Een foto van iemand zijn zus.
Deze afbeelding, ze kijkt je aan, daagt je uit. Ze fluistert zachtjes in je brein: “Geef mij een onderschrift, vuile keyboardpoëet.” En jij, met je verlepte geest en halflege koffiemok, weet dat het tijd is. Tijd om de nonsens te omarmen, de absurditeit te aanbidden en de digitale leegte te vullen met pure, onvervalste genius , of op z’n minst iets wat drie mensen hardop laat gniffelen.
Schrijf iets scherps, iets droogs, iets dat zelfs je eigen moeder niet begrijpt maar wél doorstuurt in de familieapp. Of schrijf gewoon iets. We zijn niet moeilijk.
De meest geniale, gestoorde of totaal misplaatste inzending krijgt eeuwige roem in onze Digitale Erehal der Reetisti™. Verwacht geen geld, geen standbeeld, geen NFTees. Slechts de plakkerige voldoening van internet-onsterfelijkheid.
Dit hoort toch ook gewoon in een museum? Pure kunst!
Gulden Snede.
De n-achterwacht
Had mijn vriendin maar vast één zo’n bil dacht Cheng.
Cultuursector in omvang toegenomen.
Vlaamse primitieven.
De drie grote K’s omgevormd tot Kunst, Kont en Kijken.
Bodypaint mocht niet van mijn moeder.
Alweer een foto van iemand zijn zus.
Het werk van Jacobo Tintoretto heeft vaker het effect van een innerlijk gevoel van gelukzaligheid op mensen, gevolgd door een stralende lach van blijdschap. Hoewel sommige mensen er ook bij in slaap sukkelen, dat moet gezegd.
*neuriet “pull up to the bumper” van Grace Jones*
‘Ozempic Butt is heatly food’, said Kenzui to Kensai.