Boetes Voor Boetes

Al jaren vraag ik me af waarom bedrijven en overheid wanbetalers bestraffen met een boete. Echte wanbetalers en oplichters heb je er niet mee. Die betalen ook de verhogingen niet. Die moet je op een andere manier aanpakken. Het moedwillig aangaan van betalingsverplichtingen die je niet kunt inlossen, moet gewoon strafbaar zijn. Vaker echter betreft het mensen die niet kunnen betalen, bijvoorbeeld omdat:

1. Die klote PostNL je post totaal verkeerd bezorgd. Ik krijg ook regelmatig post van anderen, met heel andere adressen er op. Verhuisservices werken ook niet. Soms krijg ik een waarschuwing waarvan ik het origineel nooit gehad heb.

2. Je het geld even niet hebt. Als je dan het bedrag verhoogt, dan krijgt de eiser het orginele bedrag niet en het incassobureau de verhoging ook niet. De oplossing is nu om verder te gaan verhogen. Het brengt mensen verder in problemen. Het is raar dat ik als bedrijf rechtmatig 50 euro kan eisen, en dat bedrag tot in het oneindige kan ophogen met zelfverzonnen ‘aansporingen’ om te gaan betalen.

3. Weinig geld hebben kost geld. Een paar voorbeelden:
– Abonnementen kosten per maand minder dan per jaar. Als je niet veel geld hebt, zijn je abonnementen dus duurder.
– Je kunt niet investeren in dubbelglas of een zonneboiler, dus je betaalt de hoofdprijs als het gaat om energiegebruik.
– Gespreid betalen van gemeentebelastingen is duurder.
– Als je je goedkoop wilt verzekeren, gaat je eigen risico omhoog. Als er iets gebeurt, of je wordt ziek, dan zijn mensen die goedkope verzekeringen moeten sluiten, duurder uit. Daar krijgen ze rekeningen voor die ze niet kunnen betalen.
– Als je moet lenen, betaal je een hoge rente. Geld lenen kost geld.

Met dit soort maatregelen maak je het de mensen die om wat voor reden dan ook krap bij kas zitten, waanzinnig moeilijk. Kunnen we niet concluderen dat het bestraffen van niet kunnen betalen averechts werkt? Als 1 bedrijf of overheidsinstantie nu geen geld krijgt, dan worden de boetebedragen zodanig hoog opgevoerd, dat het volgende bedrijf dat een rekening betaald wil zien sowieso niet aan bod komt. Dit systeem is leuk voor de incassobranche, maar het gewone bedrijfsleven heeft er alleen maar last van. Kunnen we dat systeem dan niet failliet verklaren en iets anders verzinnen? Kunnen we niet stellen dat er een maximum moet komen aan de financiële druk die bedrijven en overheidsinstellingen op particulieren mogen uitoefenen? Kunnen we niet een soort sociale dienstverlening in het leven roepen, waar wanbetalers aan het werk kunnen? Dan wordt de hoofdsom van de rekeningen betaald, en lossen ze de schuld in door taken te verrichten waar iedereen wat aan heeft. En dat kan alles zijn, van bejaarden wassen, tot zendmasten afsoppen voor de mensen die hun telefoonrekening niet konden betalen. Of is er nog iets beters te verzinnen?

De vragen die moeten opgelost zijn:
– Hoe straf je oplichters en wanbetalers?
– Hoe voorkom je dat mensen door incassobureau’s failliet gaan?
– Hoe zorg je dat bedrijven en overheden toch hun peso’s krijgen?

Voorstellen:
Bedrijven die een rekening betaald willen zien, kunnen niet volstaan met communicatie via de schriftelijke post. Daar moet minimaal één ander medium bij aangewend worden, dat niet afhankelijk is van een woonadres. Telefoon en email verhuizen tegenwoordig namelijk mee.

Bij wanbetaling wordt nagegaan of de koper van te voren voornemens was om de rekeningen niet te betalen. Als dat wel zo is, volgt een sanctie.
Als dat niet zo is, volgt een betaalregeling.

We voeren een sociale dienstplicht in voor mensen met weinig geld. Blut zijn leidt dan tot werk krijgen.

Dan heb je nog een categorie mensen die blut is, niks kan, en toch schulden oploopt. Die kan je dan belasten met nog meer schulden. En daardoor met nog meer schulden. Dat maakt dan niet uit, want die schulden gaan nooit ingelost worden.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on Pinterest

14 reacties op “Boetes Voor Boetes”

recyclen van -edet- post gaat het helemaal worden vrees ik.

http://www.geenstijl.nl/mt/archieven/2014/12/rijdende_rechter_pisboos_op_cj.html

Maar wel een goed verhaal hoor behangert, helemaal mee eens.

(-1)


Oeps, post niet helemaal gelezen, goed verhaal behangert hoewel ik hang op uitvoering.

Kennelijk is gebrek aan middelen geen belemmering voor mensen om hun wensen financieel uit te willen drukken, ik pleit voor meer boter bij de vis, je betaald met dat wat je hebt voor dat wat je wilt hebben. Heb je daar de middelen niet voor dan jammer dan, sparen of werken whatever en een doel stellen. Het willen hebben is geen doel op zich, er is een weg ernaartoe.

(1)


Er zijn gewoon een aantal instanties in NL waar je liever niet van doen hebt, CJIB is er eentje van, het UWV ook, allerlei lokale belastingdienstjes als het heemraadschap, OZB en aanverwante gemeentebelastinggedoe, kwestie van aftikken en daarna kijken wat je terug mag verlangen.
Indien verhuist ondertussen, zelf contact opnemen en een briefhoofd met datum verlangen op het nieuwe adres. Bij de gemeente kun je bij inschrijving ook een recu krijgen dat je op die datum bent ingeschreven, helpt. en dan gewoon procederen met een advocaat om de overtik aan meerkosten terug te brengen.
Helaas pindakaas want tokkieland NL gaat dat niet doen en valt dus tussen de spreekwoordelijke wal ende schip.
Het is niet dat de mogelijkheid niet bestond voor deze mensen, hij werd echter genegeerd uit begrijpelijke onkunde.

Mag nog steeds geen reden zijn voor een overheid om mensen vleugellam te maken financieel, hoogst laakbaar en daar zouden ambtenaren voor uit hun functie gezet moeten kunnen worden, waren het geen ambtenaren
Man man wat een faalhazerij is die club (ambtenaren) zeg, moet je in de publieke sector om komen, incompetentie wordt meteen afgestraft met een enkeltje UWV.

(1)


“Bij wanbetaling wordt nagegaan of de koper van te voren voornemens was om de rekeningen niet te betalen.”
Hoe!?

“We voeren een sociale dienstplicht in voor mensen met weinig geld. Blut zijn leidt dan tot werk krijgen.”
Ervanuitgaand dat je het hebt over mensen die in de schuldsanering terechtkomen: Bijstandsgerechtigden (ook die zonder schulden) worden nu al gedwongen te werken voor hun uitkering. (Op zich niets mis mee, behalve dat het niet volgens het minimumloon gebeurt.) Maar hoe moet zoiets gaan met mensen die al werk hebben, en kinderen om voor te zorgen (en straks ook nog ouders en buren, in de nieuwe participatiesamenleving)?

“Dan heb je nog een categorie mensen die blut is, niks kan, en toch schulden oploopt. Die kan je dan belasten met nog meer schulden, etc”
Klopt, maar het verhogen van de rekening met incassokosten is de sterkste praktische (i.e. wettelijk toegestane) manier om mensen om mensen aan te manen tot betalen.
Bedrijven zouden wellicht eerder kunnen aanbieden om een betalingsregeling te treffen tegen een redelijke rente, in plaats van hoge incassokosten in rekening te brengen.
De vraag is echter of dit de ware geldgebrekige op de langere termijn niet verder in het spreekwoordelijke moeras van zijn (of haar) debitaire malaise zal doen verzinken.
En zelfs al mocht er een wet komen die bedrijven ertoe zou verplichten een coulante betalingsregeling te treffen met hun debiteuren, dan staat de deur open voor bedrijfjes die dat dan wel even op een coulante manier, DSB-style, kunnen regelen.
Ofwel ik vrees dat het middel dan erger zal worden dan de kwaal.

(4)


Ex ambtenaren zijn trouwens de ergste, RET wat een kutbedrijf is dat zeg.

(0)


Ah Betsy, de overheid zelf.
Ja, dat is inderdaad een heel ander verhaal. Dat is misschien nog wel het meest droevige van alles.

(0)


@Xloph, op mijn eigen wijze ben ik het met je eens, een eenduidige oplossing voor debiteuren bestaat er niet.

(0)


@Xloph, daar ging de post volgens mij in eerste instantie om, de overheid die mensen aan de bedelstaf helpt middels courante regels is het sop voor de kool niet waard en dient doodgewaardeerd, en ambtenaren voorop.

(1)


Ah, ik zie nu die video van de Rijdende Rechter.
@reet: de embedded video’s op mijn RC’s laggen!
Toch ging de post zelf over credieuren in het algemeen, Betsy.

(0)


crediteuren/debiteuren, hou op zeg, het algemeen houdt het gewoon op dat het het legaal is debiteuren met boetes om de oren te slaan tot ze er failliet op gaan of het nou een bedrijf (geen meelij) is of een individu (moeten we niet willen) waar behangert de oplossing zoekt is wellicht wereldvreemd maar wel een probleem dus kennelijk.

(0)


In elke gemeente heb je wel zo’n hofje of erf met hele chique en vooral dure huizen. Typisch zo’n romantisch plekje om met je honneponnetje aan een tweede leg te beginnen. Mits je geld in overvloed hebt.
Als er in een van die huizen een nieuwe boot, caravan of limousine op de oprit staat, dan moet jij dat ook, maar wel groter en duurder. En een kleine verbouwing van de residentie, een whirlpool, een natuurbad met koi karpers en een pitch & putt golf link in het gazon.

Voordat de nieuwe kinderen puberen en je trophy wife de looks heeft van Marijke Helwegen heb je je bezit omgezet in (eeuwige) schulden.

maak je het de mensen die om wat voor reden dan ook krap bij kas zitten, waanzinnig moeilijk.” lulde @behanger

Nee, hoor. Dat doe je jezelf aan.
Al die kooplustige rijken klanten van de voedselbank spiegelen zich aan wie beter met zijn bezit omgaat.
Door de besteedbare inkomens te nivelleren denken allen dat ze dezelfde financiële ruimte hebben en dezelfde strapatsen kunnen maken.

(0)


De oplossing is er al. De wet is duidelijk over de normering van buitengerechtelijke incassokosten en wellicht nóg belangrijker; de beslagvrije voet. Als die normen worden gerespecteerd, dan zou het geval in het filmpje niet eens bestaan. Het CJIB en de invorderingsgeitebreiers van de belastingdienst houden in elk geval geen rekening met deze regels.

(1)


Ik heb vanaf 1 een dikke korrel zout gepakt.

Boetes komen niet “spontaan” die volgen normaliter pas nadat je een paar keer bent aangemaand, dat PostNL 1x zich verpiepeld is niet onlogisch, maar niet 3 keer. Bij een normale crediteur ben je hoogstwaarschijnlijk al een keer gebeld, en heb je ook je aanmaningen al gekregen. Het CJIB en de belastingdienst mogen andere regels toepassen, je kunt discussiëren of dat terecht is.

Ik heb een beter voorstel, direct een dikke boete voor administratieve afhandeling op de eerste aanmaning van bedrijven, als je groot genoeg bent om te bestellen of een dienst af te nemen dan ben je ook groot genoeg om te betalen, men legt de verantwoordelijkheid voor wanbetaling te veel bij de bedrijven neer die reeds iets hebben geleverd.

Iemand die bij bestelling of afname van de dienst al voornemens was om niet te betalen noemen we normaal gesproken een oplichter.

Waarom geen cursus voor mensen met weinig geld, “Budgetteren,” “Of hoe voorkom ik dat ik zaken bestel zonder dat ik dat kan betalen”

En die laatste categorie mag alleen nog maar vooraf betalen, misschien dat dat helpt

(1)


Volgens mij is de oplossing niet zo heeeeeeel moeilijk.
1. Uitbreiding op bestaande wetgeving: Naast vastrecht, een maximum boetebedrag van 100% van de hoofdsom. Overigens ook handiger voor incassoindustrie, want die weten dan meteen de maximale waarde van een stapel onbetaalde rekeningen.
2. Collectief betaalregister. Ik begrijp niet waarom betalingen voor gemeente en rijksoverheid gescheiden zijn. Een verhuizingsprobleem is op die manier meteen voor 6 partijen een probleem ipv 1.

Het is overigens wel curieus dat de overheid wel een Syri-project start maar nog totaal niet een menselijk maat voert op dit soort processen.
Verder wat behanger en de rijdende rechter zegt, maar goed: wanneer bouwt de media een dossier op met antwoorden van politici.. nu komen ze er gewoon mee weg. Met betere media kan je hier toch veel meer gezicht aan geven en zorgen dat er druk ontstaat?

(0)


Geef een reactie