Wil je als Economisch Wetenschapper serieus genomen worden, dan dien je veel en vaak te publiceren. We weten allemaal wel dat dat leidt tot plagiaat, of compleet verzonnen onderzoeken. Deze week bleek dat Economische Wetenschappers er nog veel harder op los frauderen dan u en ik altijd al dachten. Zo blijkt dat één op de vijftig economen wel eens seks te hebben gevraagd of aangeboden, in ruil voor een co-auteurschap van een wetenschappelijk artikel, zo heeft Professor Sarah Necker van de Universiteit van Freiburg onderzocht, met hulp haar veelbelovende jonge assistent Eric von Pumpfaloaf. Je lichaam verkopen om een goede naam te krijgen, zo diep zijn Economen dus al gevallen. Ik kan u vertellen dat je bepaald niet zonder slag of stoot lid wordt van de RC Redactie, waar men nieuwkomers eufemistisch pleegt te ontgroenen, maar dat komt toch niet eens in de buurt van wat Economen zich menen te permitteren. Want we weten natuurlijk allemaal al lang dat Economie helemaal geen wetenschap is! Hooguit beschrijven ze achteraf wat er gebeurd is, maar een beetje fatsoenlijk voorspellen, laat staan een economische crisis voorkomen, dat lukt ze niet. Zelfs het meest basale onderdeel van de zogenaamde Economische Wetenschappelijk klopt voor geen meter, namelijk de aanbod curve. Die veronderstelt dat als de prijzen dalen dat een individuele aanbieder minder zal produceren. Terwijl zelfs een kind kan beredeneren dat deze in het algemeen juist méér zal produceren, namelijk om zijn inkomen c.q. de winst op peil te houden. Het zijn gewoon een stelletje charlatans die al koffiedik kijkend of aan hun eksteroog voelend allerlei onzinnige economische adviezen verstrekken, die nergens op gestoeld zijn. Je zou net zo goed Jomanda kunnen aanstellen als Minister van Economische Zaken.