Kijk kutkoter, dit deed pappa in 1995:
You can now boot a Windows 95 PC inside Minecraft and play Doom on it
Wat we eerder vanmorgen hier al zeiden, maar waar we niet van hadden verwacht dat het zo snel zou gaan, is inmiddels zo ver. Hier is het vervolg op de legale stappen pots. Sylvia gaat momenteel namelijk helemaal los in de mailbox van onze facebookpagina. En, zo zijn wij, dat delen we uiteraard heel erg graag met jullie. Hieronder de volledige mailwisseling met Sylvia Antonissen. Lezen Smullen jullie na de klik even mee?
Op dit moment vind ergens in Ohio The Gathering of the Juggalos plaats. Dat is al 15 jaar een festival dat wordt georganiseerd door Psychpathic Records, met optredens van artiesten van dat label en tal van andere bands en underground artiesten. Het werd opgericht door leden van de band Insane Clown Posse en wordt wel omschreven als ’Woodstock voor Juggalos’. (Juggalo is een bijnaam voor de fans van de Insane Clown Posse), de bijeenkomst duurt vijf dagen en omvat onder andere concerten, worstelen, spelletjes, wedstrijden, signeersessies, karaoke, seminars met kunstenaars en de Miss Jugalette (NSFW want dames met BLOTE TIETEN) -verkiezing en trekt gemiddeld zo’n 100.000 bezoekers. En het zijn die bezoekers die dit festival zo bijzonder maken. Hieronder ziet u in twee korte docu’s en een aantal andere filmpjes waarom. Zit terug en aanschouw waarom u qua ‘ik ben zo’n lekker gek mens’ nog best meevalt. Let op: Onder ‘Meer! Meer! Meer!’ staan enkele previews die als NSFW gekwalificeerd zouden kunnen worden.
Kijk kutkoter, dit deed pappa in 1995:
You can now boot a Windows 95 PC inside Minecraft and play Doom on it

En wat voor een stukje speelgoed. Ik bedoel, veel bruter dan een tapdansende Darth Vader met een lading Storm Troopers op de maat van de Star Trek Star Wars soundtrack gaat het niet worden. CHECK! DIE! VIDEO! HIERONDER! DAN! (wij zijn nog even aan het uitzoeken waar we dit kleinood on grote getale kunnen scoren.
AeroCine, dronepiloten met FAA goedkeuring en “…the 8th film company to be granted approval to fly drones commercially for close-range aerial cinematography in America…”, vonden het nodig om een geweldige demo reel te maken en dat is gelukt. Ze zijn hiervoor begin 2014 naar Pripyat in de Oekraïne afgereisd en hebben daar de boel met een drone gefilmd (overigens niet een drone zoals u en ik kopen, maar een serieus apparaat). Rustgevend muziekje er onder plakken en klaar is uw demo reel.
Gelukkig is daar Simon E. Davies van The Human Odyssey, die speciaal voor dit probleem een zeer uitgebreide en vrijwel complete map heeft gemaakt met alle geloven (bijna alle geloven) haarfijn in het juiste tijdsframe geplaatst.
I’m a huge fan of this image, for several reasons. One, it condenses almost the entirety of human thinking into a single image, rather than a library. Second, it shows how belief systems flow into each other, cross-pollinating with each other and giving birth to new forms as time goes on
Helaas is Simon het Vliegend Spaghettimonster vergeten, maar dat is hem vergeven. Map opklikken voor groot.
De afgelopen jaren zijn er in de filmindustrie behoorlijk grote stappen gemaakt op het gebied van Special Effects. Door nieuwe technieken kan er ontzettend veel meer, maar dat betekent uiteraard niet dat men ook per definitie creatiever wordt. Juist met beperkte middelen worden de meest creatieve oplossingen bedacht. Zo is bijvoorbeeld Star Wars IV visueel ontzettend veel beter dan de nieuwste Star Wars III. En de opgepoetste versies van de oude films moeten eigenlijk ook regelrecht de prullenbak in. Maar goed, deze post gaat niet over Star Wars, maar over Special Effects. Filmeditor Jim Casey heeft de in zijn ogen belangrijkste Special Effects van honderdzesendertig jaar filmindustrie op een rijtje gezet: The Evolution of Visual Effects. Met daarin een overzicht van Special Effects die de filmindustrie hebben veranderd. Check ook zijn andere video’s op youtube voor nog meer heersende overzichten.
Zoek met deze website alsvast een nieuwe blokkade uit
The Electric StateEen tijdje geleden heeft Stålenhag via kickstarter één van zijn novels, The Electric State, uit kunnen geven in meerder gebonden versies, waaronder limited editions met origineel artwork. Helaas is alles uitverkocht en ik kan zo snel even niet vinden waar het boek elders nog te verkrijgen is.
VerfilmingMaar dat is nu geen probleem meer, want de Russo Broerders, bekend van films als Captain America: Civil War en Avengers: Infinity War, hebben de rechten van The Electric State opgekocht. En misschien is dat nog wel beter nieuws, maar de regisseur van IT, Andy Muschietti, is in de running om de film te gaan regisseren. Uiteraard gaat het nog wel eventjes duren, maar gelukkig kunnen we ons voorlopig verlekkeren aan het briljante artwork van Simon Stålenhag.
Het is best bijzonder om een film uit 1998 in de bioscoop te kunnen zien zonder dat hij meteen in 3D moet zijn. Als je dan bij binnenkomst ook nog een lekker biertje met The Dude op het etiket in je handen krijgt, maakt dat het een uitstekende vrijdagavond.

Cinema Brewers heeft het bier ontwikkeld en het etiket is ontworpen door beeldend kunstenaar Steven Sikkens. De smaak is fris met een iets bittere ondertoon. Het was leuk om te zien hoe divers het publiek was dat naar deze bijzondere launch was gekomen. Van beatnik twintigers tot een flamboyante zeventiger en een krat hipsters, ongeveer alles was vertegenwoordigd. De redactieleden van jouw favoriete weblog waren natuurlijk geheel in stijl in badjas gekomen. Onder de badjasdragers, wat er een stuk of tien waren op een bijna helemaal volle bioscoopzaal, werden er kaartjes voor een avondje bowlen verloot. Helaas wist niemand uit zijn hoofd welk bier er in The Big Lebowski gedronken werd, dus moest er worden gegokt.
Voorafgaand aan de film werd het publiek aangeraden na afloop vooral te blijven voor de afterparty. Oh, en dan natuurlijk veel bier te drinken! Inderdaad bleef het nog lang nadat The Big Lebowski was afgelopen gezellig. Je kon zelfs op de foto, liggend op een kleed, net als The Dude. Kortom; het was een puik en relaxed evenement met een lekker bier in de hoofdrol. The Dude abides.

Fotograaf Robert Burley heeft het slopen van de kodak filmfabrieken voor zijn boek “The Disappearance of Darkness” gefotografeerd en gefilmd. Hieronder een korte boekpreview en op de site van CNN nog een aantal schitterende foto’s uit de serie “The Death of Film” van Burley.
Deze week precies een jaar geleden stortte in Bangladesh het Rana Plaza gebouw in. Meer dan 1100 textielarbeiders vonden de dood, 2500 raakten gewond, en deze ramp leidde tot felle kritiek op de arbeidsomstandigheden in de Bengaalse textielbedrijven. Denk niet dat de merken en winkels waar u uw spotgoedkope kleding koopt rechtstreeks zaken doen met deze vaak illegale naai-ateliers in Bangladesh. Opdrachten lopen via een schimmige keten van onderaannemers, wat het lastig maakt om de misstanden aan te pakken, als deze ketens dat al zouden willen. Want et is blijkbaar al te veel gevraagd om wat geld te doneren aan het slachtofferfonds. Fotograaf Ismael Fardous was die bewuste dag vorige jaar toevallig in de buurt, en maakte voor de New York Times bovenstaande documentaire.
Muziek is echter universeel en met the Blues is dat niet anders. Het duo The Damned And Dirty doet het echter wel heel overtuigend met de juiste mix van melancholie, troost en euforie die de blues kan geven.
Hun nieuwste CD Hoodoo Down begint waar de vorige albums ophielden, met vuige en volvette bluesnummers. Maar al snel blijkt dat er nu gekozen is om een wat bredere keuze te brengen, zonder overigens de puristen weg te jagen. Aan de randen van het genre vinden we het jazzy Alley Cat en het Tell You About the Blues laat zelfs een voorzichtige viool horen. In Walking Stereotype brult het bastaardkind van Howlin’ Wolf dan weer de teksten richting microfoon en het lichte Got Me a Good Heart klinkt alsof het live is opgenomen op een warme zomerveranda. Variatie is goed, want doet eten en dat betekent in dit geval het aantikken van de repeat-knop. Is Hoodoo Down vernieuwend? Nee, de bouwtekeningen voor het genre zijn al jaren geleden opgedroogd, maar het lukt het the D&D prima om de bekende clichés te vermijden, het klink allemaal puur en oprecht.
Dat brengt ons bij de vraag: Hoe doen die Hollandse polderjongens dat toch? Gaan de stembanden ’s nachts in een tumbler Bourbon? Lopen er zenuwen direct van kloten naar vingers en strottenhoofden? Zijn er zielen voor een dermate hoge prijs verkocht aan de duivel dat zelfs Robert Johnson hoofdschuddend er het zijne van dacht? Het moet wel de vloek van de Hoodoo zijn…
Gaat dat zien: 20 december a.s.!