Dat de Brabantse identiteit ruim een week voor Carnaval aan de beademing ligt, moge duidelijk zijn. In een wanhopige poging nog íets van cultuur te veinzen, klampen de Brabanders zich vast aan een deprimerend stukje streetfood: het worstenbroodje. Laten we eerlijk zijn: het is niks meer dan een staaf goedkoop afvalvlees in een deegjasje. Dat de rest van de wereld dit negeert, is geen gebrek aan smaak, maar een teken van gastronomische evolutie. De rest van de mensheid is culinair gezien namelijk wél uit de boom geklommen.
Het Culinair Fascisme van de Brabander
Er bestaat zelfs een ‘Genootschap’ —waarschijnlijk een clubje verveelde Boomers in corduroy broeken— dat doet alsof er een universele standaard voor dit deegmonster bestaat. Ze hanteren regels alsof het een peperdure Franse Grand Cru betreft, terwijl het resultaat bij iedere bakker even spannend is als een grijze stoeptegel. Heb je er één gezien, dan heb je ze allemaal gezien: een eenheidsworst voor een eenheidsworst.
De Grote Worstenbrood-Mashup
In die poel van stilstaand water is de firma Lekker Brabant opgestaan met een nieuw dieptepunt: Worstenbroodchips. Innovatie in Brabant betekent blijkbaar dat je twee dingen die prima zijn, samenvoegt tot iets dat godgeklaagd is. Omdat uw razende reporter de zelfbeheersing heeft van een kleuter in een snoepwinkel, toog ik naar de grootgrutter voor een empirisch onderzoek naar deze culinaire dwaling.
De Veganistische Paradox
Bij de ingrediëntenlijst begon de verwarring: het spul is vegan. Nu ben ik dat zelf ook —bespaar me de grappen, ik weet het— maar ‘worstsmaak’ claimen zonder dat er een dood dier aan te pas is gekomen, is als een pornofilm kijken voor het plot: je weet dat je belazerd wordt.
Bij het openscheuren van de zak werd het pas echt grimmig:
De Look: De chips zagen eruit alsof ze een week in de as van een gecremeerde hamster hadden liggen rollen.
De Geur: Een penetrante, chemische rooklucht. Alsof de bakker niet alleen zijn wekker was vergeten, maar de hele bakkerij gecontroleerd had laten affakkelen voor het verzekeringsgeld.
De Carla-Ervaring
De eerste hap was een traumatische flashback. Ik moest onmiddellijk denken aan Carla, een jeugdzonde uit mijn pubertijd. Carla was een schat van een meid, maar ze kettingrookte zware shag alsof haar leven ervan afhing. Deze chips proeven exact zoals mijn eerste tongzoen met haar: alsof je een overvolle asbak uitlikt terwijl iemand een natte krant in je nek uitwringt.
Het Bittere Einde
De rest van de zak was een martelgang waar ze in Alligator Alcatraz nog wat van kunnen leren. De ranzige nasmaak bleef plakken als een SOA in een studentenhuis. Uiteindelijk is het restant in de kliko gemieterd, waar het waarschijnlijk de lokale rattenpopulatie heeft uitgeroeid.
De nacht die volgde was een koortsdroom van maagkrampen en spijt. Tegen de ochtend was het probleem afgedaald naar mijn darmen, alwaar de ‘Brabantse Identiteit’ zich met de kracht van een hogedrukspuit een weg naar buiten baande. De details bespaar ik u, maar laten we zeggen dat ik die ochtend meer heb gezien van de wc-pot dan van de Brabantse gezelligheid.
