Ieder jaar na de zomer dan begint het weer: de roep om met het bedrijf eens een dagje “de hei” op te gaan, voor de broodnodige innerlijke reflectie buiten de waan van de dag om. Doorgaans wordt daar een ontzettend hippe plek voor uitgekozen en worden er ontzettend heersende activiteiten gedaan, zoals totempalen in elkaar punniken, en tussendoor wordt er gebrainstormd over een nieuwe bedrijfsstrategie. Althans, lieve Retecoollezertjes, zo had het er in een ideale wereld aan toe kunnen gaan. Wie ooit een heidag heeft meegemaakt weet dat de praktijk natuurlijk heel anders is. Om te beginnen worden deze in de regel georganiseerd door een vlotte Babyboomer met een driehoekige blauwe bril in een net iets te dure auto, die een astronomisch tarief daarvoor vraagt. De vlotte lokatie is doorgaans een betonnen congrescentrum zonder wifi dat in de DDR anno 1971 vast heel hip zou zijn geweest, en de ludieke activiteit is in het beste geval met ducttape en oude autobanden een vlot maken, maar in de meeste gevallen beperkt het zich tot stom zuipen aan de bar. Hoe goed was het qua leedvermaak om te vernemen dat ons geliefde Kabinet Rutte II deze week ook maar eens een heidag heeft geprobeerd, en dat het een even grote hel bleek als voor u en mij! “Ja, je moet wel casual gekleed komen”, had de Babyboomer rondgemaild, “want we gaan met de benen op tafel eens brainstormen over de toekomst van ons land”. Dat U overigens niet denkt dat er iets zal veranderen. Zelfs de redactie van uw geliefde Margeblog pleegt ieder jaar rond deze tijd naar de mondaine Belgische Ardennen af te dalen voor een stukje retraite met veel vlees en drank en gaming van uw geld, om op dag drie elkaar stevig op de schouders te kloppen met de vaststelling dat we, alles welbeschouwd, goed bezig zijn. Want zo’n heidag is als een luide knal bij een boom vol met vogels: iedereen vliegt even alle kanten op, maar uiteindelijk gaat iedereen weer terug op z’n eigen oude vertrouwde tak zitten.