Een 14-0 zege van Nederland op Argentinië was er nodig om mij van de laatste plaats in de pool op het werk te houden, maar helaas faalde het Nederlands elftal jammerlijk in die missie. Na de 7-1 van de Duitsers op Brazilië kreeg ik nog even hoop op een volgend wereldwonder, maar bij Nederland-Argentinië was na een kwartier spelen al duidelijk waar de wedstrijd naar toe ging: naar weer een penaltyserie. Twee ploegen die allebei niet durfden aan te vallen omdat ze bang waren om harakiri te plegen. Dan is 0-0 zo logisch als een blauw oog na een klap op je kanis. De gouden pik van Van Gaal bleek toch gewoon van vlees en bloed: geen beslissende wissel dit keer.
Ik kan vrede hebben met de uitschakeling. Ook ik behoorde tot grote groep sceptici die van mening waren dat het Nederlands Elftal weinig te zoeken had in Brazilië. Een verdediging vol eredivisievoetballers? Dat leek me zoiets als een overstroming proberen tegen te houden met een paar vloeitjes. De Spaanse en Chileense killers zouden ons veel te machtig zijn. De rest is geschiedenis en die geschiedenis duurde tot de halve finale en daarvoor verdient de ploeg een groot compliment. Hoe ze het deden, deden ze het, en hier en daar was er over geluk niet te klagen, maar dit elftal had een hoog ‘het komt wel goed’-gehalte. Daarom wanhoopte ik niet in de ‘dieing seconds’ tegen Mexico en tegen Costa Rica. En ook gisteren dacht ik lange tijd dat het allemaal nog wel goed zou komen maar helaas, de boys kunnen naar huis.
