Nou, u kunt schrappen wat we eerder nog voorzichtig opperden over Klazina Jonker. Ze is namelijk met zekerheid besmet met de ziekte van Blof. Iets anders kan namelijk niet als je dit soort zaken als liedje uitbrengt: Op de maan bloeien geen rode rozen. Op de maan is er geen zonneschijn. Maar ik ben blij dat ik leef en de liefde die ik geef, geef ik aan jou het maakt me vrij. Want op de aarde heb ik jou, zee en lucht zijn hier blauw, daarom wil ik met jou gelukkig zijn. Er kan vermoedelijk een hele jaargang sociologen afstuderen op deze volstrekte taaldiarree. Paskal Jakobs heeft al gebeld of ze als gastzangeres wil komen meedoen zodra er weer een bandlid doodgereden wordt. Het gaat overigens nog een tijdje door met oorkanker veroorzakend gekweel in het nummer. Maar luistert u vooral zelf.
Op de maan is er geen zonneschijn? En waar komt het maanlicht dan vandaan, domme kut?
Maar er groeien geen rode rozen, en aan de achterkant is inderdaad geen zonneschijn. dus daar heeft ze dan weer een punt. Daarentegen zingt ze ook “zee en lucht zijn hier blauw”. Dus ze heeft nog nooit een stap buiten de deur gezet, of ze zingt gewoon maar wat. Dat werpt dan weer een ernstige smet op de rest van de tekst. Zou ze echt blij zijn met de liefde die ze geeft? Wil ze gelukkig zijn? Met hem? Vragen, vragen…
In de zee daar groeien grote blauwe wolken.
Op de maan is geen zonneschijn.
Ik hoor het geluid van een passerende vuilniswagen
Ik hou van jou en jij van mijn.
Zo, nu tijd voor een tabletje.
Lastig.
Zoals Pink Floyd fans weten, “There is no dark side in the moon, really. As a matter of fact it’s all dark.”