RCLNM Funkadelic – Maggotbrain

Vandaag krijgt u een stukje geschiedenis mee in de late nacht op uw retenkoels. En niet zomaar, want dit gaat over een van de mooiste stukjes gitaar die ooit is ingespeeld. Er zijn noten die je raken en er zijn ook noten die je ziel aanraken. Vandaag neem ik jullie mee naar 1971.

Het kan geen toeval zijn dat dit het oprichtingsjaar van uw aller Jake is. In dat ontzettende heersende jaar, waarbij de wereld getrakteerd werd op wat later de opperbeschermer van de Redactiebunker zou worden, was er ene George Clinton met zijn Parliament Funkadelic en in die band zat Eddie Hazel. Eddie Hazel, een van de beste gitaristen in zijn soort,of eigenlijk ooit.

Het verhaal achter deze track wil dat George (tripping balls op LSD) tegen Eddie zei dat hij moest bedenken tijdens het soleren dat hij gehoord had dat zijn moeder net was doodgegaan, om er vervolgens achter te komen dat dit niet waar was. Het resultaat is een 10 minuten durende solo die door alle zichzelf respecterende gitaristen als meesterwerk wordt beschouwd. George hoorde dit en draaide alle andere muzikanten naar de achtergrond om Eddie in de voorgrond te laten shinen. En dat deed hij ook: en hoe.

Kennen jullie de theorie van de perfecte noot? De noot die met zoveel perfectie wordt gespeeld en uitgevoerd dat iedereen geraakt wordt? Dit stuk is mijn aaneenschakeling van die perfecte noten. Deze raken mij tot in het diepst van mijn ziel en roeren mij tot tranen. Dames en heren: Funkadelic. Eddie Hazel. Maggotbrain. Pak vast uw zakdoekjes, u zult ze nodig hebben.