Het is wat stil op de erectolo’s en dat komt omdat de halve redactie de staat van het land zat te bekijken, de aankomende verkiezingen in ogenschouw nam en we dientengevolge nu de bunker aan het verhuizen zijn naar een eiland met een gunstig belastingklimaat.
Dat kost allemaal wat tijd. De stricte veiligheidsprotocollen van Jake maken wat bij een normale verhuizing al de rechtstreekse adem van Satan is tot een ondoenlijke straf, zeker als je die combineert met een Bas Taart die continu overal tussendoor loopt. Die roept dan iets over dat we voorzichtig moeten zijn wandelstok. Hij heeft er 1414, allemaal waardevol antiek, en daar stresst hij harder over dan je schoonmoeder over de ikeaprullen die ze een decennium terug kocht en blijkbaar nog steeds niet als lelijk beschouwt. Maar we dwalen af, want we zijn jullie niet vergeten, hoor, trouwe lezers. Daarom nu even een stukje muziek op de zondagochtend. De 24-jarige Lorrèn doet dingen met soul, jazz en pop in een muzikale mix en lijkt ons een prima begeleiding voor een eitje bij de brunch.
Gisteravond ook naar een van de laatste openlucht festivals geweest van dit seizoen? Zo’n kekke dat je je nog een keertje kunt verkleden, for good old time’s sake en ook nog even iets naar binnen gegooid wat in de begin jaren ’90 nog als goede XTC bekend stond, maar tegenwoordig alleen maar een vreemd gevoel geeft en maar bar weinig liefde en dat je ’s ochtends wakker wordt en je jezelf afvraagt of het het allemaal wel waard was? Dan knallen we er nog een paar minuten tegenaan met Disasterradio uit Nieuw Zeeland. Het zal je je ‘Anniko van Zanten zondagochtend gevoel’ niet terug geven, maar een klein beetje wtf op de zondagochtend kan nooit kwaad, morgen is het imeers weer maandag.
Denkt u bij ‘Ben ik te min’ aan een stonede hippie die geen cent te makken heeft, geen seconde heeft opgelet op school, geen zin heeft om te werken en lui is met neuken en mondharmonica spelen?
Wij ook, ja, maar niet Ramon Prins. Getuige althans zijn cover van ‘Ben ik te min’. U weet wel, van die stonede hippie die nooit zin had om te werken en minder zin om fatsoenlijk mondharmonica te leren spelen.
Ramon heeft misschien ook geen zin om te werken, maar hij is allerminst stoned. Of high. Of uitgehongerd. Of straatarm.
Te min bevonden
Het kortpittige kapsel in de videoclip vindt hem inderdaad te min, maar dat heeft niets met de kar van zijn pa te maken. Ook niet met die gehuurde Audi A1 (want als je geen auto hebt, kun je die ook huren of lenen), overigens (what the fuck doet dat in de clip? JE ZINGT OVER VRETEN VAN DE STRAAT, KWARKBOL! En dan bedoel je daarmee niet een haring bij de kar in Zierikzee). Nee, dat heeft er meer mee te maken dat ze op haar leeftijd ook liever een rijke man met fantastische looks aan de haak slaat. Dat lijkt er niet in te zitten, dus dan maar een Hollandse hits-zanger. Dan rij je tenminste nog in een gehuurde Audi.
Censuur!!14!
De cover van Ramon Prins is een kansloos staaltje ‘ik heb het nummer niet begrepen’ in de orde van Patricia Paaij die Jolene covert, al was het alleen maar door de clip. Was dat maar echt zo. Muzikaal is het ook een aantasting van meerdere zintuigen. De tekst is genomen van de gecensureerde versie van Armand’s ‘Ben ik te min’, het laffe aftreksel van zijn eigenlijke tekst dat in de jaren 70 nodig was om ermee op de radio te komen.
Rijkgeboren hoeren
Maar die versie had tenminste nog het rauwe van een protestlied tegen rijkgeboren hoeren die denken dat het spannend is om met een tandenloze hippie zich af te zetten tegen het milieu met de gouden wieg. We leven nu in 2017, dus dat soort rauwe emotie willen we niet meer in muziek. In plaats daarvan doen we een repeal-and-replace op de maatsoort, zetten we er een emotieloze synthesizer onder met een ‘feesthit’-beat en de verplichte accordeon. En dan krijg je dus een hollandse hitsversie van ‘ben ik te min’ waarvan de tekst niet op het ritme past omdat nodeloze censuur het metrum tot op het bot verneukt heeft en Ramon Prins te lui was om er een paar nieuwe woorden bij te bedenken. De tekst ‘jouw moeder die ik moest aanhoren met haar achterlijk gezeik over de studie van je broer, die dooie lul’ en de pure minachting die daaruit voortvloeit is verworden tot een tekst die de daarmee bedoelde dooie lul zelf had kunnen uitspreken ‘jouw moeder die ik moest aanhoren met haar gezwam over de studie van je broer’. Alsof Alexander Pechtold een speech van Geert Wilders van nuance voorziet, maar dan minder wenselijk.
Kotsende mokkels in bikini
En dan willen we toch nog even terugkomen op de clip. We realiseren ons dat de clip niets te maken hoeft te hebben met de inhoud van het liedje. Zo stond Metallica in ‘Whiskey in the jar’ een op een huisfeestje te spelen en was die clip alleen daarom al onrealistisch. Verder werd het hele huis afgebroken en zaten er wijven te kotsen wegens de hoeveelheid drank. Dat heeft natuurlijk niets te maken met de inhoud van het liedje. Hetzelfde geldt niet heel erg voor deze clip, want er wordt op meerder punten geprobeert een connectie tussen de tekst en de inhoud te leggen. Zo zingt Ramon ‘als je maar niet ziet als het jochie met de rozen’ terwijl hij -jawel- een FUCKING BOS ROZEN in zijn hand heeft. Dan gooit hij ze heel ludiek weg. Rozen. Rode rozen. Dat doe je namelijk als je geen cent te makken hebt: rode rozen kopen en die vervolgens op straat flikkeren in plaats van ze aan je mokkel te geven. Dat dat mokkel niet beter kan krijgen wordt bewezen door het feit dat ze dan tóch met hem meeloopt. Aan het eind van de clip zijn de rozen trouwens op magische wijze weer verschenen en geeft hij ze alsnog aan haar.
We willen maar zeggen: deze cover is top. Als de voorgaande beschrijving u niet heeft overtuigd om dit nummer meteen op repeat te zetten, weten wij het ook niet meer. Dus, zonder verdere vertraging: Ramon Prins – Ben ik te min:
Zondagochtend om vijf uur, auw, doven de startlichten voor de allereerste Formule 1-race van 2026.
In de Blogbar blijft het dan echter gezellig schemeren, want de Reetdactie (minus enkele lamme takken) voorziet jullie live van commentaar op dit snelheidspektakel. En ja hoor, jullie hebben vanzelfsprekend VIP-plaatsen aan de toog. Hoei! Dit seizoen staat trouwens bol van de nieuwigheden: de bolides van 2026 zijn grondig veranderd, en dat gaan we merken ook.
Spektakel gegarandeerd dus? We gaan het zien, of niet …
Er was een moment, ergens tussen een klankschaal-sessie en het herstructureren van mijn drinkwater met behulp van een magnetisch vortexveld, waarop alles samenviel. Mijn aura stabiliseerde. Mijn gedachten werden laminaire stromingen …
Er zijn van die momenten waarop je niet denk maar voelt: dit kan alleen maar misgaan. Zoals wanneer je besluit je spirituele ontwaken te laten begeleiden door een Oostenrijker met het aura van een strak afgestelde verbrandingsmotor. Je kent ze wel. Emotioneel gedempt, controlefetisjistisch, waar zelfs hun chakra’s in kolommen zijn ondergebracht. En toch stond daar ineens Toto Wolff, als een soort kosmische pitmuur-coach van het universum, en ik wist: dit wordt of verlichting, of een administratieve nachtmerrie op zielsniveau.
Mijn reis begon niet met een retraite, maar met een energetische verstoring in mijn dopamineveld. Mijn aura voelde gefragmenteerd, mijn frequentie zat ergens tussen “maandagochtend” en “existentiële ruis”. Tot ik hem zag. Zijn blik sneed door mijn bio-energetische mist heen als een perfect getimede undercut. Dit was geen man, dit was een wandelende resonantiekamer. Zijn aanwezigheid kalibreerde mijn interne trillingsniveau naar een hogere bandbreedte.
Ik besloot me over te geven aan het proces. Eerst voorzichtig. Ik begon met het alignen van mijn chakra’s op de racekalender. Wortelchakra tijdens de seizoensopening. Hartchakra bij Monaco. Kruinchakra volledig open tijdens Abu Dhabi. Ondertussen liet ik klankschalen resoneren op exact 14,1 Hz, dezelfde frequentie waarvan ik ergens had gelezen dat die correspondeert met “competitieve sereniteit”. Toeval? Natuurlijk niet.
Mijn water begon ik te structureren. Geen gewoon kraanwater meer, maar levend water. Geïnformeerd water. Water dat ik had blootgesteld aan slow motion beelden van pitstops en telemetriedata. Ik fluisterde er affirmaties tegen: “je bent optimaal gehydrateerd voor performance”. En ik zweer het je, het smaakte… sneller.
Langzaam begon ik patronen te zien. Niet alleen op de baan, maar in de kosmos. Retrogrades bleken niets meer dan slecht getimede strategie calls van het universum. Mijn geboortehoroscoop? Een underperformende kwalificatiesessie die eindelijk begrepen wilde worden. En daar was hij weer, Toto Wolff, als een soort interdimensionale race-engineer die mijn ziel via onzichtbare boordradio’s bijstuurde.
We hebben veel tijd gestoken in het creëren van een veilige omgeving. Mensen mogen bij ons fouten maken, maar ze ook aanstippen. We werken met het motto: zie het, zeg het, repareer het’
Toto Wolff
Ik begon zijn interviews te decoderen als ware het esoterische transmissies. Wanneer hij sprak over “marginal gains”, hoorde ik: subtiele frequentie-optimalisatie van het energetisch lichaam. Wanneer hij zei “we need to stay focused”, voelde ik mijn derde oog zich licht aanspannen, alsof het zich voorbereidde op een pole position in bewustzijn.
Er was een moment, ergens tussen een klankschaal-sessie en het herstructureren van mijn drinkwater met behulp van een magnetisch vortexveld, waarop alles samenviel. Mijn aura stabiliseerde. Mijn gedachten werden laminaire stromingen. Mijn innerlijke ruis werd gereduceerd tot een elegante stilte, alsof iemand eindelijk de windtunnel van mijn ziel correct had afgesteld.
En toen gebeurde het. Geen kosmische explosie, maar een zachte, warme compressie van betekenis. Alsof mijn hele wezen werd teruggebracht tot een perfect gebalanceerde set-up. Ik voelde geen weerstand meer. Geen ironie zelfs. Alleen helderheid. En warmte.
Want ergens, diep onder de lagen van pseudo-wetenschappelijke onzin, klankschaal-resonanties en geherstructureerd water, zat iets dat verrassend echt was. Een vorm van toewijding die niet zweverig is, maar scherp. Niet vaag, maar gericht. Een liefde voor perfectie, voor competitie, voor iets dat groter is dan jezelf.
En in dat moment begreep ik het eindelijk. Dat wat ik eerst zag als een karikatuur, een cliché, een wandelende Excel-sheet met benen, in werkelijkheid een kanaal was. Een kanaal van focus, van intelligentie, van bijna spirituele toewijding aan iets ogenschijnlijk banaals als rondjes rijden in extreem dure auto’s.
En nu, hier, voel ik het. De warmte. Niet van wierook of kristallen, maar van iets veel krachtigers. Alsof Toto Wolff zelf, via een onzichtbare energetische pitstop, dezelfde liefde en intelligentie uitstraalt voor edele autosport die ons zo diep in onze ziel verankerd zit.
Oh boy, oh boy, oh boy! Heerlijk weekendje is gekomen, want zowel vandaag, morgen als overmorgen is het meer dan de moeite waard om de livestreams van de F1 te volgen.
Want eind van de middag beginnen we met de qualificazione op het totaal doorweekte circuit van Emilia Romagna, of Imola zoals we het allemaal beter kennen. Het regent namelijk al heel de dag pijpenstelen. Of zoals max Verstappen het zo treffend wet uit te drukken: “Ik kwam naar Italië voor de zon, maar er is kennelijk iets misgegaan”.
Morgen mag er eerst nog een keer geoefend worden, om vervolgens om wederom eind van de middag het circus echt te laten beginnen met de F1 sprint. Tijdens deze sprint gaan we alvast een stukje livebloggen naar demense toe als opwarmertje naar Zondag.
Want Zondag begint het spektakel pas echt! Wie start vanaf Pole? Is het weer Leclerc? Of weet Max deze keer wel een pole positie te veroveren tijdens de sprint? Nu hoeft dat niet uit te maken, want dat lukte het vorig jaar ook niet, maar vervolgens eindigde hij op het asfalto da Imola wel als eerste.
We gaan het zien. Morgen livebloggen vanaf een uur of vier en Zondag knallen we er rond 14:30 in voor de liveblog van de race. Hieronder voor de duidelijkheid nog even het overzicht van dit weekend.
Zondag met Lubach bracht dit keer de onnavolgbare rubrieken ‘Spot je spotje’ en ‘Kutten met Rutte’.
In ‘Spot je spotje’ worden verkiezingsspotjes onder de loep genomen. Deze week bekeek Lubach het spotje van het CDA. Je weet wel, die met kinderen die vragen stellen. Needless to say zitten er wat eigenaardige elementen in de reclame. Ook wordt onze MinPres onder handen genomen in ‘Kutten met Rutte’. Het blijkt dat Markie een bekend gezegde aan het utiliseren is: “Liever goed gejat dan slecht verzonnen.” Er worden een aantal uitspraken van Rutte naast uitspraken van andere policiti gelegd en laten we het erop houden dat er… wat overlap is. Lubach: “Een beetje van de rest en een beetje van Rutte.” Dat klinkt weer als een reclame van Maggi, maar in dit geval kan een beetje smaakversterker geen kwaad. Kijken, onder de ad!
We hebben aan het strand ordinaire vette Chardo zitten hijsen zitten suffen, want er wordt al twee dagen gebeukt op de internets. Defqon.1 doet een Ed Home editie (niet te verwarren met Ed Baars, die verwarrend genoeg wel bijna altijd thuis is).
Hier de side, hieronder de livestream, zet u die NU aan, komen daar nog langs tot vanavond:
14:00 – 14:45 INDIGO: VOIDAX | INVECTOR | THE PURGE
14:45 – 16:00 UV: DJ ISAAC | OUTSIDERS | DJ THE PROPHET | BASS CHASERZ
Het is weer eens tijd om de klok te verzetten, dus we hebben dit weekend en maandagochtend allemaal weer een landelijke jetlag (en Ancilla een excuus om niet bij een interview te komen). En dat zuigt.
Zomertijd is een achterlijk idee waar we met z’n allen totaal niet wijzer van worden, maar wel een heel stuk gedesorienteerder en chagrijniger. Het waarom ervan is de meeste mensen totaal onduidelijk en voor zover ons het ooit correct is uitgelegd zijn we het vergeten. De laatste keer dat wij dachten “goh, was het maar weer zomertijd”, was nooit. “Was het maar weer zomer”, ja, dat wel. Het weer vandaag begint tenminste ergens op te lijken. Maar de zomertijd mag wat ons betreft terug naar de magische kast waar het ding vandaan kwam. EN BLIJF DAAR!
Maandag: iedereen een dubbelkuthumeur
En puur omdat we er geen zin in hebben, halen we uit die magische kast nog even deze klassieker van John Oliver: Daylight Saving Time – How is this still a thing? Maar echt!
Altijd al willen weten hoe je in de Verenigde Staten van de USA of Amerika een beetje fatsoenlijke Zombie-Apocalyps op poten kunt zetten? Dat komt mooi uit, want met de Zombietown USA Zombie-Apocalyps-Simulator van Matt Bierbaum kun je zelf bepalen waar, wanneer en hoe snel de zombies toeslaan. Beetje schuiven, beetje klikken en lekker achterover hangen terwijl de kaart van de VS rood kleurt. Gezellig toch? Plopje erbij! (via Je Suis Pie)
Vandaag bericht het ANP dat er op de Nederlandse wegen geen files staan. Het gebrek aan auto’s wordt vermoedelijk veroorzaakt door het enorme succes van bouwjaargebonden milieuzones die door de Efficiënte Overheid als maatregel ingesteld zijn om de uitstoot van broeikas- en andere schadelijke gassen te verminderen. “Juist omdat het bouwjaar veel makkelijker te traceren is dan de daadwerkelijke uitstoot van een auto, is dit systeem zo effectief.”
Het CBP becijfert dat de export van tweede hands auto’s in de tweede helft van dit jaar exponentieel zal toenemen. Goed voor de economie en daardoor ook voor het begrotingstekort. Premier Rutte was naar aanleiding van dit bericht voor het eerst sinds maanden weer eens lachend op TV te zien. “Zie je: je moet er wat geduld voor hebben, maar dan werkt decentrale regelgeving ook als een trein.. eh, autoverbod.”, aldus een uitgelaten minister.
In ander nieuws zijn de toeristische vluchten van de JSF geslaagd. Opiniepeiler Maurice z’n hondt stelde op basis van resultaten uit het panel, bestaande uit een labrador, een cocker-spaniel en 14 chihuahua’s dat er bij de 3e vlucht over een huis in Harkstede aanzienlijk minder geblaft werd dan bij voorgaande vluchten die door F16s gemaakt werden. Ten aanzien van dit bericht wilde de persvoorlichter van Minister Hennis-Plasschaert alleen maar reageren dat de piloten desalniettemin hondsdol werden van het eeuwige geblaf van ’s mans beste vriend, en dan vooral van die chihuahua’s. “Mach 1.5 is gewoon simpelweg niet genoeg om te ontsnappen aan dat irritante gekef van die beesten.”
Vanuit de oppositie reageerde de oprichter van de nieuwe partij DENK sceptisch. “Dit soort berichten moet u allemaal met een korreltje zout nemen. TRAP ER NIET IN!”
Ik zit in een verhoorkamer. Tegenover me zit een streng kijkende agent in burger die zich voorstelde als IJzerbroot aan zijn stropdas te frunniken. “Je weet waarom je hier bent, Taart. Maak het ons allemaal gemakkelijk en beken gewoon. Dan kunnen we allemaal naar huis. Nou ja, jij niet, maar je snapt wat ik bedoel,” bijt hij me toe.
