OK mènse, dit is het dan. Het was hard werken met zijn allen, maar eindelijk is het dan zover: de wereld is af! Yep, klaar, gereed, compleet, niet meer aanzitten.
Vandaag voer namelijk het blije nieuws in mij dat er zoiets bestaat als geparfumeerde pedaalemmerzakken…
GEPARFUMEERDE PEDAALEMMERZAKKEN.
Ik kid u niet, pedaalemmerzakken die ge-par-fu-meerd zijn. Peak beschaving! Kom maar op god de vader (x/v/m), het is tijd voor de dag des oordeels, onze taak hier zit er op.
NB: Voor de subsidie met gratis geld zijn we verplicht om nog een educationele component toe te voegen:
In een rokerige kamer op de derde verdieping van pension Zum Verlorenen Tafereel, waar de vitrage zwaar was van het vet en de melancholie, zat Herr Schlomski — gewezen koffiedichter en thans redacteur van een culinair tijdschrift zonder publiek — wezenloos voor zich uit te turen. Voor hem lag een vergeelde afdruk van een foto, die zich al urenlang koortsig in stilzwijgen hulde, als een koekoeksei in het nest van de menselijke ervaring.
“Ze kijken niet terug,” fluisterde de foto tegen niemand in het bijzonder. “En toch verwachten ze dat ik iets zeg.”
Schlomski, die nog met één sok aan zijn voet en de ander in de soep zat, knikte. Of hij het nu met de foto eens was of met zijn eigen vergeten gedachte, wist hij zelf niet. Maar ergens in zijn borstkas begon iets te kriebelen — een nervositeit, een roeping, een soort innerlijke diarree van de ziel.
Achter hem, in de schaduw van een zwartwitte linnenkast, verschoof een redactielid — oud, murw, zurig van geest en met een kop dampende slootwaterkoffie die eruitzag alsof men het met een pollepel uit de Donau had geschept. “Maak een onderschrift,” gromde het wezen, wiens naam al lang niet meer werd uitgesproken. “Maar geen gelul. Geen woordspelingen die zelfs /seth naar de fles jagen. Wij eisen iets wat schuurt. Wat knarst. Of volledig bezwijkt onder z’n eigen gewicht. Als het maar godvergeten écht is.”
Buiten blafte een hond, ver weg — of was het het verleden zelf, dat zijn tanden nog één keer liet zien? Schlomski strekte zijn hand, doopte zijn pen in de inkt van wanhoop, en schreef. Een traan rolde van de vensterbank. In een bijlage, ergens onderin een stoffige kast, lag het Gulden Register van de Eregalerij der Reetisti. Er was plaats voor nog één naam.
Voor de HOEVEELSTE race van dit seizoen strijkt de karavaan neer in het altijd on-democratische Hongarije, waar op de Hungaroring de Red Bull zo loopt als Lucille Werner.
Het is dan wel de 200e race van VER, maar dit wordt er nu al een om vlot te vergeten. De top 6 zat binnen de 0.14 seconde, VER zat daar niet bij en start vanaf plek 8. Dus tenzij onze mongloid vanaf plek 6 aan het kegelen gaat bij bocht 14 en 2 x papaya en 1 x LEC uit de race hosselt, zitten er weinig podiumkansen voor VER in op het eerste gezicht.
Wie er ook behoorlijk de pest in heeft is de DJ van JankFM:
Onderstaande foto ligt al uren voor zich uit te staren als een redacteur van een door niemand gelezen foodblog. En jij? Jij zit d’r maar een beetje bij te koekeloeren. Dus kom op, ram er een onderschrift onder. Geen gelul, geen woordgrappen waar je /seth nog kromme tenen van krijgt — gewoon iets dat schuurt, knarst of compleet nergens op slaat, als ’t maar goed voelt.
De redactie leest mee met een zuur hoofd en een koude bak slootwater.
Beste inzending? Die komt in de Eregalerij der Reetisti. Daar hangt ie dan. Trots. Glanzend. Eeuwig.
Dus. Je weet wat je te doen staat. Of je weet het niet, zie maar. Maar dan verlies je dus gewoon.
Artikel 1 – Doel van de Wedstrijd De redactie organiseert een creatief gladiatorenspektakel waarbij deelnemers worden uitgedaagd een origineel en geestig onderschrift te plaatsen onder een afbeelding van verheven kwaliteit (“Heilige Afbeelding”).
Artikel 2 – Deelnamevoorwaarden
Deelname staat open voor alle entiteiten (m/v/x) met een toetsenbord en een minimum aan absurdisme.
Het geplaatste onderschrift dient onder de Heilige Afbeelding te verschijnen in de daarvoor bestemde commentaarsectie.
Door deelname stemt men impliciet in met dit reglement én met de kans op digitale eeuwige roem of lichte jeuk.
Artikel 3 – Publieke Interactie
Na plaatsing van het onderschrift mag de deelnemer zich overgeven aan ritmische, compulsieve ververhandelingen (F5’en).
Digitale duimen omhoog (“Likes”) worden beschouwd als spirituele oppepper en tellen mogelijk mee in de subjectieve overweging.
Artikel 4 – Jury en Beoordeling
De redactie, bestaande uit een wazige coalitie van koffieverslaafden en chaosfetisjisten, bepaalt de winnaar.
Selectie geschiedt op basis van intuïtie, dartbordstrategieën, en incidentele heldere ingevingen.
Artikel 5 – Winnaarschap en Roem
De winnaar wordt ceremonieel opgenomen in de prestigieuze “Eregalerij der Reetisti”.
Winnaarschap omvat lofzang, digitale glitter en een vaag gevoel van overwinning dat mogelijk jeuk veroorzaakt.
Artikel 6 – Aansprakelijkheid
De organisatie is niet aansprakelijk voor verslaving aan F5, duimplinkjes, of existentiële crisis bij het missen van de hoofdprijs.
Artikel 7 – Wijzigingen en Slotbepaling
Deelname impliceert acceptatie van het reglement in al zijn grilligheid. De redactie behoudt zich het recht voor dit reglement te wijzigen zonder voorafgaande aankondiging.
In Nederland doen we kneuterig over skelters en trapkarren, maar geen rubber tegels in Ecuador. Daar knallen ze zonder blikken of remmen op houten karren met 90 km/u de Andes af. Geen motor, geen helm (nou ja, soms wel), en geen fuck te verliezen: weklom bij de “Carrera de Coches de Madera” – oftewel: de houten karrenrace waar Darwin gelijk krijgt.
Deze specifieke editie vond plaats in het charmante levensgevaarlijke bergstadje Alausí, waar alles op een helling staat, inclusief je gevoel voor veiligheid. Maar dit soort races vind je in álle hooggelegen steden in Ecuador: Ambato, Pimampiro, Pifo, Baños – noem een plek met zwaartekracht en een gezonde doodswens en ze racen daar met een kar met zonder motor.
https://youtu.be/ywHC8JuaPiY
“Maar wacht effe, dat is toch helemaal geen bomenhout, jij nepwokert?!” Scherp gezien Cockje. Je kijkt hier naar de eliteklasse: neumático. Dat is Spaans voor “we gebruiken gewoon rubber banden en stalen frames want fuck het bos”. Er zijn drie officiële categorieën:
Traditioneel – 100% hout, 0% stuur, 100% kans op trauma. Houten wielen, geen lagers, pure zelfmoord in boomvorm.
Free Force – mag een beetje metaal en een stuur, maar nog steeds een recept voor schaafwonden en splinters op intieme plekken.
Neumático – rubberbanden, metalen romp, lagers, stuur, spoilers, cuphouders, Bluetooth-speakers met Gasolina op repeat – alles mag behalve een motor. Dus technisch gezien nog steeds een kar. Maar dan de Mad Max-versie.
En zie je die vent achterop? Dat is niet zomaar een bijrijder of passagier met een slechte jeugd. Dat is je contragewicht. Die zorgt ervoor dat je kar niet over de kop kenkert in een haarspeldbocht en duwt mee als je plots op een vlak stuk komt. Denk aan een kruising tussen een berggeit, een menselijk anker en een sportschoolinstructeur met een doodswens.
Het mooiste? Er zijn geen geldprijzen, geen contracten, geen sponsordeals, alleen eer. En het recht om niet overreden te worden door je eigen creatie. Dus terwijl jij met trillende handen je leasebak inparkeert bij de Lidl, racet een 14-jarige met een zelf getimmerde doodskist-op-wielen een vulkaan af. Omdat dat daar gewoon traditie is. En ons als traditionele mensen spreekt dat wel aan.
CLASSIFICATIE: TOP GEHEIM– OGEN ALLEEN VOOR OPERATIE ϕ-7
Agent, Bij dezen ontvangt u een gecodeerde opdracht naar aanleiding van visueel document X-72 (zie bijlage). U wordt verzocht een tactische respons te formuleren in tekstvorm — kort, trefzeker, en voorzien van linguïstische camouflage. Uw bijdrage moet getuigen van strategisch vernuft, conceptuele scherpzinnigheid en esthetische verfijning.
Let op: improvisaties of zwak gecodeerde berichten worden onmiddellijk gefilterd. Slechts teksten met een uniek signaalprofiel worden doorgelaten tot de volgende fase. Evaluatie vindt plaats door Cel D.R.E.A.D. (Digitale Reetisti Evaluatie & Analyse Divisie), die met maximale neutraliteit en zonder sporen achter te laten zal opereren.
De agent wiens respons de hoogste mate van semantische precisie en creatieve encryptie bevat, wordt in stilte toegevoegd aan het digitale Pantheon onder codenaam Reetisti Primus. Dit ereteken kent geen materiële beloning, maar biedt strategisch voordeel binnen het netwerk. Let wel: publieke perceptie is grillig en kan fluctueren.
Deelname is optioneel, terugtrekking wordt discreet aanvaard. Uw zwijgen zal niet worden gedocumenteerd, noch geïnterpreteerd. Maar weet: geen echo weerklinkt, tenzij iemand spreekt.
Het recept is eenvoudig (dat ik het nog moet uitleggen…): verzin een onderschrift bij bovenstaande foto en word net zo gaaf als ik, want ik heb de VEO gewonnen. Niet meer dan terecht overigens. Hopla, hieronder een nieuwe foto. Knallen maar.
Die sprintrace ging erin als ketellapper, maar de vraag is nu of de hoofdrace ook zo lekker naar de Nederbelg gaat. Het zou een weklome toevoeging aan z’n puntentotaal zijn om een beetje de achterstand op die oranje belhamels te verkleinen.
Spa is een beetje de schizo race op de kalender, de band is rond en het kan alle kanten op gaan, van instant regen of in de hitte volle bak jagen, tot een uur wachten tot de regen weg is. Het heb zoals u wel zult weten een microklimaat, dus naast dat de baan enorm de wok uit heerst, is er ook altijd de kans dat het opeens omslaat. Zin in dus.
Voor wie Spa meer dan 2 x gezien heeft, onderstaande Spa Bingo.
Luister, ouwe. D’r staat weer zo’n raar kiekie boven dit stukje. En nee, dat hebbie niet gedroomd na je derde halve liter. Die foto vraagt gewoon om een onderschrift. Geen slappe hap, geen flauwe woordspeling waar je tante Bep nog van in slaap valt, maar iets dat schuurt, krast en misschien een beetje stinkt.
De redactie — stuk voor stuk figuren met een ochtendhumeur waar je U tegen zegt — zit alweer met d’r bak lauwe slootkoffie klaar. Dus laat je niet kennen. Kom op met iets dat we voelen tot in onze nieren, of op z’n minst tot aan de rand van ons frietvet.
Win je? Dan kom je in de Eregalerij der Reetisti. Da’s zo’n virtuele muur vol halve zolen met een toetsenbord en iets teveel vrije tijd. Maar hé, daar sta je dan wél. Tussen de groten. Onsterfelijk. Tot iemand je onderschrift verpest met een gifje van een dansende kat. Maar da’s dan weer internet, hè?
Dus… ram op dat toetsenbord, geef die foto z’n bestaansrecht, en laat zien dat je meer kan dan alleen scrollen en zuchten.
Of niet. Dan ga je gewoon anoniem ten onder. Ook prima.
Hee jong, d’r staait dus weer zo’n foto op Retecool. Zo’n kiek waarvan ie denkt: “Wat mot ik hier nou weer met?” Nou, da’s dus oew kâns. Brul d’r wat onder. Niet van die halve gare flauwekul die oe schoonmoe ok nog net leuk veurleest op d’r Facebook. Nee, wat fatsoenlijks. Wat scherp. Wat bitter misschien. Mag ok wel lekker rammeln.
De redactie? Die zit d’r al klaar veur met een bakkie slappe koffie en ’n humeur as een varken dat vot mot. We hebt d’r gien verstand van, maar we weet wel wat goed is. En vooral wat slecht is. En da’s meestal wat wie te lezen kriegt.
Wordt oew onderschrift uutekozen as beste? Dan kö’j oew versjien in de Eregalerie der Reetisti. Da’s zeg mar een soart digitale plaquette tussen de losgeslagen genieën en internetafval. Sta’j d’r eenmaal in, dan geet d’r nooit meer uut. Tot oew pensioen zull mensen zeggen: “Dat is ’m. Die van dat onderschrift. Gekke vent.”
Dus, tikken met die worstvingers van oe. Maak d’r wat van. Of blief gewoon zitten miepen over hoe alles vroeger beter was. Dan goat de eer mooi naor iemand uut Brabant. En dat kö’j toch niet wille?
Kiek, ’t is gein hogere wiskunde: gezeet ne foto, gevraget owzelf wat geer doa nou van vint, en sjrieft get op daat óf briljant óf tenenkroemend is. Allebei mag, ’t is Retecool.
De redactie zit dr klaor veur — gewapend mit e bekers sjwarte koffie, ’n halve burnout en ne berg achterstallig cynisme. Dus maak ’t oons neet te makkelik. Verzin ein ondersjrifke daat prikkelt, schuurt, of ins neet klinkt as ein mop die ge op de vuuftiende verjaardag van ouw neefje óók al höb gedreuge.
De winnaar — bepaold door oos volstrekt willekeurig gevoel veur humor — krieg veur altied ein plekske in de Eregalerij der Reetisti. Das zoeiets als ne standplaots op de markt in Venray, meh dan digitaal en mit minder duivevoer.
Dus sjmeer die vingers in, trek ouw laptop op sjoot en laat ze es sjón wat ge in de mars höbs. Anders höbs dadelijk weer spiejt dat ge d’n hele aovend op de bank höbs gelegen en niks hebt gepresteerd.
Ja nee mevrouwtje, we moeten dus even onder uw wijk zijn, qua grondwerk en leidingen leggen enzo.
Als u nou ff de koffers pakt, verplaatsen wij de hele wijk een stukkie, doen ons ding en dan zetten we uw wijk weer netjes terug waar hij stond. Komt prima voor mekaar mevrouw, kan niet misgaan. Wel beloven dat u man er niet eerst zelf aan gaat lopen hannesen he, dat zou zonde zijn van dit mooie wijkie.
Ajeto，为了彼此
Bizar dat dit kan, maar deze Chinamensen draaien daar hun hand niet voor om. De robots doen stap stap stap, en ondertussen eten zij wat Shanghai Noodles en Xiao long bao of zo.
