Deze week konden we lezen dat Nederlanders vinden dat comazuipers zelf maar voor hun ziekenhuiskosten op moeten draaien. Het is een zorgwekkende situatie wanneer we mensen die we wettelijk gezien niet in staat achten verantwoordelijk met alcohol om te gaan, wel verantwoordelijk gaan stellen voor de gevolgen daarvan. Afgezien van of de methode van verbieden in plaats van voorlichten nou zo geweldig werkt met al die comazuipers, is het gek dat het bieden van medische zorg in ene aan een soort schuldvraag wordt onderworpen om te kijken of iemand zelf voor de kosten op moet gaan draaien. Want als je dat principe eenmaal invoert kan dat nog wel eens flink rigoreus effect hebben. Wat is het volgende? Een gebroken been bij het skieën? Bij een verkeersongeluk kijken of iemand daar zelf schuldig aan was om te kijken of de verzekering het wel vergoedt? SOA-behandelingen voortaan allemaal voor eigen rekening, tenzij je kunt bewijzen dat dat het gevolg van een verkrachting was?
We zijn allemaal elkaars vijand geworden in een poging de kosten voor onszelf ietsje minder te maken. Als je in een dal terecht komt is het vast je eigen schuld. Dikke bult. De psychologische strijd in Nederlandse media is er niet eentje tussen het volk en de corrupte elite maar eentje van “één voor allen en ieder voor zich”. We geven af op iedereen die het in z’n hoofd haalt om van collectieve voorzieningen gebruik te maken en al helemaal als we onszelf op de één of andere manier wijs kunnen maken dat het waarschijnlijk hun eigen schuld is dat ze van die voorzieningen gebruik moeten maken. Zo verwordt het vangnet tot een strafmechanisme: in plaats van helpen willen we eerst beoordelen. Niet of mensen de hulp wel nodig hebben, nee, of ze die hulp wel verdienen of dat ze er maar lekker zelf voor op moeten draaien. De vraag is of dat dan nog wel een vangnet is, of een vorm van Russische Roulette. Worden we hier nou veel beter van? Of zijn het toch vooral de verzekeringen die minder hoeven te dekken als we dit doen die hier beter van worden?
