Droevig nieuws, lieve Retecoollezertjes, want James Last is niet meer. Voor de nabestaanden zal het een Last van hun schouder zijn, want de man was al enige tijd ernstig ziek, maar het blijft natuurlijk Lastig. James zal altijd onsterfelijk blijven, doordat zijn naam verbonden is aan de uitdrukking “ergens Last van hebben”. Zijn muziek gaf daar uiteraard alle aanleiding toe, want de man had zijn gouden formule bijkans tot kunst verheven. Het recept van James Last z’n muzikale Fastfood is even briljant als afgrijselijk: men neme een al op voorhand slap softpop lied, zoals er velen waren in de jaren zeventig, de hoogtijdagen van James Last. Vervolgens snij je alle scherpe hoekjes eraf, wast alle kleur en smaak eruit, marineert het in gesmolten boter, krabt alle hoge en lage tonen eruit, en wat overblijft is smakeloze vlees-noch-vis niks-aan-de-hand achtergrond muzak, waarbij het in The Seventies prima voldaan achteroverhangen was in de voor die tijd überhippe zitkuil, en anders wel om bij de middenstand gerustgesteld heupwiegend je geld over de balk te smijten. Het hele leven was één grote wolkenloze Happy Dance Party, een Wereld zoals Bob Ross ‘m zou hebben geschilderd en James Last was de perfecte achtergrondmuziek daarbij. Wat we Last But Not Least de man vooral mogen aanrekenen is dat hij het pad heeft geëffend voor André Rieu.