu. Niet alleen buitengewoon complex voor het personeel om al die hamburgers uit elkaar te houden, maar het publiek lijdt zichtbaar onder de keuzestress waardoor bijvoorbeeld de wachttijden in de McDrive fors oplopen door al die besluiteloze klanten, zo erg zelfs dat de Verkeers Informatiedienst zich genoodzaakt ziet ze in de fileberichten op te nemen. McDirecteur Thompson wil het menu weer stroomlijnen, en alle dure en tijdrovende zaken eruit mikken. Maar waarom dit plan niet tot in het extreme doorgetrokken? Zeker om cultureel aan te sluiten bij de groeiende Chinese markt en die van het voormalige Oostblok, en het menu terugbrengen tot slechts twee opties: eten of niet eten. “Goedemiddag, wilt u eten?” “Nou graag!” “Dat is dan 4,95. U mag doorrijden naar het volgende loket”