Henk had een zweetlul
De foto hing al voordat hij de zaal betrad. Dat wist hij zeker. Hij herkende de scheve glimlach, de lichte onscherpte. Het moment waarop hij dacht dat dit onschuldig was. Dat het een spel was. De Reetisti noemden het een beproeving.
Het TL-licht zoemde boven zijn hoofd, als een insect dat niet wilde landen. De lucht was dik, stroperig, alsof ademhalen iets was wat eerst goedgekeurd moest worden. Langs de muren hingen foto’s in eindeloze rijen. Elk met een onderschrift. Geen twee hetzelfde. Sommige geestig. Sommige wreed. Sommige zo kort dat ze pijn deden.
“Geef stem aan je onderschrift,” klonk de luidspreker. Kalm. Onverbiddelijk. Hij wist wat hij moest doen. Hij hád iets bedacht. Een zin. Een paar woorden maar. Ze lagen klaar, scherp en logisch, ergens achter zijn tanden. Maar toen hij zijn mond opende, gebeurde er niets.
Geen geluid.
Geen adem.
De angst greep hem bij de keel met koude vingers. Zijn tong voelde vreemd, log, alsof die niet meer bij hem hoorde. Zijn hart sloeg te hard, te snel, en elke klap duwde de woorden verder weg. De klok begon te lopen.
Tik.
Tik.
De foto’s om hem heen veranderden. Ogen volgden hem. Lippen bewogen synchroon, alsof ze samen een zin vormden die hij niet mocht horen. Het papier scheurde open bij sommige lijsten, alsof de foto’s probeerden te ontsnappen of hem naar binnen te trekken.
“Geen onderschrift uitgesproken,” meldde de stem. Nog steeds zonder emotie. Hij probeerde te schreeuwen dat hij het wíst. Dat hij de woorden had. Dat angst hetzelfde was als geweld. Maar zijn stem was verdwenen, opgelost in de ruimte tussen hartslag en paniek. De vloer werd week. Warm. Zijn voeten zakten erin weg alsof hij in nat vlees stapte. Handen grepen hem vast. Niet ruw. Routineus. Toen hij volledig verdween, werd de zaal weer stil.
Een nieuwe foto verscheen aan de muur. Zijn foto. Nu scherp. Zijn ogen wijd open, mond half geopend in een woord dat nooit kwam. Onder de foto bleef het onderschrift leeg. Dat was voldoende. Niet iedereen verdient een plaats in de Eeuwige Eregalerij der Reetisti.
Sommigen blijven voor altijd onuitgesproken.
Ze heeft er in ieder geval geen oog voor.
Skull fucken voor zéér gevorderden.
Ze had zaadvragende oogkassen.
Aaaargh, shiver me goatse.
Maar Fikkie had er wel lekker van gesmuld, ook wat waard.