“Photoshop? Pff… ik doe gewoon aan zilverfilter 1.0“. Ergens tussen het digitale geweld van Instagram-filters en generatieve AI-portretten schuift fotograaf Markus Hofstätter nonchalant een stoffig apparaat naar voren. Geen laptop, geen stylus maar een retoucheertafel. Jawel, een soort IKEA-constructie uit het jaar keizer Wilhelm die je foto’s opknapt zonder stekker of cloud. Ja, beste lezer: Photoshop, maar dan powered by spierballen en koffie met bezinksel.

Schuif die pixels aan de kant
Hofstätter tilt het vak letterlijk op een hoger plan, of beter gezegd: een verstelbare glasplaat met spiegel. Terwijl wij CTRL+Z rammen alsof ons leven ervan afhangt, zit Markus ouderwets te tokkelen met potlood en gom op een stuk glas. Multitasken voor gevorderden: hij noemt het “de Photoshop van honderd jaar geleden”, al zat daar vermoedelijk iets minder Adobe-bloatware in en hoefde je geen abonnement af te sluiten bij de duivel.
De portretten die hij retoucheert komen uit zijn serie Portraits of Hope, al lijkt het meer op Portraits of Hand Cramp wanneer je ziet hoe fijnzinnig hij die lijntjes bijwerkt. De man is letterlijk een pixelpionier avant la lettre.

Zout, zilver en zen
En dan de chemie. Waar de gemiddelde influencer over ‘natuurlijk licht’ praat terwijl hij in een lichtkoepel zit, bedoelt Hofstätter dat hij zijn print echt onder de zon legt. Eerst wat gelatine, een snuf ammoniumchloride en een likje zilvernitraat, het klinkt als een recept van Rudolph van Veen, maar eindigt met een foto in plaats van een brownie.
Zodra de zon haar werk doet, verschijnt langzaam het beeld. Geen progress bar, geen “rendering…”, gewoon pure zonnefototherapie. Daarna gold-toning, fixeren en spoelen: het is alsof je bij Breaking Bad zit, maar dan met kunst in plaats van arrestaties.

Resultaat: meer karakter dan een AI-avatar
Het eindresultaat straalt. Zilver, contrast, textuur… zowat alles wat Photoshop probeert na te bootsen met schuifjes, maar dan écht. Markus moppert dat het beter kon maar kom op, als dit zijn eerste poging is, dan is mijn tweede koffie ook een mislukte cappuccino.
Zijn project is vintage overdrive, een middelvinger met zachte focus richting het digitale tijdperk. En zeg nou zelf: een ambacht waarbij je de zon gebruikt als printer verdient toch minstens een like, een share en een sticker van “OG content creator”.

Kortom: Hofstätter bewijst dat je niet altijd pixels nodig hebt om scherp te zijn. Soms volstaat licht, geduld, en een flinke portie zelfspot — vooral als je nog weet wat een ‘negatief’ eigenlijk is.