Arme Sepp

Arme Sepp. Arme, arme Sepp. Ruim een week geleden werd Sepp Blatter nog tegen de klippen op voor de vijfde keer herkozen tot voorzitter van de almachtige FIFA, terwijl het ene na het andere schandaal over de FIFA heen trok. Zo was er de discutabele keuze voor Zuid-Afrika voor het WK2010, terwijl Marokko volgens ingewijden netjes de meeste stemmen had gekocht, en sindsdien probeert z’n miljoenen smeergeld terug te krijgen. Ook werd afgelopen week bekend dat Frankrijk met wat hulp naar datzelfde WK2010 werd geholpen, ten koste van Ierland dat voor 5 miljoen euro zwijggeld wel wilde zwijgen. Zei ik zwijggeld? Ik bedoel natuurlijk een keurige nette lening die geheel toevallig in een gift was omgezet. Dat is helegaar iets anders! Intussen sluit het net zich rond Blatter: zijn naaste medewerkers verdwenen in de cel, grote sponsors trokken zich terug, en dreigen de WK’s van 2018 en 2022 opnieuw te worden toegewezen, waarna Blatter zich genoodzaakt zag af te treden. Verscholen in zijn vijfsterren-hotelbunker, omsingeld door vijanden, weet hij dat de oorlog verloren is. Er was echter nog één sprankje hoop in deze Untergang! Afgelopen week was in Los Angeles namelijk de première van de film United Passions, een door de FIFA betaalde avondvullende reclamefilm die de FIFA verheerlijkt als de Goddelijke Instantie die zij zichzelf wanen. Bij de eerste vertoning kwamen niet minder dan twee betalende bezoekers opdagen om naar het verhaal van de FIFA goden te kijken. Een verwarde bejaarde en een amateur sportjournalist. Zoveel vrienden heeft de FIFA nog. Arme Sepp. Arme, arme Sepp…