Toch nog even terugkomen op het rare verhaal genaamd TTIP. Gisteren plaatste de wandelende bloemetjesjurk Lilianne Plumeau een juichend opiniestuk in de krant. Het akkoord zou miljarden en miljarden opleveren. Al die nieuwe banen die dit kabinet u al veertien keer heeft beloofd. U kunt spotgoedkoop een Amerikaanse slurpmobiel aanschaffen. Telefoonstekkers worden allemaal universeel (behalve die van Apple). Jezus komt hoogstpersoonlijk terug op aarde. Maar met geen woord wordt door mevrouw Plumeau gerept over de onvoorstelbare risico’s. Of waarom het akkoord in het geheim is uitgewerkt, terwijl multinationals wèl mochten weten wat er besproken werd.
Het doel van TTIP is om de verschillen in regelgeving tussen de VS en de Europese landen te verwijderen. Of we daar blij mee moeten zijn, is natuurlijk al een goede vraag. In de VS is het toepassen van asbest nog gewoon toegestaan. En daar kijkt men ook niet zo nauw wat er bijvoorbeeld in uw voedsel zit. Wel eens een slokje uit de kraan genomen daar? Maar los daarvan: het belangrijkste aspect van het verdrag is de nauwelijks begrensde bescherming die het “investors” biedt. Multinationals worden beschermd en in de gelegenheid gesteld om bij ieder overheidsingrijpen dat de markt beïnvloedt hun “schade” te verhalen.
