Mededeling van huishoudelijke aard: Leg alle scherpe voorwerpen buiten handbereik. Gedaan? Nee? Echt, geloof ons. Doe het even. Nu wel? Prima, zelf weten, we zijn niet verantwoordelijk namelijk. Het is inderdaad geen Maandag, correct, maar toch een Hollandse Hits pots. We wilden konden niet tot maandag wachten. Door een ongelukkige samenloop van omstandigheden kwamen we namelijk Linda Klinkers tegen. En nee. Daar wordt niemand vrolijk van. Hoogstens demente bejaarden. Maar dan weet u ongeveer hoe het er voor staat. Linda heeft namelijk een side waar je spontaan nostalgisch van wordt. Of suicidaal. Dat laatste als u de teksten gaat lezen. Frontpage is overigens uitgefaseerd in 2003. Gewoon, even ter info. Hoe ziet Linda Klinkers muziek nou precies? Zo: “Waar muziek gespeeld wordt, is beweging in de ziel en dit kan een zekere genezing veroorzaken.” En zo: “De kleur van muziek is één van de mooiste en krachtigste vormen van communicatie. Door het produceren van een CD met als doel het met teksten en klanken de medemens muziek te laten voelen via het hart.” U staat al fijn in uw kracht? Mooi. Hier op de redactie wil Frisco dood, Reet een brandende kettingzaag in het aangezicht van Linda schuiven, Taart staat momenteel in recordtempo z’n kruisboog in elkaar te zetten en Jake is net huilend richting de wasmand gekropen. Mocht u graag haar CD Colours of Hope <insert kots smiley hier> willen luisteren (DOE. HET. NIET. NEE. AAARHHGHG) dan kan dat hier. Via een handige Flase dinges kunt u alle nummers van de CD luisteren. Geef vooral ook even wat warme aandacht aan haar Engelandse nummertjes. Hello Hello is haar laatste nieuwste. Om het even te schetsen voor demense wiens werkgever Youtube heeft geblokkeerd, Mark Rutte komt charismatischer over en spreekt beter Engels. Nee, dat kan. Echt. Ze duidt haar eigen muziek overigens als volgt: “Deze nummers kunnen gerekend worden tot de lichte muziek en kunnen ook gebruikt worden als healing.” Dan sluiten we af met het motto van haar CD: “Ieder mens straalt zijn eigen kleur uit en samen raken we door onze kleuren met elkaar verbonden.” Wij zijn even auramutileren. Doei.
Hazes. Je kunt er veel over zeggen maar hij is op zich op landelijk niveau erg succesvol geweest. Wel het beste voorbeeld dat Heineken ongezond pisbier is waar je niet oud mee gaat worden, maar iedereen kent wel z’n hits. Maar, wanneer we het gewoon even sec bekijken, toch een beetje op microniveau een sneue meneer, een vette, dronken, lelijke, kindermishandelende, vreemgaande, rijmelaar met een tikkie dna teveel. Marketing goed, product beroerd. Maar, dan zijn er ook de Hazes-imitators. En dat is dus iemand die z’n best doet om een proletarische alcoholist te imiteren. Daar kun je inderdaad weinig respect voor opbrengen.
En zo’n type is dus Rob Zorn. Hij gaat in typische Hazes melodrama zingen over dat men hem zijn leven moet laten leven. Hij doet het altijd al zo. Mooie shaffyverwijzing, jammer van de baggermuziek en zang. Overigens heeft niemand zover wij konden nagaan Zorn ooit verteld dat hij het anders zou moeten doen. Soit. Vervolgens laat Zorn zich filmen achter de toog met een kenmerkend Hazes hoedje. Nou moet ik zeggen dat hij fysiek Hazes aardig goed benaderd heeft. Ook Rob Zorn ziet eruit als een zwetende poef met voortanden. Het cafe waar de opnames worden gemaakt is (zoals verwacht) weer tot de naad toe afgevuld met figuranten uit de LSES buitencategorie. Het type mokkel waar je een bolletjestrui aantrekt voor je ze beklimt. Tenminste, nadat je zelf een hectoliter van voornoemd smerig pisbier achter de huig gehengst hebt. Want nuchter sleur je zelfs je hond er nog vanaf. Dat is zielig voor de hond.
