Pisang hambon
Luister, ouwe. D’r staat weer zo’n raar kiekie boven dit stukje. En nee, dat hebbie niet gedroomd na je derde halve liter. Die foto vraagt gewoon om een onderschrift. Geen slappe hap, geen flauwe woordspeling waar je tante Bep nog van in slaap valt, maar iets dat schuurt, krast en misschien een beetje stinkt.
De redactie — stuk voor stuk figuren met een ochtendhumeur waar je U tegen zegt — zit alweer met d’r bak lauwe slootkoffie klaar. Dus laat je niet kennen. Kom op met iets dat we voelen tot in onze nieren, of op z’n minst tot aan de rand van ons frietvet.
Win je? Dan kom je in de Eregalerij der Reetisti. Da’s zo’n virtuele muur vol halve zolen met een toetsenbord en iets teveel vrije tijd. Maar hé, daar sta je dan wél. Tussen de groten. Onsterfelijk. Tot iemand je onderschrift verpest met een gifje van een dansende kat. Maar da’s dan weer internet, hè?
Dus… ram op dat toetsenbord, geef die foto z’n bestaansrecht, en laat zien dat je meer kan dan alleen scrollen en zuchten.
Of niet. Dan ga je gewoon anoniem ten onder. Ook prima.
